Lekker TIETSEN!

Zoals het "echte Hollandse meiden" past, houden mijn grietjes van fietsen!
Heel normaal toch? Neen hoor; het is wel eens anders geweest!
Na een simpele valpartij (niks ernstigs; kleine zus zou weer lachend opgestaan zijn) werd Bo behoorlijk onzeker, en besloot het fietsen te beperken tot veilige rondjes door de tuin. Dat leverde echter problemen op toen Roos steeds meer geïnteresseerd raakte in Bo's fiets en fanatieke pogingen deed om zelf ook een stukje rond te karren.
Uiteraard pikte grote zus dat niet, waardoor er lachwekkende doch gevaarlijke taferelen ontstonden. Mijn twee dames probeerden tegelijk (bijvoorbeeld bij elkaar op schoot) op de kleine fiets te zitten. Enig duw- en trekwerk was hierbij onvermijdelijk, en dat resulteerde regelmatig in blauwe plekken en andersoortige mishandelingen.
Wanneer Bo naar school was, werd haar fiets vliegensvlug door Roos in beslag genomen, die dagelijks minstens honderd rondjes door de tuin crosste. Temeer omdat zij totaal niet bang is om te vallen, kon Roos dus al snel beter fietsen dan Bo. Het werd tijd voor een tweede karretje, maar aangezien Bo waarschijnlijk over een jaar uit haar fietsje is gegroeid vonden we het een beetje te gortig om nog een nieuwe te kopen.
Via Marktplaats kochten we dus voor 15 eurootjes een mierzoet roze barreltje voor Roos. Het tweewielertje was al aardig "afgereden", maar wat wil je voor dat geld? Het fietsje is er niet minder schattig om, want Roos is er helemaal wild van! Ze noemt het liefkozend haar "BAABIETIETS" (Barbiefiets).
Toen Bo de prachtige "nieuwe" fiets van Roos zag, was haar eigen exemplaar (voor 90 euro splinternieuw aangeschaft!) natuurlijk uit de gratie, en heeft ze hem uit wroeging een tijdje lekker aan de wilgen gehangen.
Al mijn aansporingen om weer op de fiets te stappen ten spijt, bleef ze standvastig; haar fietsje bleef ruim een maand eenzaam in de garage staan.
Gelukkig kwam daar vorige week, tijdens onze vakantie op Terschelling, een einde aan.
Het is elke keer weer een feest om op dit "tweede thuislandje" te vertoeven. Ooit hadden we de illusie dat we er nog wel eens zouden gaan wonen, maar helaas lag het tot nu toe niet in ons vermogen om de overstap te kunnen maken.
Het afgelopen jaar is het economische klimaat er niet beter op geworden, dus we blijven hopen op een (hoofd)prijsje in de loterij. Wie weet?
Maar ik dwaal af; het ging over die fietsende meiden van me!
Op Terschelling rijden dus heel veel huurfietsen rond, en daar zitten hele leuke exemplaren tussen. Zo bestaat er een soort ouder-en-kind-tandem, waarbij de voorste plek voor het kind is. Het stuur wordt vanuit de achterste plek bediend en ze zijn meestal uitgevoerd in vrolijke kleurtjes; een echte eyecatcher!
Toen Bo deze bijzondere tandems in het vizier kreeg, was ze verkocht! Dát wilde zij ook wel, samen met papa om precies te zijn!
We zagen echter meteen dat Bo nog iets te klein was voor deze fiets. Maar volgend jaar zou het toch wel moeten passen? We hopen het van harte, want uiteraard hebben we aan Bo beloofd dat ze de volgende keer op Terschelling op zo'n stoere fiets mag rijden.
"Maar dan moet je thuis wel weer gaan fietsen, want je moet goed oefenen om op deze fiets te kunnen rijden!", hebben we daar heel tactisch aan toegevoegd. Eenmaal thuis stortte Bo zich vol overgave op haar eigen fiets. De meiden rijden nu weer gezellig samen door de buurt; het ziet er heel pittig uit.
Terwijl Bo fietst alsof haar leven ervan afhangt, heeft Roos zoals altijd dikke pret.
En nu maar hopen dat Bo voldoende gegroeid is, als we weer naar Terschelling gaan...

