Digidagboek van mama San

Living in a BOX

2011-01-18T06:21:00.000-08:00

Hoe zoet kunnen 2 meiden zijn met een grote kartonnen doos...

Dankbaarheid

2010-11-20T04:45:00.000-08:00

Zoals vele ouders (meestal moeders denk ik) ben ik al maanden van tevoren bezig om te "hamsteren" voor 5 december. Afgezien van het voordeel van de kostenspreiding levert het ook vaak een kostenbesparing op! Zo dook ik voor 1 euro bij de WIBRA in de grabbelbak een geinig setje muziekinstrumentjes op. Kermis-kwaliteit, dat wel, maar voor een schoenkadootje goed genoeg. Ik ben écht een aanhanger van de kleine frutselkadootjes in schoenen! Ze krijgen op 5 december al genoeg duur spul; schoenkadootjes moeten gewoon echt in hun schoen/laarsje passen, en daarmee basta!
Zodra de Sint in ons land aankwam, begon uiteraard het schoenzetten.
Ik moest nog wel even wennen aan de routine, want ik was hun schoentjes bijna vergeten!
SJIPS, toen ik zelf al bijna in bed lag moest ik hun schoentjes nog vullen. Snel naar zolder en rap even iets inpakken. De instrumentjes voor Bo en een verrekijker (verderkijker noemt ze het zelf) voor Roos. Die was trouwens ook 1 eurootje bij de WIBRA!
De volgende ochtend werden de kadootjes gevonden en uitgepakt. Ray fluisterde me toe dat hij het kadootje voor Bo wel erg kinderachtig vond. Bij nader inzien (gisteravond een beetje moe en haastig ingepakt) vond ik het ook wel een lullig kadootje voor een dametje van 5 jaar...
Met een schuldgevoel zag ik Bo aan komen lopen met haar trompetfluitje en tamboerijntje, wachtend op de teleurstelling in haar ogen.
Maar daar was absoluut geen sprake van! Met twinkeltjes in haar ogen liet ze me haar nieuw verworven schatten zien. "Kijk mama, die had ik gevraagd!"
Nadat ik, met een schuin oog richting Ray, de prullaria had bewonderd, voegde ze eraan toe; "Dat was vast wel een heeeel duur kado, he?" Mijn hart smolt!
Wat een heerlijk ontwapenende denkbeelden! Ik hoopte vurig dat Bo dit niet zei om mij te pleasen, maar al snel bedacht ik me dat zij niet wist dat IK verantwoordelijk was voor dat "lullige" kadootje. Bo was oprecht blij en koesterde haar instrumentjes. Roos mocht er soms ook even mee spelen, en dat gold ook andersom voor het verderkijkertje van Roos. Schattig gewoon!
Gisteravond mochten ze hun schoentjes weer zetten. Roos sprak de hoop uit dat zij misschien ook wel zo'n mooi fluitje en rammelaartje zou krijgen...
ZUCHT, lieve mensen, wat ben ik dankbaar dat ik zulke dankbare kindjes heb mogen krijgen!

Vaarwel ZOMER!

2010-10-03T07:29:00.000-07:00

Wat een heerlijke ZONdag was het vandaag. We waren lekker braaf in de tuin aan het werk, toen Bo ineens opperde om naar het strand te gaan. Dat vonden we zo'n spontane ingeving (en bovendien een briljant plan), dat we het meteen ingewilligd hebben!
De meiden doken eerst in het zand, op zoek naar schelpjes, en renden daarna op een holletje naar de vloedlijn. Ze hadden hun laarsjes aan, dus mochten ze een stukje het water in.
Aanvankelijk heel voorzichtig schuifelden ze de zee in. Maar stukje bij beetje werd de grens verlegd, en binnen enkele minuten waren ze kletsnat tot hun knieën! Heerlijk toch? Lekker rondrennen in de vloedlijn; dat is toch alles wat een kinderhart verlangt op zo'n mooie dag? Luid gillend werden de steeds verder opkomende golven ontweken. Tis ook best spannend als je op de hielen wordt gezeten door zo'n likkende schuimgolf! Toen we naar de auto terugliepen, konden we precies horen waar de dames liepen; SOPSOPSOP. We hebben ze in hun onderbroek in de auto gezet, want hun laarsjes, sokken en broeken waren verzadigd met zand een zee.
We hopen natuurlijk op een fijne nazomer, maar het kan helaas bijna niet anders dan dat dit een van de laatste zomerse dagen was... Kijk en geniet!

Voordat je het weet zijn ze GROOT!

2010-06-30T13:30:00.000-07:00

Gossie, wat is onze kleine "baby Roos" gegroeid...
Inmiddels is ze al bijna 1 meter groot en bijna DRIE jaar oud.
Je gooit er wat eten en drinken in en ze schieten vanzelf de lucht in!
Maar ik doelde vooral op de mentale groei van ons bijdehandje.
En dat gaat natuurlijk niet vanzelf, maar eigenlijk ook weer wel.
Ze pikken gewoon zelf de dingen op waar ze "klaar" voor zijn, en zo vindt ieder kind haar eigen tempo. Daar waar Bo vaak een duwtje nodig heeft (gaat steeds beter, hoor), moeten we Roos regelmatig afremmen!
Overigens schijnt dat heel nomaal te zijn qua verdeling van "oudste" en "jongste" kinderen, dus daarover zal ik verder niet uitwijden.
Over Roos wil ik nu wel even uitwijden (zeg maar opscheppen!).
Enkele weken geleden is ze overgestapt van ledikantje naar peuterbedje. Ze was er bijna letterlijk uitgegroeid, maar ook mentaal was ze helemaal klaar voor het schapenbedje van Bo. (Bo is rond haar 5e verjaardag overgestapt naar een superfijn volwassen bed van IKEA. Uiteraard wilde Roos meteen ook niet meer in haar trappelzak, en dat vond ik een prettig plan, want stel je voor dat ze haar bed zou uitkomen en van de trap afduikelde... brrrr....
We hadden namelijk verwacht dat onze jonge onderzoekster regelmatig uit haar bed zou komen om gezellig bij papa en mama te "buurten". Maar tot nu toe is ze er nog niet uitgekomen! Ongelooflijk! Waarschijnlijk goede invloed van Bo, die dit kunstje gelukkig ook nooit heeft ontdekt.
Afgelopen weekend was het zulk lekker weer dat we geheel spontaan opnieuw een poging hebben gedaan om Roos zonder luier te laten lopen. Ze deed het al regelmatig op de wc, dus ze was al een behoorlijk eind op weg qua zindelijkheid.
Zoals ik al zei; een NIEUWE poging, want in de meivakantie was ze er duidelijk nog niet klaar voor. Ze vond het weliswaar erg interessant om zonder luier te mogen lopen, maar na twee natte spijkerbroeken in twee uur, waarvan Roos ons nonchalant op de hoogte bracht door "Oh, ik lek." te zeggen, hielden we het voor gezien.
Maar dit weekend liep het gesmeerd! Op één mini-ongelukje na. Het is natuurlijk wel weer even aanpakken om op allerlei plekken binnen enkele minuten de dichtstbijzijnde wc te vinden. Maar zo kom je nog eens ergens! En Roos heeft het kunstje helemaal door: op de peuterspeelzaal, op de sportschool (kinderopvang), in de supermarkt, bioscoop, overal moet ze plassen.
Soms doet onze grote meid stiekem nog een klein middagdutje (niet verder vertellen hoor), en gisteren was ze ongepland in haar schapenbedje slaap gevallen terwijl ik aan het schoonmaken was.
Ze sliep dus ZONDER LUIER... oeps, als dat maar goed gaat!
Het ging dus heeeeel goed! Toen ze wakker werd moest ze meteen plassen.
En ze lag zoooo schattig te slapen, met haar kleine "luierloze" billetjes in de lucht! Dat plaatje wil ik graag met jullie delen. SMELT!

Make up!

2010-06-03T12:16:00.000-07:00

Bo kreeg voor haar 5e verjaardag een mooi koffertje met... make up!
Natuurlijk moest dat wel even uitgeprobeerd worden.
Alles uit de kast, meid. En je bent al zo mooi zonder die verf...

ziekenboeg en stokjes

2010-03-29T04:06:00.000-07:00

Het heeft eventjes geduurd voordat ik weer een verhaaltje kon bloggen. De reden is simpel; de 3huisjes zaten in een gezondheidsDIP!
Om een lang verhaal kort te maken zal ik hier slechts een chronologische opsomming geven van de ziekjes die ons de afgelopen weken ten deel vielen...
Roos buikgriep, San buikgriep, Bo hevig-jeukende-allergie-uitslag (overal opgezwollen pukkels; familie van waterpokken), Ray keelontsteking, Roos nog steeds buikgriep, San keelontsteking, Bo koortsig/hangerig, Roos koortsig/hangerig.
Op dit moment lijkt het weer goed te gaan met ons allemaal, alhoewel ik voor Roos nog wel op de waterpokken zit te wachten. Kortom; het was een gezellige ziekenboeg, waarbij we elkaar en onszelf af en toe behoorlijk in de weg zaten.

Zo, we hebben even lekker geklaagd, nu vrolijker dingen.
Tussen de bedrijven door hebben we intermezzo's gehad waarbij we ons best goed voelden, en op één van die dagen aten we mijn beroemde Chinese noedelsoep. Altijd een hit met die meiden van ons, en ook nog eens gezond (want die pitamientjes konden we wel gebruiken).
Ray en ik zijn altijd vervente stokjes-eters geweest. Van sushi tot Chinese fondue; met stokjes eet het gewoon veeeel lekkerder, en het is ook een leuke afwisseling.
Nu moet ik wel toegeven dat we met onze meiden wat "gewoner" zijn gaan eten - tis al een hele toer om ze netjes aan de mes-en-vork te krijgen - dus de stokjes bleven vaak in de kast liggen.
Maar voor mijn noedelsoep maak ik graag een uitzondering en Bo was natuurlijk mateloos geïnteresseerd in die dingen.
Ray wist gelukkig nog hoe je "kinder-stokjes" kunt maken (ook wel beginners-stokjes genoemd), dus Bo kon fanatiek aan de slag...
Het zag er heel erg authentiek uit, moet ik zeggen! Dit gaan we vaker doen.
Uiteraard kon Roos niet achterblijven ("ik ook" is her middle name), dus onze dametjes hebben heerlijk met hun soep zitten klooien.
Gisteren wilde Bo echter haar boterham met hagelslag ook met stokjes eten, en dat vonden wij een minder goed plan. Voorlopig beperken we het tot de noedelsoep (die we zeker één tot twee keer in de maand eten, dus er kan voldoende worden geoefend).

Het voorjaar... wij zijn er KLAAR voor!

2010-03-08T11:02:00.000-08:00

Vol bewondering hebben mijn kleine dametjes vandaag naar een zwerm dansende mugjes staan kijken. Nu ze ons nog niet steken zijn ze nog wel lief.
Bo was meteen geïnspireerd en tekende deze frisse en zonnige lentewei met bloemen en... vier dansende mugjes (paars).
Omdat ze van overzicht en regelmaat houdt, tekent Bo de beestjes uiteraard netjes op een rijtje.