Naar het theater

Vorig weekend hadden Bo en Qi-Yan zomaar een échte DATE; ze mochten samen naar de theatervoorstelling van Kikker en zijn vriendjes!
Er gingen weliswaar ook een mama en een papa mee, maar dat was bijzaak.
Ze vonden het best wel spannend, die twee kanjers. Bo wilde natuurlijk haar mooiste rok aan en liep vervolgens de hele dag al met rode blossen rondjes te draaien. Eenmaal in de, ietwat donkere, theaterzaal nam de spanning met de minuut toe. Ik heb zelden twee Chineesjes zo zien draaikonten als de laatste minuten voor de voorstelling. Op de stoel of toch eraf? Op je billen, op je knieën of gewoon achterstevoren zitten? Kunnen we misschien ook van plaats ruilen? Lui achterover of op het puntje van je stoel? Alle mogelijkheden werden uitgeprobeerd.

En toen begon het! WOW wat waren ze onder de indruk. Het was een vrolijke voorstelling, met ook best spannende stukjes erin.

Bijna aan het eind - de aandacht begon sowieso al iets te verslappen - kwam kikker in een storm met onweer terecht. Toen werd het wel erg spannend, dus Bo kondigde met een piepstemmetje aan dat Kikker nu wel "UIT "mocht...
Tien minuten later kreeg ze haar zin; einde voorstelling.
Onze kleine spruitjes applaudiseerden fanatiek mee. Wat worden ze toch groot!
Eenmaal thuis werden meneertje en mevrouwtje verwend met patatjes met vissticks! En zoals dat bij een echte DATE hoort, mochten ze samen heel romatisch aan een tafeltje zitten.
Dolle pret en apetrots natuurlijk (zowel zij als wij)!

Weer een mijlpaal

Gisteren mocht Bo naar haar allereerste échte kinderfeestje!
Niet zo eentje waarbij de mama's en papa's ook zijn uitgenodigd, want die hebben we al vaak genoeg meegemaakt. Neen, het was een echt partijtje waar alleen genodigde kinderen van harte welkom waren!
Toen Bo pas drie weken op school zat kreeg ze zomaar een schattige roze uitnodiging in haar handen gedrukt. Het meisje dat haar uitnodigde heette Jade. Ik kende het meisje amper en Bo leek niet meteen over te lopen van enthousiasme... Maar ik vond het natuurlijk heel lief van zo'n grietje, dat ze Bo - die volgens mij in de klas vooral met zichzelf bezig is en nog niet erg sociaal is - had uitverkoren voor haar verjaardagsfeest! Wel even schrikken, want Bo was nog nooit "uitbesteed" bij "vreemden". De overgang van peuter naar schoolgaande kleuter wordt steeds duidelijker; zoiets hadden we nog niet eerder meegemaakt.
"Neem je prinsessenjurk mee?" stond er op het kaartje. Hm, die had Bo eigenlijk nog helemaal niet. Hoewel; die blauwe "Shanghai dress" uit China kan er ook wel mee door. Opgelost!
Nu was het zaak om Bo te gaan voorbereiden op het fenomeen "kinderfeestje", voor het gemak omgedoopt tot "prinsessenfeestje". Want het was natuurlijk wel heel raar dat Qi-Yan niet mocht meekomen! "Nee het is alleen voor prinsesjes, en daarom mag mama ook niet blijven!" De bedenkelijke blik in Bo's ogen deed het ergste vermoeden.
Na een prettig telefoongesprekje met de moeder van Jade bleek dat het een heel rustig feestje zou worden. Met vijf meisjes van 4 en 5 jaar oud zou ze leuke prinsessenspelletjes gaan doen, gewoon thuis dus geen gekkigheid. Precies HET feestje voor Bo. En Jade's moeder nodigde me uit om er gewoon eerst even bij te blijven om te zien hoe het zou gaan met Bo. Opgelucht begon ik aan de grote uitdaging om Bo warm te krijgen voor het prinsessenfeest. Zo gedoseerd mogelijk trachtte ik elke dag een kleine zinspeling op het naderende feest te maken, waarbij uiteraard de nadruk lag op het feit dat alleen echte prinsessen op het feest mochten komen. Het leek erop dat Bo steeds meer gevoel kreeg bij het gebeuren, maar spannend bleef het natuurlijk wel.
Gisteren was het zover. Lichtelijk gespannen reden we naar Jade's huis. Roos had ik voor het gemak even bij Eef gestald. Jeweetmaarnooit hoe paniekerig Bo wordt in zo'n vreemde situatie... Bij het huis aangekomen rende ze echter naar de voordeur en begon enthousiast op de bel te rammen. Enigszins verbaasd liep ik achter haar aan het huis binnen. De vader van de jarige begroette ons hartelijk en begon Bo's jas los te knopen. Met een vriendelijke glimlach liet Bo het gebeuren. Ik stond perplex! Geen spoortje van haar angst voor obekenden te bekennen! Op haar gemak nam ze de smaakvol ingerichte kamer in zich op en wandelde ontspannen naar binnen. Mama hobbelde er een beetje bedremmeld achteraan. Toen de mama´s vertrokken zag ik wat traantjes bij de andere prinsessen. "Gelukkig mag ik nog even blijven om Bo op haar gemak te stellen" dacht ik tevreden. Mijn gedachte werd echter meedogenloos de kop ingedrukt toen Bo mij totaal negeerde en nieuwsgierig haar plekje aan tafel opzocht, om vervolgens luidruchtig haar limonade naar binnen te slurpen. Terwijl de andere prinsessen hun tranen droogden begon Bo alvast tevreden aan haar spekjes te knagen. Ik zat er inmiddels behoorlijk overbodig bij, en vroeg me af wanneer ik zou opstappen. Die vraag werd sneller beantwoord dan je "prinses" kan zeggen. Voor ik het wist sprong Bo van haar stoel en ging recht voor me staan. Terwijl ze me uitdagend aankeek riep ze "Ga jij nou WEEEHEG!"
WOW wat een daadkracht! Ik stond wederom perplex! Met gemengde gevoelens nam ik snel afscheid. Aan de ene kant was ik apetrots op zoveel onafhankelijkheid! Aan de andere kant moet ik nog wel erg wennen aan het feit dat ze mij niet meer elke keer nodig heeft bij nieuwe situaties.
Mijn kleine bange vogeltje is een mooie trotse kraanvogel geworden!
(PS het was een topfeestje; helemaal zoals Bo het zelf ook zou hebben willen vieren)