Op bezoek bij de Brandweer!

2010-02-18T06:20:00.000-08:00

Mijn grote kleine broer Hildo "zit" bij de brandweer.
Daar valt natuurlijk altijd wel wat spannends te beleven, dus vorig weekend mochten we een kijkje nemen op de kazerne in Hoofddorp. Omdat vriendinnetje FeeFee later ook brandweer wil worden (of SUPERHELD) ging familie Borg gezellig met ons mee.
Bij binnenkomst stonden we meteen in de hal waar alle groot materieel was geparkeerd. Blusauto, duikauto, technische auto, ladderwagen, allerlei voertuigen stonden op een rij. Bo vond het eerst wel een beetje eng, dus papa zeulde met een argwanende Bo op zijn arm rond. Maar toen Hildo haar zo'n tien keer had beloofd dat de auto's echt niet AAN zouden gaan, durfde Bo zelf een beetje rond te huppelen.
De kindjes mochten in een heuse brandweerboot zitten, en er werd zelfs een heeeeeel klein rondje gereden met een bluswagen; spannend!
Niet alleen de kids hadden het naar hun zin, ook de papa's en mama's vroegen de kleren van Hildo's brandweerlijf. En bij het rondje rijden glommen de oogjes van de volwassenen minstens net zo hard als die van de kleintjes!
Vooral FeeFee lette goed op wat Hildo allemaal vertelde, en de demonstratie langs de glijstang sloeg ze met een leergierige blik gade.
De tijd vloog; voordat we het wisten was het voor de brandweermannen tijd om te gaan lunchen. We sloegen snel een bakkie koffie/chocomel naar binnen en spoedden ons naar huis.
Maar eerst zijn we nog even een lekker boterhammetje gaan eten bij de Borgjes. Het was een heel leuk dagje!
Toen Bo 's avonds in haar bedje lag namen we deze enerverende dag nog eens door.
Dat werkt altijd het beste wanneer Bo aan haar konijn (handpop) mag vertellen wat ze die dag allemaal heeft gedaan.
"En wat vond je nou het allerleukste wat je bij de brandweer hebt gezien?" vroeg ik/konijn als afsluiter. Bo dacht even goed na en met een geheimzinnige blik in haar ogen zei ze: "Er was daar een apparaat en als je op een knopje drukte viel er een bekertje naar beneden. En in dat bekertje kwam zomaar CHOCOLADEMELK terecht!"
Altijd leuk, zo'n verrassende kijk op de zaken!
Ach, nu hebben we een mooi excuus om over een jaartje nog een keer te gaan kijken, en dan ben ik benieuwd of de koffie-automaat nog steeds favoriet is bij Bo.

Wildebrasje naar de EHBO

2010-02-04T08:32:00.001-08:00

Gezien het onbesuiste karakter van Roos zat het er wel aan te komen; een gezellig bezoekje aan de EHBO!
En ik ben bang dat het helaas ook niet de laatste keer was...

We schrijven dinsdagavond, rond half 7 's avonds. Tijd om de meiden naar bed te brengen, zodat ze er uiterlijk kwart over 7 in liggen.
Meestal werken ze lekker mee, maar je hebt van die avonden...
Roos was dubbeldwars, zeer druk en stuiterig.
Met geen mogelijkheid rustig te krijgen, dus dan maar even vijf minuten laten uitrazen, die meid.
Om aan het tandenpoetsen te ontsnappen, rende ze naar onze slaapkamer en begon wild op ons bed te springen. Als waakzame moeder roep je dan wel tien keer "Pas op dat je niet valt!", "Kijk uit voor de rand!", en meer van dat soort waarschuwingen.
Dat was deze avond (zoals meestal) tegen dovemansoren gezegd, want Roos stuiterde vrolijk verder. Op een gegeven moment vond ik het welletjes en wilde haar in de lurven grijpen.
Schaterend liet Roos zich achterover vallen op het bed... tenminste dat DACHT ze! Ik zag de bui al aankomen en probeerde haar val met een snoekduik op te vangen, maar het was te laat. Als in slow-motion zag ik haar met haar achterhoofd op de stenen vensterbank kletteren.
Ik moet er niet aan denken wat er was gebeurd als ze er met haar nek op geklapt was. BRRRR. Maar goed, deze aktie had ook een hoog BRRR-gehalte, want met een doffe klap smakte haar koppie precies op de rand van de vensterbank.
Alsof ik het zelf voelde greep ik haar beet, terwijl zij gillend van de pijn op het bed kronkelde. Ik reageerde geschrokken maar ook onmachtig; "Waarom doe je nou nooit eens voorzichtig?".
Toen ik mijn hand van haar achterhoofd haalde zat er bloed aan. SLIK!
Nadat Roos bedaard was (en dat ging verbazingwekkend snel) bekeken we onder een sterke lamp de schade; een diepe jaap.
Getverdegetver, dat wordt een retourtje EHBO!
Opa en oma werden gebeld, want die wonen om de hoek en dan is het toch wel wat soepeler te regelen.
Bo was zich ook behoorlijk rotgeschrokken en keek verschrikt hoe we aanstalten maakten om naar het ziekenhuis te vertrekken. Dat zag Roos ook en ze presteerde het nog om haar grote zus gerust te stellen; "Bo, ik kom zo weer terug!"
Wat een wijsneus!
Mama mocht met opa naar de EHBO en papa bleef met oma thuis om Bo gerust te stellen en in bed te stoppen.
Na het inchecken bij de eerste-hulp-balie moesten we even wachten. In eerste instantie bleef Roos rustig en schijnbaar zielig op mijn schoot zitten.
Maar na vijf minuutjes vond ze het wel weer genoeg zielig gedoe en sprong ze van mijn schoot. Terwijl ze rondjes door de wachtkamer danste, dacht ik: "Ik hoop dat ik hier niet voor niks naartoe ben gekomen, want dan schaam ik me dood met zo'n vrolijk kind." Tegen iedereen die langs kwam lopen riep Roos: "Ben jij de dokter?". Ze leek er zin in te hebben! Eenmaal in de behandelkamer begon ze echter onraad te ruiken en liet ons weten dat ze er geen zin in had. "Nee schatje, mama eigenlijk ook niet!", antwoordde ik lachend met een zucht.
Gelukkig waren we niet voor niks gekomen (;D), want de arts heeft drie mooie krammen in haar koppie gezet. Zonder verdoving!!! Ze had dus écht een gat in haar kop, want ik kon het schedeltje zien! Tjee wat is die meid een BIKKEL! Tijdens het zetten van de krammen brulde ze op volle kracht terwijl ze met drie personen in bedwang werd gehouden. Maar zodra het gedaan was, werd ze weer rustig en ging verder met kletsen alsof er niks gebeurd was!
Als'ie zou bestaan zou ik god op mijn blote knieën danken dat ons wildebrasje zo'n bikkel is, want ze zal nog wel vaker "aan de beurt" komen, ben ik bang.

GEEF aan Haïti!

2010-01-17T04:51:00.000-08:00

Voor wie het nog steeds niet heeft gedaan, maar misschien nog twijfelt om via de grote organisaties (giro 555) te storten...
Stichting Wereldkinderen
Deze organisatie kennen wij heel goed (via hen is Bo bij ons gekomen!), en alle hulp gaat rechtstreeks naar de kinderen (weeshuizen) van Haïti.
Het is in 1 minuutje gepiept!

Roos is ook groot!

2010-01-10T06:23:00.000-08:00

Na de balletles van Bo mocht Roos natuurlijk niet achterblijven.
Onze jongste spruit mocht dit weekend de eerste keer naar judo (Bo is daar een halfjaar geleden mee gestopt, dus het was voor ons bekend terrein). Ray mocht mee - ik doe ballet en hij doet judo - en hij kwam glunderend weer thuis. "Wat een verademing!" riep hij uit.
Nu hoop ik dat Bo het niet persoonlijk heeft opgevat, maar ik vermoedde waar hij op doelde. Zo lastig als het soms was om Bo aktief op de mat te krijgen, zo makkelijk ging het nu met Roos. Ze deed mee alsof ze er al jaaaaren kwam en ze vond alles prachtig! Zelfs een koprol over een zwaard vond ze gaan probleem; dat is de juiste judo-mentaliteit, meid.
We hoeven ons nu niet af te vragen of dit een blijvertje is; wat een kanjer, en pffff, wat wordt ze groot!

Eerste balletles

2010-01-07T04:47:00.000-08:00

Hoewel Bo het laatste halfjaar mentaal behoorlijk is gegroeid, blijft ze toch terughoudend over nieuwe dingen. Er was echter één ding waar ze maar over bleef "zeuren". Ze wilde zooooo graag op ballet.
Tegen een vriendinnetje dat ook op ballet zit zei ze vorige maand "Ik zit BIJNA op ballet!". Helaas woont dat vriendinnetje te ver weg om gezellig mee te gaan, en enig navragen in de klas leverde ook geen ballet-meisjes op. Dus hebben we zelf een balletjuf uitgezocht en ging Bo deze week helemaal "alleen" naar haar eerste balletles. Nou ja, het heet nog "kinderdans", maar het lijkt wel erg op ballet.
Ze mocht natuurlijk haar paarse balletpakje aan en liep behoorlijk zelfverzekerd naar binnen. Met grote ogen bekeek ze zichzelf in de immense spiegelwand en maakte een paar mooie poses. Mama mocht deze eerste les gezellig blijven kijken, en dat vond ze natuurlijk helemaal niet erg! De juf begon met een liedje van K3, dus dat was meteen een FEEST der herkenning.
En toen ineens... werd het haar teveel. En juist op dat moment was ik nietsvermoedend aan het filmen.
Het is een vertederend filmpje geworden.
De rest van de les heeft Bo veilig op mama's schoot gezeten, maar de laatste 5 minuten werd K3 weer opgezet en daar had Bo dan wel weer zin in. Volgende week gaan we het gewoon nog een keer proberen! Wordt vervolgd...

Sneeuwpopjes

2009-12-30T12:32:00.000-08:00

Gisteravond laat beloofden kleine witte dwarreltjes ons een witte wereld en vanmorgen bleek dat ze niets teveel hadden beloofd.
Toen we de gordijnen verwachtingsvol opentrokken, zagen we een prachtige witte sneeuwdeken over de wereld liggen.
Een sneeuwpop moest er gemaakt worden, en een beetje snel! Dat was althans wat Bo vanaf het ontbijt bleef roepen.
Helaas viel er eerst nog een klein REGENbuitje (gromgrom), waardoor de witte deken een tikje sappig werd. Maar gelukkig was de sneeuwlaag dik genoeg om weerstand te bieden tegen die narigheid. Rond een uur of 11 konden we eindelijk naar buiten om een poging te doen een mooie pop te bouwen.
Vol overgave gingen we met z'n viertjes aan de slag.
Zo stoer als Roos altijd is, wordt ze van koude toch wat minder bikkelig. Haar wantjes gingen steeds uit en om de haverklap stond ze te piepen dat ze "kouwe vingetjes" kreeg. We hebben in een halfuurtje tijd zeker tien keer opnieuw haar wantjes moeten aantrekken.
Bo, die dus meestal een stuk pieperiger is, had daarentegen weinig last van de koude. Vorig jaar op vakantie in Ovifat - 1 meter sneeuw in de achtertuin! - was Bo al degene die ons verbaasde door het langst van iedereen in de sneeuw te spelen.
Ze was werkelijk niet het huis in te slepen. Mijn "sneeuwtijger" noemde ik haar!
Roos stond toen tot haar liezen in de sneeuw en het enige dat ze deed was huilen; tranen met tuiten! Die houdt toch meer van een Mediterraan klimaat, ben ik bang.
Vandaag bleek dus dat onze dametjes hun persoonlijke mening over sneeuw het afgelopen jaar niet hebben bijgesteld... alhoewel...
Na een halfuurtje rollen, schuiven, schrapen, scheppen en piepen was onze allereerste op-Nederlandse-bodem-gemaakte-familie-sneeuwpop een feit!
En toen gebeurde er iets grappigs! Vanaf het moment dat onze sneeuwpop getooid was met een neus, ogen, muts en shawl, vond Bo hem zomaar "een beetje eng" geworden.
En Roos... die vond die ijskoude man ineens heeeeel erg lief!

sneeuwpret???

2009-12-22T13:08:00.000-08:00

Men neme...

2009-12-16T05:27:00.000-08:00

... een grote stompkaars, een nieuwsgierige peuter, een betweterige kleuter en een toefje nepsneeuw.

Laat de kaars een uurtje branden zodat er een reservoirtje vloeibaar kaarsvet onststaat. Blaas de kaars vervolgens uit, zet hem op een laag tafeltje, en zorg ervoor dat de toef nepsneeuw binnen handbereik van de peuter ligt.
Loop meteen weg en laat de kleuter ook in de buurt komen.
Kijk 30 seconden de andere kant op (bijvoorbeeld tijdens het roeren in een pan).
Wacht tot de peuter "is heeeeet!" roept, en bekijk het resultaat:
- een mooie streep kaarsvet op de rug van de kleuter;
- kaarsvet op het voorhoofd en wang van de peuter;
- compositie van kaarsvet op shirt van peuter;
- kaarsvet in het haar van zowel kleuter (achterkant) als peuter (voorkant);
- grote ronde toeven kaarsvet op de bank;
- kaarsvetklodders op bijna alle losse kussens;
- kaarsvet op de loveseat;
- kaarsvet in het hoogpolige kleed;
- met kaarsvet doordrenkte toef nepsneeuw.
Tel eerst tot 10 om te voorkomen dat u een moord begaat.
Neem vervolgens alle schade nogmaals in u op en bedenk:
"Wat is hier gebeurd???"
Na enig speurwerk (waarbij bovenstaande constateringen stapsgewijs werden ontdekt) kan men tot de conclusie komen, dat:
- de peuter de toef nepsneeuw in de kaarsvet heeft gedoopt;
- de peuter vervolgens met de toef is gaan rondzwaaien, waarbij de kleuter het kaarsvet op haar rug kreeg;
- de bank, kussens, etc tegelijkertijd zijn ondergespetterd met kaarsvet;
- de kleuter een onhandige poging heeft gedaan om de toef nepsneeuw uit peuters handen te grissen;
- de bank, kussens, etc tegelijkertijd wederom zijn ondergespetterd met kaarsvet;
- tijdens de worsteling de toef tegen voorhoofd van peuter is geduwd;
- peuter de temperatuur van het kaarsvet op voorhoofd onaangenaam hoog vond.
Na het trekken van deze conclusies komt u tot het inzicht dat:
- het te laat is om nog vreselijk boos te worden op peuter en kleuter;
- u met veel pijn en moeite aan de slag moet om het kaarsvet te verwijderen;
- niet alle kaarsvet verwijderd kan worden;
- u geen uitgeblazen kaars op een laag tafeltje mag zetten;
- het bankstel waarschijnlijk eerder vervangen moet worden dan gepland;
- het hebben van kinderen ook minder leuke kanten heeft...

Eindelijk FF CHILLEN

2009-11-23T01:46:00.000-08:00

Voor veel (ik denk voor bijna alle) kindjes is het heel normaal; lekker lui op de bank liggen. Volledige overgave aan de elementen. Helemaal ontspannen als een "zak aardappelen" op je rug (voor zover een zak aardappelen een rug heeft) naar de TV kijken.
Dit is voor Bo helaas een zeldzaamheid. Als een soort prooidier dat elk moment besprongen kan worden, blijft ze altijd wat "restspanning" in haar lijfje houden. Gelukkig heeft ze daar in haar veilige bedje geen last van, maar op plekken waar normaal niet geslapen wordt wil ze altijd controle blijven houden en zal zichzelf bijna nooit toestaan om weg te zakken in ontspannenheid.
Dit was voor ons oa aanleiding om met Bo Sherborne-therapie te gaan doen.
Ik kan er een heel lang verhaal van maken, maar zal het in enkele zinnen proberen te omschrijven.
Kinderen die in hun eerste levensfase geen tot weinig liefdevolle aandacht hebben gekregen, hebben onvoldoende basisvertrouwen opgebouwd. Hierdoor kunnen zij slecht in hun vel zitten (niet "wonen" in hun lijf), waardoor ze moeite hebben om zich te verhouden tot de ruimte en de mensen om zich heen. Het alsnog aanbieden van gerichte lijf-spelletjes en oefeningen, waarbij sensitief gereageerd wordt op de lichaamstaal van het kind, kan helend en helpend werken.
Na veel positieve verhalen over deze therapie besloten we om het eens met Bo te proberen. In de veilige thuissituate, begeleid door iemand die ze al kende van de VIB. Het was best een beetje spannend, ook voor ons. Want al lees je er vooraf veel over, het blijft afwachten hoe je zoiets zelf ervaart, en vooral hoe Bo het zou vinden.
Het werd een hele leuke middag. We hebben veel gelachen en heel ontspannen gespeeld. Bo vond het natuurlijk prachtig, want: Bo was de baas in het spel! Na slechts één sessie zien we al kleine veranderingen; zoals het chillen op de bank!
Na afloop van de sessie gingen we lekker bij opa en oma eten. Bo rende stralend naar binnen en vloog oma enthousiast om haar nek! Ook zoiets wat voor veel kindjes gelukkig heel normaal is, maar voor Bo (en oma) ECHT een nieuw fenomeen. Wat moet dit een bevrijding zijn voor dat kleine lieve prooidiertje van ons.
Drie hoeraatjes voor Veronica Sherborne!

FEEST

2009-11-16T03:49:00.000-08:00

Ik val meteen met de deur in huis met het prachtige nieuws dat "onze" Roos nu eindelijk ook echt "van ons" is. Sinds enkele dagen mag ze ook officieel onze achternaam dragen. Met andere woorden; de adoptie is ROND! Dat heeft, aangezien het een Nederlandse adoptie betreft, behoorlijk wat voeten in de aarde gehad. En dan mogen wij nog van geluk spreken, want er zijn géén omstandigheden geweest waardoor er extra oponthoud is ontstaan. Het was, zoals onze raadsmedewerkster zei, juridisch gezien een "model-adoptie".
Op 8 februari 2008 hebben we Roos in onze armen en harten gesloten en nu, twee jaar en 9 maanden later, is dat wettelijk bezegeld. Het voelt als een soort huwelijk.
Hoewel we natuurlijk gaandeweg steeds zekerder van onze zaak werden, is het best een opluchting. Kortom; het is FEEST bij ons. We zijn dankbaar dat wij ook deze lekkere schat onze dochter mogen noemen.

Lekker TIETSEN!

2009-10-29T08:36:00.000-07:00

Zoals het "echte Hollandse meiden" past, houden mijn grietjes van fietsen!
Heel normaal toch? Neen hoor; het is wel eens anders geweest!
Na een simpele valpartij (niks ernstigs; kleine zus zou weer lachend opgestaan zijn) werd Bo behoorlijk onzeker, en besloot het fietsen te beperken tot veilige rondjes door de tuin. Dat leverde echter problemen op toen Roos steeds meer geïnteresseerd raakte in Bo's fiets en fanatieke pogingen deed om zelf ook een stukje rond te karren.
Uiteraard pikte grote zus dat niet, waardoor er lachwekkende doch gevaarlijke taferelen ontstonden. Mijn twee dames probeerden tegelijk (bijvoorbeeld bij elkaar op schoot) op de kleine fiets te zitten. Enig duw- en trekwerk was hierbij onvermijdelijk, en dat resulteerde regelmatig in blauwe plekken en andersoortige mishandelingen.
Wanneer Bo naar school was, werd haar fiets vliegensvlug door Roos in beslag genomen, die dagelijks minstens honderd rondjes door de tuin crosste. Temeer omdat zij totaal niet bang is om te vallen, kon Roos dus al snel beter fietsen dan Bo. Het werd tijd voor een tweede karretje, maar aangezien Bo waarschijnlijk over een jaar uit haar fietsje is gegroeid vonden we het een beetje te gortig om nog een nieuwe te kopen.
Via Marktplaats kochten we dus voor 15 eurootjes een mierzoet roze barreltje voor Roos. Het tweewielertje was al aardig "afgereden", maar wat wil je voor dat geld? Het fietsje is er niet minder schattig om, want Roos is er helemaal wild van! Ze noemt het liefkozend haar "BAABIETIETS" (Barbiefiets).
Toen Bo de prachtige "nieuwe" fiets van Roos zag, was haar eigen exemplaar (voor 90 euro splinternieuw aangeschaft!) natuurlijk uit de gratie, en heeft ze hem uit wroeging een tijdje lekker aan de wilgen gehangen.
Al mijn aansporingen om weer op de fiets te stappen ten spijt, bleef ze standvastig; haar fietsje bleef ruim een maand eenzaam in de garage staan.
Gelukkig kwam daar vorige week, tijdens onze vakantie op Terschelling, een einde aan.
Het is elke keer weer een feest om op dit "tweede thuislandje" te vertoeven. Ooit hadden we de illusie dat we er nog wel eens zouden gaan wonen, maar helaas lag het tot nu toe niet in ons vermogen om de overstap te kunnen maken.
Het afgelopen jaar is het economische klimaat er niet beter op geworden, dus we blijven hopen op een (hoofd)prijsje in de loterij. Wie weet?
Maar ik dwaal af; het ging over die fietsende meiden van me!
Op Terschelling rijden dus heel veel huurfietsen rond, en daar zitten hele leuke exemplaren tussen. Zo bestaat er een soort ouder-en-kind-tandem, waarbij de voorste plek voor het kind is. Het stuur wordt vanuit de achterste plek bediend en ze zijn meestal uitgevoerd in vrolijke kleurtjes; een echte eyecatcher!
Toen Bo deze bijzondere tandems in het vizier kreeg, was ze verkocht! Dát wilde zij ook wel, samen met papa om precies te zijn!
We zagen echter meteen dat Bo nog iets te klein was voor deze fiets. Maar volgend jaar zou het toch wel moeten passen? We hopen het van harte, want uiteraard hebben we aan Bo beloofd dat ze de volgende keer op Terschelling op zo'n stoere fiets mag rijden.
"Maar dan moet je thuis wel weer gaan fietsen, want je moet goed oefenen om op deze fiets te kunnen rijden!", hebben we daar heel tactisch aan toegevoegd. Eenmaal thuis stortte Bo zich vol overgave op haar eigen fiets. De meiden rijden nu weer gezellig samen door de buurt; het ziet er heel pittig uit.
Terwijl Bo fietst alsof haar leven ervan afhangt, heeft Roos zoals altijd dikke pret.
En nu maar hopen dat Bo voldoende gegroeid is, als we weer naar Terschelling gaan...