Het is begonnen...

Bo zit koud ÉÉN week op de basisschool en er staan al jongens voor de deur om haar te roepen! Om precies te zijn VIER ochtendjes (school) en DRIE stuks (jongens).
Zelf vond ik het wel grappig (schattig) maar Ray keek heel erg bedenkelijk...
Één van de jochies was een hoogblond mannetje bij Bo uit de kleuterklas; Lars. Wij kennen zijn ouders via-via en hij zat ook bij Bo in de klas op de peuterspeelzaal.
Ze wonen bijna om de hoek en kennelijk had hij een paar vriendjes bereid gevonden om met hem mee te gaan naar Bo's huis. Ik stond nietsvermoedend in de keuken en keek toevallig naar buiten. En daar stonden ze; halsreikend gluurden ze over de haag en aan hun houding te zien "wilden ze wat van me". Ik keek ze vragend aan en ik zag aan hun mondjes dat ze "BOOOOO" riepen (ik kan niet liplezen, maar tis nogal een makkelijke mondbeweging). Roos stond naast me en ik liet haar op het aanrecht staan om naar de mannetjes te zwaaien. Altijd in voor wat vrolijkheid begon Roos enthousiast te wuiven.
Maar het was overduidelijk dat de mannen niet op deze kleine krullenkop stonden te wachten. Het boegeroep was niet van de lucht (of was het BO-geroep?). Gelukkig is Roos nog te klein om zich afgewezen te voelen, maar ik hoop vurig dat deze gebeurtenis niet "the story of her life" wordt...
Na enig aandringen kon ik Bo bij de televisie wegrukken. "Ach zwaai nou even naar Lars! Die wil je even zien! Of wil je soms ook lekker buiten spelen?" Uiteraard wist ik het antwoord al. Bo laat zich immers door geen tien paarden haar TV-uurtje afnemen (eigenlijk is het meestal anderhalf uurtje). Deze drie heren zouden met groter materieel moeten komen om Bo naar buiten te krijgen. Een mooie uitdaging voor hun toekomst, zou ik zeggen...
Enfin; na een paar haastige en ongeïnteresseerde handgebaartjes voor het raam spoedde Bo zich weer naar haar TV-poef. De jochies - duidelijk teleurgesteld - met lege blikken achterlatend. Ietwat beschaamd voor zulk "nuffig" gedrag van mijn oudste dochter haalde ik verontschuldigend mijn schouders op. Lars en kornuiten dropen af. Zulk een leed hebben die jonge kinderen soms al te incasseren. Welkom in de grote wereld, mannen! Ik vond jullie onvergetelijk (en Ray ook, dus wees gewaarschuwd)!