Naar het theater

2009-10-14T07:20:00.000-07:00

Vorig weekend hadden Bo en Qi-Yan zomaar een échte DATE; ze mochten samen naar de theatervoorstelling van Kikker en zijn vriendjes!
Er gingen weliswaar ook een mama en een papa mee, maar dat was bijzaak.
Ze vonden het best wel spannend, die twee kanjers. Bo wilde natuurlijk haar mooiste rok aan en liep vervolgens de hele dag al met rode blossen rondjes te draaien. Eenmaal in de, ietwat donkere, theaterzaal nam de spanning met de minuut toe. Ik heb zelden twee Chineesjes zo zien draaikonten als de laatste minuten voor de voorstelling. Op de stoel of toch eraf? Op je billen, op je knieën of gewoon achterstevoren zitten? Kunnen we misschien ook van plaats ruilen? Lui achterover of op het puntje van je stoel? Alle mogelijkheden werden uitgeprobeerd.

En toen begon het! WOW wat waren ze onder de indruk. Het was een vrolijke voorstelling, met ook best spannende stukjes erin.

Bijna aan het eind - de aandacht begon sowieso al iets te verslappen - kwam kikker in een storm met onweer terecht. Toen werd het wel erg spannend, dus Bo kondigde met een piepstemmetje aan dat Kikker nu wel "UIT "mocht...
Tien minuten later kreeg ze haar zin; einde voorstelling.
Onze kleine spruitjes applaudiseerden fanatiek mee. Wat worden ze toch groot!
Eenmaal thuis werden meneertje en mevrouwtje verwend met patatjes met vissticks! En zoals dat bij een echte DATE hoort, mochten ze samen heel romatisch aan een tafeltje zitten.
Dolle pret en apetrots natuurlijk (zowel zij als wij)!

Weer een mijlpaal

2009-09-18T07:25:00.000-07:00

Gisteren mocht Bo naar haar allereerste échte kinderfeestje!
Niet zo eentje waarbij de mama's en papa's ook zijn uitgenodigd, want die hebben we al vaak genoeg meegemaakt. Neen, het was een echt partijtje waar alleen genodigde kinderen van harte welkom waren!
Toen Bo pas drie weken op school zat kreeg ze zomaar een schattige roze uitnodiging in haar handen gedrukt. Het meisje dat haar uitnodigde heette Jade. Ik kende het meisje amper en Bo leek niet meteen over te lopen van enthousiasme... Maar ik vond het natuurlijk heel lief van zo'n grietje, dat ze Bo - die volgens mij in de klas vooral met zichzelf bezig is en nog niet erg sociaal is - had uitverkoren voor haar verjaardagsfeest! Wel even schrikken, want Bo was nog nooit "uitbesteed" bij "vreemden". De overgang van peuter naar schoolgaande kleuter wordt steeds duidelijker; zoiets hadden we nog niet eerder meegemaakt.
"Neem je prinsessenjurk mee?" stond er op het kaartje. Hm, die had Bo eigenlijk nog helemaal niet. Hoewel; die blauwe "Shanghai dress" uit China kan er ook wel mee door. Opgelost!
Nu was het zaak om Bo te gaan voorbereiden op het fenomeen "kinderfeestje", voor het gemak omgedoopt tot "prinsessenfeestje". Want het was natuurlijk wel heel raar dat Qi-Yan niet mocht meekomen! "Nee het is alleen voor prinsesjes, en daarom mag mama ook niet blijven!" De bedenkelijke blik in Bo's ogen deed het ergste vermoeden.
Na een prettig telefoongesprekje met de moeder van Jade bleek dat het een heel rustig feestje zou worden. Met vijf meisjes van 4 en 5 jaar oud zou ze leuke prinsessenspelletjes gaan doen, gewoon thuis dus geen gekkigheid. Precies HET feestje voor Bo. En Jade's moeder nodigde me uit om er gewoon eerst even bij te blijven om te zien hoe het zou gaan met Bo. Opgelucht begon ik aan de grote uitdaging om Bo warm te krijgen voor het prinsessenfeest. Zo gedoseerd mogelijk trachtte ik elke dag een kleine zinspeling op het naderende feest te maken, waarbij uiteraard de nadruk lag op het feit dat alleen echte prinsessen op het feest mochten komen. Het leek erop dat Bo steeds meer gevoel kreeg bij het gebeuren, maar spannend bleef het natuurlijk wel.
Gisteren was het zover. Lichtelijk gespannen reden we naar Jade's huis. Roos had ik voor het gemak even bij Eef gestald. Jeweetmaarnooit hoe paniekerig Bo wordt in zo'n vreemde situatie... Bij het huis aangekomen rende ze echter naar de voordeur en begon enthousiast op de bel te rammen. Enigszins verbaasd liep ik achter haar aan het huis binnen. De vader van de jarige begroette ons hartelijk en begon Bo's jas los te knopen. Met een vriendelijke glimlach liet Bo het gebeuren. Ik stond perplex! Geen spoortje van haar angst voor obekenden te bekennen! Op haar gemak nam ze de smaakvol ingerichte kamer in zich op en wandelde ontspannen naar binnen. Mama hobbelde er een beetje bedremmeld achteraan. Toen de mama´s vertrokken zag ik wat traantjes bij de andere prinsessen. "Gelukkig mag ik nog even blijven om Bo op haar gemak te stellen" dacht ik tevreden. Mijn gedachte werd echter meedogenloos de kop ingedrukt toen Bo mij totaal negeerde en nieuwsgierig haar plekje aan tafel opzocht, om vervolgens luidruchtig haar limonade naar binnen te slurpen. Terwijl de andere prinsessen hun tranen droogden begon Bo alvast tevreden aan haar spekjes te knagen. Ik zat er inmiddels behoorlijk overbodig bij, en vroeg me af wanneer ik zou opstappen. Die vraag werd sneller beantwoord dan je "prinses" kan zeggen. Voor ik het wist sprong Bo van haar stoel en ging recht voor me staan. Terwijl ze me uitdagend aankeek riep ze "Ga jij nou WEEEHEG!"
WOW wat een daadkracht! Ik stond wederom perplex! Met gemengde gevoelens nam ik snel afscheid. Aan de ene kant was ik apetrots op zoveel onafhankelijkheid! Aan de andere kant moet ik nog wel erg wennen aan het feit dat ze mij niet meer elke keer nodig heeft bij nieuwe situaties.
Mijn kleine bange vogeltje is een mooie trotse kraanvogel geworden!
(PS het was een topfeestje; helemaal zoals Bo het zelf ook zou hebben willen vieren)

Het is begonnen...

2009-08-22T12:30:00.001-07:00

Bo zit koud ÉÉN week op de basisschool en er staan al jongens voor de deur om haar te roepen! Om precies te zijn VIER ochtendjes (school) en DRIE stuks (jongens).
Zelf vond ik het wel grappig (schattig) maar Ray keek heel erg bedenkelijk...
Één van de jochies was een hoogblond mannetje bij Bo uit de kleuterklas; Lars. Wij kennen zijn ouders via-via en hij zat ook bij Bo in de klas op de peuterspeelzaal.
Ze wonen bijna om de hoek en kennelijk had hij een paar vriendjes bereid gevonden om met hem mee te gaan naar Bo's huis. Ik stond nietsvermoedend in de keuken en keek toevallig naar buiten. En daar stonden ze; halsreikend gluurden ze over de haag en aan hun houding te zien "wilden ze wat van me". Ik keek ze vragend aan en ik zag aan hun mondjes dat ze "BOOOOO" riepen (ik kan niet liplezen, maar tis nogal een makkelijke mondbeweging). Roos stond naast me en ik liet haar op het aanrecht staan om naar de mannetjes te zwaaien. Altijd in voor wat vrolijkheid begon Roos enthousiast te wuiven.
Maar het was overduidelijk dat de mannen niet op deze kleine krullenkop stonden te wachten. Het boegeroep was niet van de lucht (of was het BO-geroep?). Gelukkig is Roos nog te klein om zich afgewezen te voelen, maar ik hoop vurig dat deze gebeurtenis niet "the story of her life" wordt...
Na enig aandringen kon ik Bo bij de televisie wegrukken. "Ach zwaai nou even naar Lars! Die wil je even zien! Of wil je soms ook lekker buiten spelen?" Uiteraard wist ik het antwoord al. Bo laat zich immers door geen tien paarden haar TV-uurtje afnemen (eigenlijk is het meestal anderhalf uurtje). Deze drie heren zouden met groter materieel moeten komen om Bo naar buiten te krijgen. Een mooie uitdaging voor hun toekomst, zou ik zeggen...
Enfin; na een paar haastige en ongeïnteresseerde handgebaartjes voor het raam spoedde Bo zich weer naar haar TV-poef. De jochies - duidelijk teleurgesteld - met lege blikken achterlatend. Ietwat beschaamd voor zulk "nuffig" gedrag van mijn oudste dochter haalde ik verontschuldigend mijn schouders op. Lars en kornuiten dropen af. Zulk een leed hebben die jonge kinderen soms al te incasseren. Welkom in de grote wereld, mannen! Ik vond jullie onvergetelijk (en Ray ook, dus wees gewaarschuwd)!

Turks fruit... OF hoe een mobieltje tot een verrassend inzicht leidde

2009-08-17T10:42:00.000-07:00

Jawel, het mag in de krant; wij hebben de Zwarte Markt (het heet inmiddels al een eeuw "de Bazaar", maar wij zijn hardnekkig eigenwijs) weer herontdekt. Na jaren van verstoting, vond er vorig jaar weliswaar enige toenadering plaats na het openen van de Chinese supermarkt, maar dat beperkte zich dus wel tot Chinatown en geen stap verder. Verder hadden wij een pesthekel aan de ZM! Waarom? Omdat wij, als buurtbewoners inmiddels meer last dan lust van deze bezienswaardigheid hebben.
Toen het ooit begon als kleine vlooienmarkt kwam ik er vaak. Dat was in de prehistorie, want ik zat nog op school en volgens mij kende ik Ray toen nog niet eens. Met mijn vriendinnen - 12-16 jaar oud - struinde ik door de tweedehands rommeltjes op zoek naar leuke snuisterijtjes of kleding. Op dit moment nog moeilijk voor te stellen, maar ik zat een beetje in een "arto/punk/ska" periode, zodat bijvoorbeeld tweedehands skibroeken, overhemden (gestreept of geruit) en opa-bretels helemaal HIP waren. Ik ging zelfs in een witgestreepte pyamabroek naar school, met pannensponzen in mijn haar. Gaaaaaf niet?
Maar ik dwaal af...
De Zwarte Markt werd helaas steeds commerciëler en dat vond ik minder leuk. Toen Ray in beeld kwam, was de ZM snel uit zicht. Ray hield immers niet van "ouwe troep" en aan mijn "arto/punk/ska" periode kwam - geheel vrijwillig! - een eind.
Door het toenemen van de commercie nam ook de stroom belangstellenden toe. De ZM werd de Bazaar en de bezoekers overspoelden onze stad. Het begon echt een plaag te worden. Steeds meer overlast, vooral van files en vuil langs de aanvoerwegen; gekkenhuis!
Toen de gemeente in het weekend zelfs delen van de openbare weg afsloot ten gunste van de ZM, werd het ons echt te gortig. Deze openbare wegen waren immers de aanvoerwegen voor onze woonwijk! Als de ZM er niet zou zijn, zouden wij in het weekend in 5 minuten op de snelweg zitten. Dat is nu (met omrijden) zeker 10 minuten en als je in een vergeetachtige bui de gewone route pakt ben je zeker een kwartier of langer kwijt!!! Ook voor iedereen die bij ons in het weekend op bezoek komt is het lastig. De gewone routeplanners houden géén rekening met de ZM. Onze visite loopt dus regelmatig vast op de afgesloten wegen, met alle irritaties van dien. Maar ik dwaal weer af...
Vorige week kreeg ik een "afgedankt" mobieltje van Eef. Het is een prachtding, maar zij wil weer iets mooiers (gadget-verslaafd) en dat vind ik dus helemaal NIET erg!
Haar (sorry MIJN) mobieltje, met 5 magapixel camera, is nog luxer dan die van Ray.
En eigenlijk ben ik het niet eens waard, want ik ben bijna nooit bereikbaar. Ik heb dat ding zelden aan staan en als hem nodig heb is de batterij leeg. Het zit gewoon nog niet in mijn systeem! Verder ga ik best met mijn tijd mee, al zeg ik het zelf, maar met mobieltjes loop ik hopeloos achter. Ray hoopt dat er, met dit benijdenswaardige exemplaar in mijn tas, een nieuw tijdperk wordt ingeluid. Ik hoop het ook van harte, maar ik beloof niks.
Enfin; ik was dus heel blij met mijn nieuwe krijgertje, maar dat ding moest nog wel even SIMLOCK-vrij worden gemaakt. De provider was niet erg meewerkend (allerlei paperassen nodig en dan duurde het weeeeken) en alle "bijna gratis" downloadable software werkte NIET voor deze luxe Samsung.
Rays inspanningen ten spijt, lukte het ons niet om het ding aan de praat te krijgen.
Er was echter een hele simpele oplossing; de Bazaar! SJIPS! Nou moesten we er toch aan geloven! Aangezien ik zelf weinig "verstand" van mobieltjes heb ("Mevrouwtje heeft u ook een PUK-code?" "Een WAAAAT!?") wilde ik dat Ray mee zou gaan om het even voor mij te "regelen". Na enig gestrubbel stapten we op de fiets. Met de twee meiden en de buggy probeerden we er wel wat van te maken.
Eenmaal binnen (in het gratis gedeelte natuurlijk!) hadden we in enkele minuten een "GSM-boertje" gevonden. Via internet tikte hij een code in en VOILA; mobieltje is SIMLOCK-vrij! Belachelijk gewoon! Ik ben er nu nog verontwaardigd over dat zoiets zo makkelijk "in het openbaar" kan worden gedaan, terwijl het eigenlijk illegaal is ivm gestolen telefoontjes. En ik ben eigenlijk ook verontwaardigd dat de "officiële" weg zo ingewikkeld is, waardoor je als "rechtgeaarde" wereldburger naar de zwarte handel grijpt!
Desalniettemin... ik mag niet klagen, want mijn luxe mobieltje draait als een zonnetje voor 7 eurootjes! Écht een aanrader, die Bazaar, HAHAHA!
Maar waar wilde ik met dit - veel te lange - verhaal eigenlijk naartoe?
We liepen dus nog even een rondje op de Bazaar. We waren er nu immers toch, en we werden met de minuut enthousiaster. Het is niet te geloven, maar we kregen er zelfs een warm vakantiegevoel van!
Prachtige exotische groenten en fruit, heerlijke delicatessen en lekkernijen voor een PRIKKIE! "We komen hier eigenlijk veel te weinig!" riepen we tegen elkaar. Met de buggy volgeladen met tasjes fruit, olijven, tomaten en TURKS FRUIT (en niet te vergeten ons eigen kleine Turks Fruitje) togen we weer naar de fietsen.
Onderweg liet ik de meiden (en mezelf) al even proeven van het Turkse fruit. Roos (hoekanhetookanders!) is er DOL op! Haar lippen wit van de poedersuiker, de roze, groene of gele gelei nog tussen haar tanden, riep ze steeds om nog een "tukkie tukfuit"! Man, wat kan die lekker zoet snaaien zeg! Heeft ze natuurlijk van haar moeder. Bo was trouwens meer "into" de knoflook-olijven... heeft ze van haar vader...
De zak met de zoete lekkernij heb ik thuis heel braaf in een potje gestopt, maar ik kan er helaas NIET van af blijven. Zo lekkerrrrrrrr! De bodem van de pot is helaas alweer in zicht; dan gaan we gewoon weer halen op de Bazaar!
En dát terwijl ik net 2 weken geleden begonnen ben met LIJNEN!
We mogen dus pas weer naar de Bazaar als er 5 kilo AF is (bij mama dan).
Roosje kan niet wachten, en ik ook niet...

Roos alweer TWEE jaar!

2009-08-07T08:12:00.001-07:00

Tis zoooo'n lekker ding!
Een echte wildebras, maar ze kan ook zomaar ineens een écht dametje zijn.
Op haar verjaardag was het tropisch heet, dus ze mocht bijna de hele dag in haar blootje lopen. Een ware traktatie voor onze grobbebol!

Onze vakantie in Ommen was heerlijk!

2009-08-03T07:57:00.001-07:00

Out-of-the-box thinking!

2009-07-15T13:39:00.000-07:00

Mijn meiden; wat zijn het toch heerlijke slimme snoepjes. Ze schelen twee jaar in leeftijd, maar Bo is een stuk kleiner voor haar leeftijd dan Roos. Daardoor schelen ze slechts 2 schoenmaten, 15 cm in lengte en over de breedte zullen we het nu maar even niet hebben...
De zoete prinsessenslippertjes van Bo werden dus regelmatig door Roos ingepikt. Aangezien Roos wat dikkere voetjes heeft (hogere wreef zeggen wij heel diplomatiek), zitten de slippers bij Roos eigenlijk ook als gegoten. Bij de tenen wel wat meer ruimte, maar daar schijnt onze banjer geen enkele last van te hebben. Omdat Roos de slippertjes van Bo mateloos interessant vond, besloot ik voor haar toch ook maar een paar aan te schaffen (3,99 euro bij de supermarkt!). Toen ik met een prachtig paar kitscherige exemplaren thuiskwam, werd Bo behoorlijk jaloers. Zulke mooie blauwe (haar lievelingskleur!) had zij ook wel willen hebben! "Jij hebt toch je prinsessenslippers?" was mijn kordate antwoord. Maar daar nam Bo géén genoegen mee. Bij een kort maar hevig "overleg" tussen de zusjes, werd een simpele doch briljante oplossing gevonden... En zo lopen ze dus al daaaagen samen rond. "Kijk mama, allebei dezelfde!"
Wat kan het leven soms verbazingwekkend eenvoudig zijn!
(en aanschouw meteen hoe klein het verschil in voetmaat is)

Simply (Red) the best!

2009-07-04T02:55:00.001-07:00

Het was fantastisch! Wat een strot heeft die rooie toch. Ik ben niet echt een "muziekmens" maar SR staat al vanaf mijn jonge jaren hoog op mijn lijstje!
Boris stond in het voorprogramma... gemist (jammer he, Eef?)!!!
Vooraf een halfuur in de rij gestaan bij de parkeergarage, daarna heerlijk gegeten op een terrasje in een typisch Amsterdams straatje bij een authentieke Italiaan.
Schattige ober/eigenaar met een onvervals Italiaans accent.
Bella Storia Voordat we het wisten was het al bijna 9 uur (Boris begon om 8 uur).
Tjaaaah Eef en ik zien elkaar zo weinig (3 x per week HAHA), dat we wel even moesten bijkletsen. En toen moesten we het toetje nog verorberen; WOW wat een goddelijke smurrie! Het was Boris missen zeker wel waard! TOPAVONDJE, moeten we vaker doen.

Het bloed kruipt...

2009-06-26T05:18:00.000-07:00

Gisteren was een lekker zonnige dag en Bo liep (toevallig) in een wit outfitje. Aanvankelijk zat er een blauwe jurk overheen, maar dat werd haar te warm.
Zo'n wit pakje maakt het plaatje hieronder nóg echter, naar mijn bescheiden mening.
Emmertje water en een kwast uit de schuur gehaald... et voila; naar goed Chinees voorbeeld probeerde Bo met water op de stenen van de straat te schrijven!

In China zie je, zodra de zon een beetje schijnt, dat alle parken worden bevolkt met mensen die "leuke dingen" doen. Oudjes doen TaiChi, kindjes maken muziek, men speelt kaart, danst, zingt (vals of niet), etcetera. Wij zagen ook meermalen dat (meestal wat oudere) mannen met een prachtige grote kalligrafeerkwast Chinese tekens op de tegels schreven met... water.

Het schijnt de kunst te zijn om net genoeg water te gebruiken om de tekens niet te snel te laten opdrogen en tevens zo weinig water te gebruiken dat de boel niet uitvloeit of druppelt. Lijkt een makkie, maar ik kan je verzekeren dat je verstelt staat hoe snel zonverwarmde tegels een streepje water doen verdampen!
Enfin; Bo (en later ook Roos) heeft zich de hele middag vermaakt met een emmertje water en een kwast! Heerlijk puur toch? En met een beetje fantasie zag je echte Chinese tekens verschijnen. Bo bevestigde haar roots op een prachtige manier!

Deze mama heeft zitten genieten van een wonderlijke deja-vu.

Het einde van een tijdperk(je)

2009-06-14T12:16:00.000-07:00

Twee maanden geleden had ze nog vreselijk veel lol, samen met Jin, Qi-yan en natuurlijk met judomeester Roeland. Wat heeft ze een leuke tijd gehad! Aan meester Roeland heeft het in ieder geval niet gelegen; wat doet die vent het leuk met die kleintjes!
Twee maanden geleden zagen we het dus totaal nog niet aankomen, maar de laatste weken is de klad er ingekomen. Bo werd steeds dwarser (in tegenstelling tot Qi-Yan, die na een behoorlijk recalcitrante periode ineens het licht begon te zien), ze deed totaal niet meer mee met de les en zat mokkend en snikkend aan de kant. Het werd gewoon stomweg gênant om daar als ouder bij te moeten zitten.
Gisteren de allerlaatste keer. Om de druk van de ketel te halen had ik al bij voorbaat gezegd dat ze mocht stoppen; je weet nooit wat zoiets teweeg brengt. Maar helaas heeft het niet mogen baten. Na de laatste afgroet, die ze vol overgave bracht, liep ze naar de meester toe. Met een (voor haar ongekende!) vasteradenheid zei ze tegen hem: "Ik kom niet terug!"
Bo is helaas gestopt met judo... Ik denk er met een vleugje weemoed aan terug, maar ben tegelijk ook wel trots dat ze het zelf durfde te gaan vertellen!
En nu gaan we snel aftellen tot de dag dat Roos naar meester Roeland mag (officieel pas als ze tweeënhalf is).

Dag lieve poes

2009-05-20T07:34:00.000-07:00

Vandaag was een droevige dag; poes Winnie is niet meer.
Ruim 20 jaar oud is ze geworden. Als piepkleine kitten kwam ze bij ons wonen om mijn "eenzame" avonden te verzachten. Ray zat in dienst (inderdaad L A N G geleden) en we woonden net samen in Amsterdam. Winnie kwam uit een groot nest, en zat als een bang vogeltje in een kooitje verstopt. Toen ik haar oppakte was ze heel rustig en relaxed. "DIE WORDT HET!" riep Ray enthousiast, die als niet-kattenliefhebber allang blij was dat er een rustig poesje bij het nest zat.
De eerste jaren was het ons zorgenkindje. Een abonnement hadden we bij de dierenarts; nierproblemen en allergie. Jarenlang op dieetvoer dat je alleen bij de dierenarts kon kopen. Na verloop van tijd zijn we gestopt met het dure dieetvoer en stapten over op "seniorenvoer" uit de dierenwinkel. Prima keuze, want onze lieverd heeft het er nog jaaaarenlang op volgehouden.
Het is altijd onze sullige goedzak gebleven. Geen enkel krabje heeft ze uitgedeeld. Ook niet naar de meiden, die somt best irritant waren. Roos spande (natuurlijk) de kroon; staart trekken en oogjes prikken vond ze soms best grappig. Arme poes. Gelukkig waren de meiden meestal heel lief tegen haar.
De afgelopen jaren dachten we elke warme zomer; "Ze gaat de herfst niet halen." Maar poes Winnie bleef ons verbazen. Ze was nog lang niet klaar met leven. De laatste jaren takelde ze af; werd een beetje dement en morsig, zakte een beetje in, kreeg kromme pootjes en werd stram.
Maar ondanks de verminderde kwaliteit van leven wilde ze lekker bij ons blijven.
Vandaag moesten we haar laten inslapen... Het is mooi geweest, je was gewoon op. Hoewel we kunnen terugkijken op een prachtig kattenleven voelt het toch als "verraad". Na 20 jaar is het toch wel ECHT je "kind" geworden. Ik mocht haar vasthouden toen het einde kwam. Ze is echt heel rustig en vredig heengegaan (getver wat een CLICHÉ).
Lieve poes, dank voor alle mooie jaren; ik mis je nu al! Je bent er niet meer, maar in ons hart blijf je een beetje voortleven.
En gelukkig hebben we de foto's nog!

Bo gisteren VIER jaar oud!

2009-05-10T13:54:00.001-07:00

Meid, wat ben ik GEK op je! Kus van je trotse mama.

Paaseitjes zoeken

2009-04-14T13:01:00.000-07:00

Hoewel Roos het allereerste ei vond, reeds voordat de zoek-aktie "officieel" van start was gegaan, vonden Bo en Qi-Yan zichzelf toch wel de Paasei-kampioenen.

Meneer Aart is the best!

2009-04-11T14:45:00.001-07:00

Kijk mama, dezelfde!!!

2009-03-31T03:40:00.000-07:00

Bo lijkt momenteel heel erg geinteresseerd in "erbij horen". En dat is op peuterniveau een simpele kwestie van "hetzelfde" eruitzien. Mama wordt dagelijks meermalen op dezelfde klompjes (crocs), dezelfde beker, dezelfde kleur onderbroek, enzovoorts, gewezen.
Heel verhelderend, af en toe.
Afgelopen zaterdag mocht ik eindelijk mijn nieuwe bril ophalen. De glazen van mijn oude bril (van Hans Anders!) waren na slechts 2 jaar totaal versleten. De coating van één van de glazen is compleet verbrokkeld... BELACHELIJK! Ze hebben wel toegezegd om het ding op te sturen naar de glazenfabriek; misschien zit er nog een beetje garante op? Het montuur was trouwens pas 1 jaar oud, want het vorige montuur vertoonde na 1(!) jaar al zoveel slijtage dat ik er met goed fatsoen niet meer mee over straat kon. Wat een armoede!
Voor mij dus géén Hans Anders-bril meer!
De dames in de winkel doen hun best, maar de kwaliteit is beneden peil.
Enfin; mijn nieuwe bril mocht dus een paar duiten kosten, want ik was die goedkope troep spuugzat (ik ben over het algemeen best wel een zuinig tiepje, hoor)!
Het werd een kek montuurtje van DKNY met meekleurende glazen. Montuurtje was nog niet eens zo erg duur, maar de glazen moesten extra dun (ik heb -7,5 aan beide ogen) omdat het anders jampotten worden.
Voor de somma van 673 eurootjes werd ik de apetrotse eigenaresse van een flitsend doch gedistingeerd modelletje, al zeg ik het zelf.
Vol bewondering nam Bo mij in zich op. "Mooie bril mama!" riep ze steeds. Toen we buiten in het zonnetje liepen, begonnen de glazen donker te kleuren. "He mama, jij hebt ook een zonnenbril!" "Wat hebben die koters toch veel gevoel voor details." dacht ik trots.
Een halfuurtje later liepen we langs een rek met kinderzonnenbrillen. Bo is gek op (zonnen)brillen, dus daar moet altijd even serieus naar gekeken worden.
Als ik in een goede bui ben, mag ze er ééntje passen, en als ik in een heeeeele goede bui ben mag ze er eentje kopen (ze had er trouwens pas één, hoor, dus het valt wel mee met mijn heeeeele goede buien!).
Meestal zoekt ze het lelijkste knalblauwige ding uit dat in het rek staat. Vandaag trok ze echter een sletterig modelletje met ordinaire tijgerstrepen uit het rek.
Met opgetrokken wenkbrauwen keek ik haar aan. "Vind je DIE mooi?" vroeg ik vol ongeloof.
"JAAAA mama, kijk dezelfde!!!" Ik begreep het niet meteen, maar ze wees enthousiast op mijn bril. "Kijk mama, dezelfde bril!!!" Ray begon gemeen te gniffelen.
Mijn nieuwe bril vertoonde - met een beetje fantasie - namelijk óók tijgerstrepen.
Dacht ík dat ik een chique en stijlvolle bril had uitgezocht... ziet mijn dochter van 3 alleen maar een ordinair hoerenbrilletje...
Wat een heerlijke frisse kijk op het leven heeft mijn schatje! ZUCHT...
Kijk en oordeel zelf!

KUNST!

2009-03-05T12:32:00.000-08:00

Nog geen 4 jaar oud en dan al zoooo mooi tekenen...
Ik ben SUPERtrots! Écht een kind van d'r moeder!

China!

2009-02-28T00:25:00.000-08:00

Zoveel mensen om ons heen waarmee we vorig jaar nog in hetzelfde "adoptieschuitje" zaten. Zoveel mensen die enkele maanden geleden hun voorstel kregen. Zoveel mensen die veeeeel te lang op hun Chinese spruitje hebben moeten wachten. En nu ineens; ZOVEEL MENSEN die eindelijk naar China mogen om hun kindjes op te halen! Yessss!
Alsof het zo heeft moeten zijn gaan ze allemaal tegelijk!

Tussen 5 en 27 maart mag ik vier(!) families volgen die in China zitten. SPANNEND! Ze houden namelijk allemaal een weblog bij. Sommigen reizen samen, sommigen kennen elkaar en hopen elkaar wellicht tegen het lijf te lopen. Wat een heerlijke kluwen van rode draadjes! Alles valt op zijn plaats. En ik mag lekker meegenieten... ZUCHT!
Ik zal onze eigen reis ongetwijfeld ook weer een beetje herbeleven.
Een deel van mij is toch wel een beetje jaloers; China is zo'n prachtig land en een adoptiereis is zo'n fantastisch avontuur... Maar het grootste deel van mij is ontzettend blij met ons bijzondere kadootje uit Nederland, waar we nu al ruim een jaar van mogen genieten; onze tweede dochter Roos.
Drie van de China-reizigers houden een openbaar weblog bij.
Ik voel me nauw verbonden met wat zij gaan meemaken; een klein stukje van mij gaat gewoon met hen mee naar China!
Meegenieten?
http://hollandsedraken.web-log.nl/ - Heel goede vrienden van ons, die vlakbij wonen. Bo's allerbeste vriendje Qi-Yan gaat zijn broertje halen!
http://www.dehoentjes.blogspot.com/ - Reisgenoten waarmee we in China zaten om onze eerste dochters op te halen.
http://liefsuitchina.blogspot.com/ - Vrienden waarmee we de VIA-cursus hebben gedaan, inmiddels zo'n 6 jaar geleden. We zien elkaar nog steeds regelmatig.

GEDICHT voor mijn 2 schatten

2009-02-24T10:40:00.000-08:00

Before I Knew Your Name

I watch you dreaming now.
Wondering if you know.
Before I knew your name,
before I saw your eyes,
your chin and your nose,
before I counted your fingers and toes,
I was yearning for someone as wonderful as you,
And every dream and wish came true.
I dreamed of you before I knew your name.

Inspired by: Joel Lindsey

SNEEUW in de Ardennen!

2009-02-21T11:21:00.001-08:00

Gisteren zijn we weer in onze eigen polder gearriveerd. Terug van een heerlijk weekje voorjaarsvakantie. Met de familie (opa, oma, kinderen en 4 kleinkinderen) verbleven we in een fantastisch mooi huis in de Ardennen. Wintersport zat er helaas niet in dit jaar, dus kozen we voor een weekje in de natuur. In een gebied waar de kans op sneeuw in de Ardennen bovendien het hoogste was. Maar ach... daar reken je natuurlijk totaal niet op! Een dag voor vertrek zagen we dat er op de pistes (jawel ze hebben er VIER daar!) 15 cm sneeuw lag. Da's in ieder geval meer dan hier! Op de avond voor vertrek keken we nog een keer en ineens bleek er 30 cm te liggen!
WOW; verse sneeuw! Kicken toch?
Ik propte dus nog even snel een extra fleecetrui en muts voor iedereen in de tassen.
Het prachtige huis was precies zoals het aan ons "verkocht" was - neeee, helaas zoiets moois kunnen we slechts voor een weekje huren! Maar ALS we nog eens een grote prijs winnen, dan staat deze plek zeer hoog in de wensenlijst!!!
In de eerste nacht viel er nog een lekker pakje sneeuw bij, tot bijna een halve meter!
Het was werkelijk een sprookje. Ons huis had een prachtige tuin waar de kotertjes (ook de 30-plussers!) heerlijk veilig konden ravotten. Bo ontpopte zich tot een stoere sneeuwtijger! Ze was niet meer naar binnen te slepen, terwijl ons dametje voorheen niet echt als een buitenspeelkind bestempeld kon worden.
Met rode blossen, haren in pieken langs haar koppie, sneeuwklonten in haar sjaal en schoenen, schuifelde ze tot haar knieën door de witte massa.
Onze rauwdouwer Roos, altijd te porren voor een spannend avontuur, bleek daarentegen niet erg vrolijk te worden van dat kouwe witte spul. Maar als de sneeuw tot aan je liezen staat kan ik me er wel iets bij voorstellen.
We hebben een super-goede keuze gemaakt toen we deze stek kozen als alternatief voor een "echte" wintersportvakantie, want 2 jaar geleden in Oostenrijk hadden we bijna geen sneeuw! Onze batterijen zijn allemaal weer lekker opgeladen en mijn spaarpot staat klaar, want volgend jaar wil ik weeeer!!!

K-K-KOUD!!!

2009-01-05T10:58:00.000-08:00

Eindelijk kunnen we weer eens van een ouderwets koude winter genieten!
De meiden flink ingepakt. Muts en/of capuchon op het koppie, sjaal drie keer rond hun nekkies geslagen en NAAR BUITEN met het spul!

Oeps; vergeet hun wantjes niet, want die piepkleine vingertjes vriezen eraf voordat je "brrrr" kunt zeggen.
Zodra we er even tijd voor kunnen vinden, lopen we naar het eind van de straat om de eendjes brood te voeren. Gossie, die arme beessies; vannacht wordt het MIN 10 graden! Ze hebben nu nog een fijn wak bij de brug, maar dat zal steeds kleiner worden, ben ik bang. Het wordt ook steeds drukker in "ons" wak.

Vandaag zat er een verschrompelde krentenbol bij het oude brood. De eerste helft werd met smaak door onze "hongerige" meiden opgepeuzeld, waarna de tweede helft na aandringen met enige tegenzin in het water werd gegooid. "LEKKER mama, zo'n knappig broodje." Goed dat ik het weet, HAHA!
Dit weekend liep Ray ook even mee naar de eendjes. Handschoenen en dikke jas aan, maar GEEN muts en sjaal, want dát is voor mietjes! Na 5 minuten begon papa echter al te klagen over "pijne oren en een kouwe bek"... Genieten he???

Wie zoet is krijgt lekkers

2008-11-29T01:00:00.000-08:00

Zoals de meeste kinderen is Bo GEK op zoet!
Een liedje zingen bij haar schoentje doet ze vol overtuiging, maar vooral omdat ze er SNOEP in krijgt. Géén kadootjes, want die passen er toch niet in - haar eigen woorden. Net als vorig jaar geeft ze nog steeds erg weinig om kadootjes. Ons kind is gewoon snel tevreden... heerlijk toch? Een handje strooigoed en een chocoladekikker in haar schoentje en ze is dolblij.
Zelf heb ik de neiging om er af en toe toch een klein kadootje in te stoppen, dus deze week vond ze een stickerboekje naast haar schoen. Naam erop, handje pepernootjes erbij, dat maakt het nog veel echter. Ze was oprecht blij met het kadootje, en heeft de halve dag lopen pielen met de stickertjes. Maar toen papa 's avonds thuiskwam van zijn werk en vroeg wat ze in haar schoen had gekregen, was het antwoord; "PEPERNOOTJES!"

Gisteren vond ik het tijd om eens te proberen om zelf pepernoten te bakken. Samen met mijn "PepernotenPietje" ging ik aan de slag. Gewapend met klei-gereedschap (goed gewassen natuurlijk) heeft Bo uit lange deegworsten prachtige deegplakjes gesneden.
Daarna werden in opperste concentratie prachtige balletjes gerold die uiterst zorgvuldig op de bakplaat werden gelegd. Bo vond het geweldig interessant!
Zodra ons baksel in de oven stond verspreidde zich een heerlijke speculaaslucht door de kamer. Springend van ongeduld stonden we in de keuken te wachten; twintig L A N G E minuten.
Toen de nootjes - zeg maar noten! - eindelijk klaar waren, brandden we bijna onze monden aan het lekkers! Eenmaal afgekoeld waren ze trouwens nog lekkerder. Ook Roos was wild-enthousiast. Wanneer de koektrommel in haar gezichtsveld verscheen, begon ze luid pruttelend te "roepen" dat we haar vooral niet mochten overslaan!
De krakend verse heerlijkheden verdwenen binnen 24 uur in onze buiken.
Onze gezin heeft er twee grote pepernotenfans bij; dat maakt dus vier...

Krullenkopje ontdekt haar eigen IK

2008-10-27T05:39:00.000-07:00

Dat we een behoorlijk eigenwijsje in huis hebben, wisten we al een tijdje.
Maar dat onze jongste telg een super-opstandig spinnenkopje is, DAT beginnen we ons pas nu goed te realiseren.
Vaak denk je hoopvol: "Misschien is het mijn eigen perceptie, het valt best wel mee..." Maar vandaag bevestigde de consultatie-arts, met een meewarige blik in haar ogen, ons vermoeden. Twee prikjes zou onze kleinste spruit krijgen. Vorige keer (zo'n half jaar geleden) gedroeg ze zich als een echte bikkel. Dat ze toen nog nietsvermoedend en onschuldig door het leven fladderde was natuurlijk de belangrijkste reden voor dit schijnbaar onverschillige gedrag. Nog voordat ze zich realiseerde wat er gebeurde, was het kwaad immers al achter de rug. Deze keer verwachtte ik ook weinig drama. NIETS WAS MINDER WAAR!
Tijdens het gewone onderzoek gedroeg ze zich heel ondernemend. Het toetsenbord van de dokter werd bijna gesloopt; de - eerlijk verdeelde - blokjes werden van Bo afgepakt; het matrasje werd van het buro gegooid (terwijl ze er zelf eerst op zat - hoe FLIKT ze dat?) En natuurlijk had ons mevrouwtje praatjes voor tien!
Zodra ik kleine Roos echter stevig vastgreep (voor de zekerheid moet je ze toch even goed vasthouden) voor de prikken, begon ze onraad te ruiken en verzette zich hevig. Dit verzet leek totaal niet op de oprechte hysterie en - bijna ruikbare - angst die we van onze oudste Bo gewend zijn. Roos was gewoon heel PISSIG dat we dit haar zomaar flikten! Na de twee prikken (wel een beetje zielig natuurlijk) was ze binnen 1 minuut weer stil. Ze bleef ons echter namopperend en vol verwijt aankijken en toen ik haar weer aankleedde kreeg ik nog wat boze scheldwoorden ("Kika-kika baba tutu-tuuuu") naar mijn hoofd geslingerd. "Wie denk je wel dat je bent, maamaah!"

Ons - overigens heel schattig en ontwapenende - Roosje is en zeer doelgericht persoontje. Ze weet precies wat ze wilt, en gebruikt daarbij alle mogelijke middelen die binnen haar bereik liggen! En als je denkt "Wat kan zo'n kleine dreumes van nog geen 15 maanden nou voor middelen aanboren?", dan zal ik er een paar voor je opnoemen.
- De trap opklimmen (al vanaf een maand of 13 - helemaal naar boven).
- Op tafel klimmen (vanaf vanmorgen - met stoel als opstapje!!!)
- Loopauto opklimmen, rijden, wheelie maken (die gaaaat een X achterover!), afklimmen
- Tekenen met potloden, precies zoals grote zus Bo dat doet (juiste greep, alleen nog geen kracht dus weinig op papier)
- Alle (keuken)kastjes en lades opentrekken
Deze lijst is onvolledig, maar het gaat vooral om de manier waarop ze dit kattenkwaad uitvreet. Allereerst met een ondeugende smile op haar smoeltje. Ze weet drommels goed wanneer iets niet mag en zodra ze ziet dat je eraan komt lopen, kruipt ze heel snel weg en daagt je gewoon uit.
Het open kastdeurtje wordt snel door haar dichtgedaan en vervolgens kijkt mevrouw je met een schijnheilig gezicht vrolijk aan.
Haarspeldjes, bijvoorbeeld, kan ik voorlopig niet meer in haar haar doen. Ze trekt ze eruit en stopt ze vervolgens - DWARS! - in haar mond. Ze weet dat we ze afpakken, dus als ze haar speldje uittrekt en ziet dat je eraan komt, dan stopt ze het razendsnel in haar mond en gaat ervandoor! Vaak best wel heel grappig, maar dit soort akties vinden we minder leuk...
Zoals de arts vanmorgen al zei; dit dametje heeft een heel ander karaktertje dan Bo; sterkte ermee (;D).
Neefje Jerre is ook zo'n belhamel en Kamikaze-piloot. Inmiddels is hij drieënhalf jaar oud en ik vroeg onlangs aan zijn moeder of Roos ongeveer net "net zo erg" is als Jerre destijds... Moeder was even stil en zei toen triomfantelijk doch met een spoortje van meeleven: "Ik ben bang dat Roos erger is dan Jerre!" Oh neeeee!
Maar voordat je denkt dat dit een grote klaagblog wordt; het is meestal heeeeel erg leuk om zo'n "stout" kind te hebben. Vooral wanneer je er ook nog eentje hebt die bijna altijd heel braaf en rustig is (TWEE van die druktemakers wens ik niemand toe).
NEVER A DULL DAY met Roos. Het leven is een feestje. Af en toe ga je eens op je bek, maar na een korte huil- of scheldbui is het alweer over, en gaan we fijn op zoek naar nieuw avontuur/kattenkwaad. Eigenlijk is het gewoon een heel stoer, eerlijk, onbevangen en heerlijk (B)engeltje!

Mooooie bessies

2008-10-19T11:06:00.000-07:00

Samen met mama, oma en opa mooie bessies plukken; dat is toch wel het fijnste dat je je als kind kunt wensen. Bo is in ieder geval dolgelukkig als ze met haar regenlaarsjes mag ronddarren op de cranberrievelden van Terschelling.
Vorig jaar ontpopte ze zich al als virtuoos bessenplukster. Er werd in de familie zelfs al van kinderarbeid gesproken... Maar als ik dan (ietwat schuldbewust) vroeg of ze naar huis wilde, kreeg ik steevast "Neehee!" te horen.
Nu, een jaar later, is ons dametje een stuk mondiger geworden. Dus als ik vraag of ze al naar huis wil, hoor ik iets als: "Hier is nog een mooi plekkie met mooooie bessies!"
Door de zware regenval van de afgelopen weken staan de velden onder water. Gemiddeld zo'n 10 cm diep, maar op sommige plekken wel 30 cm!
Het is eigenlijk een soort sawa geworden, waar onze ChinaGirl fantastisch tot haar recht komt. Ze vind het echt heerlijk! En wij ook (alleen papa vindt het - in tegenstelling tot de rest van de familie - maar een rare hobby)!
Terwijl wij fanatiek door de rode bessenmassa lopen te graaien, komt Bo met haar knuistjes vol steeds even langs om te laten ziet wat een mooie bessies ze nu weer heeft gevonden. Tussendoor met oma nog even een Liga happen, en dan snel weer aan de slag.
Na een uurtje "hard werken" gaan we huiswaarts met een grote emmer vol prachtige cranberries. Bo zit vrolijk zingend voorop mijn fiets, met rode blossen en een spijkerbroek die nat is tot aan haar kruis. Thuisgekomen rent ze met soppende laarsjes naar de voordeur om de glimmende rode buit aan papa te laten zien.
Wat is het soms toch heerlijk simpel om gelukkig te zijn.

Stoere snoepjes!

2008-10-07T10:49:00.000-07:00

Bo zit sinds een maandje op JUDO, jawel! Tuimeljudo om precies te zijn. Vooral voor kleintjes die nog een beetje angstig in hun lijfje zitten vind ik het een fantastische uitvinding. Natuurlijk is het ook hartstikke leuk voor wilde bravourkoters; die kunnen op een gecontroleerde manier lekker even uitrazen. Maar vooral voor voorzichtige angsthaasjes zoals Bo is het een briljante therapie! Ze leren hoe ze elkaar kunnen omduwen, hoe ze moeten vallen, koprollen, etc op een speelse manier. Dat geeft een hoop zelfvertrouwen!
"Tsjonge, dat ik dat ook kan met mijn lijfje", hoor ik ze bijna denken.
Aan het begin en eind van de les moeten de peuters gedisciplineerd op een rij gaan zitten en met een buiging de sensei (meester) groeten. Even de oogjes dicht om de geest leeg te maken... Bo vind het prachtig; het Aziatische bloed stroomt duidelijk door haar adertjes! Met haar judo-maatje Jin (voor de kijker links naast Bo op de foto) heeft Bo de grootste lol.
Ze gaat elke week heel vrolijk naar haar judoles, dus dat is sowieso fijn. Maar daarnaast lijkt Bo écht een stuk weerbaarder te worden!
Want terwijl ze eerst netjes aan de kant stapte wanneer er een brutaaltje bij de glijbaan wilde voordringen, zie ik haar nu ook regelmatig stevig met haar ellebogen werken.
HAHAHA, goed zo meissie!
Hmm, mijn volgende zorg dient zich aan; ze mag absoluut niet zo'n brutaal kreng worden! Maar voorlopig vind ik het heerlijk om te zien hoe Bo eindelijk voor zichzelf opkomt.

Plas-en-poep praatje!

2008-08-20T12:19:00.000-07:00

Kinderen blijven je verbazen...
Terwijl Roos ons hele huis vrolijk tot "NOT monkey proof" heeft bestempeld (PFFFF wat heeft die onvermoeibare meid een vermoeiende ondernemersgeest), wordt Bo gewoon zindelijk! Al maaaaanden maakte ik me "zorgen" dat ze nog geen enkele intentie toonde om de luier af te schaffen.
Met Roos erbij werd ik eigenlijk wel een beetje moe van al die luiers... Soms had ik werkelijk het gevoel dat ik de hele dag alleen maar billen aan het verschonen was! Ik riep wel eens gekscherend "Als ze zestien is, rijdt Bo hopelijk zonder luier op de brommer!"
Ik vertelde haar uiteraard dagelijks dat er al veel grote kindjes waren (met namen erbij) die geen luier meer aan hadden en dat die op de grote WC plasten (poepen hebben we nog maar overgeslagen). Boekjes over plassen op de WC, stickertjes, kadootjes beloofd; niks maakte indruk! Hoewel; het verhaal over het jongetje dat elke dag ging "oefenen" op de WC vond ze prachtig, dat mocht ik elke avond voorlezen. De WC leek dus wel interessant voor Bo te worden, maar voorlopig we moesten we nog geduldig wachten tot het "echte werk" ten uitvoer zou worden gebracht.
We kochten een speciale WC-bril, waar een klein kinderbrilletje was ingebouwd. Het is overigens een ontzettend lastig ding om met je volwassen billen op te zitten, want hij schuift gevaarlijk heen en weer. Maar je bedenkt van alles om die kleine billetjes op de WC te krijgen, nietwaar?
Om niet teveel mentale druk op die meid te leggen mocht ze - net als het jongetje in haar favoriete boekje - elke dag 1 keer lekker "oefenen" op die kleine WC.
Maar dat nam ze erg letterlijk; geen druppel kwam eruit.
In de vakantie is het eindelijk begonnen. Vlak daarvoor waren we een dagje uit met de Mooijtjes. Fee "deed" het al op de grote WC, terwijl Bo nog gezellig met een dikke luierkont rondrende. Zodra Fee een plas ging doen rende Bo er achteraan om te kijken! Die plaskunsten van Fee moeten haar hoogstwaarschijnlijk toch hebben geïnspireerd om het zelf ook maar eens te gaan proberen.
En wanneer je tijdens de vakantie de hele dag in je bikinislipje rondhupst, is het toch een makkie om het ook te leren (en het scheelt mama en papa een hoop werk als het nog eens foutgaat)? Apetrots zat ze op de pot. Soms kreeg ze applaus van ons (Roos klapte natuurlijk vrolijk mee!) en dan straaaalde ze gewoon. Zo leuk om te zien!
Poepen was nog even spannend, maar levert nu meestal ook geen enkel probleem meer op. Zoooo knap vind ik het!
Enkele "ongelukjes" hebben we uiteraard gehad. De vervelendste (voor álle partijen) was een grote plas op de grond van de VOMAR. Vlak voor de verse vleeswaren nog wel! Ik had - als brave mama - wel een luier en verschoning meegenomen, maar was vergeten om een keukenrol in te pakken. Met het schaamrood op de kaken heb ik de boel met een doekje (met dank aan de slager) een beetje halfdroog gedept en vervolgens zijn we snel naar de groente-afdeling doorgeslopen.
We moeten de volgende keer maar eens vooraf gaan uitzoeken waar de WC in de VOMAR is...
Gisteren waren we naar de stad, even winkelen. In twee uur tijd heb ik drie(!) verschillende WC's van binnen gezien; allemaal nieuwe plekken waar ik nog noooooit eerder was geweest. Grappige bijkomstigheid van "zindelijke" kinderen; zo kóm je nog eens ergens!
Overigens is het kleine kinder-WC-brilletje helemaal niet meer "in". Omdat ik dat rotding toch niet voor niks heb aangeschaft vroeg ik gisteren of ze misschien nog eens lekker op de kleine WC wilde zitten.
"Die was om te oefenenen!" was haar simpele antwoord.
En klaar ben je ermee!
Morgen mag Ray de oude bril er weer opzetten; kunnen wij eindelijk ook weer eens wiebelvrij plassen en poepen...

Heerlijke vakantie gehad!

2008-08-15T12:57:00.000-07:00

Twee weken Frankrijk, dit jaar.
Wij zijn altijd gewend geweest om VEEEEL te doen in onze vakantie.
Met twee kleine spruitjes ben je echter al tevreden met niksdoen.
Beetje poedelen, boodschapjes doen, rotzooien, eten, drinken...
Zolang zij blij zijn, zijn wij dat ook; de foto's vertellen de rest.

Twee jaar geleden...

2008-07-19T01:33:00.001-07:00

Vandaag is het precies twee jaar geleden dat mijn leven ingrijpend veranderde.
In ieders leven zijn vele gebeurtenissen die van grote invloed zijn op de rest van je leven. Voor mij waren dat bijvoorbeeld; slagen voor mijn examen, samenwonen en trouwen met Ray, overlijden van oma, ontslagen worden...
Deze - op zichzelf niet onbelangrijke - gebeurtenissen vallen echter in het niet bij DE GEBEURTENIS van 19 juli 2006.
Toen werd ik namelijk MOEDER! En wel op een hele speciale manier. Geen zwangerschapsgymnastiek, geen weeën, geen bevalling en (last but not least!) géén striae!!! Ik werd moeder door één telefoontje en herinner het me nog als de dag van gisteren...
Rond 10 uur belde Berendet van WereldKinderen.
Juist op dat moment was ik weer in een mopperige bui.
Ray wilde die dag namelijk samen verder aan ons huis gaan schilderen en vroeg hoe we het zouden indelen.
Ik riep opstandig dat ik echt GÉÉN zin had om te schilderen.
Ik wilde immers maar één ding; naar Den Haag om foto's van ons kindje in ontvangst te nemen! Op dat moment waren we zo'n 4(!) jaar bezig met de adoptie van ons eerste kindje. We wisten dat we elk moment gebeld konden worden met HET voorstel, dus de spanning liep behoorlijk op.
Dan eerst maar even wat China-dingetjes regelen (je moet toch wat?)... de vaccinaties!?
Zuchtend pakte ik pen en papier om het telefoonnummer van de GGGD op te schrijven, en juist op dat moment ging de telefoon.
Ray zette de radio zachter en ik nam op.
Berendet stelde zich voor en ik ZWEER je dat ik eerst niet geloofde dat DIT het voorstel zou worden!
Ik dacht echt: "Die wil zeker nog wat vragen". IDIOOT niet?
Toen ze vroeg of Raymond er ook was, schoot mijn bloeddruk naar tweehonderd!
Tsja en toen kregen we het hele verhaal te horen. Wanneer ze geboren was (9 mei 2005) en waar ze verbleef (SuiXi in de provincie Guangdong).
Dat haar Chinese naam "ijverig bloempje" betekende en dat het een hele mooie meid was...
Met trillende hand schreef ik het allemaal netjes op, maar ik wilde eigenlijk liefst meteen in de auto springen.
"Zullen we maar meteen naar je toekomen?" stelde ik voor.
Antwoord van B: "Ik heb de fotootjes hier op de mail; zal ik ze even doorsturen naar jullie?"
Dit was natuurlijk een zeer aangename verrassing!
Ik sloot het gesprek met B. snel af en natuurlijk wilden we de fotootjes meteen uitprinten! Dus Ray naar zolder om de printer aan te zetten.
Toen de fotootjes binnenkwamen ging ik meteen kijken! Daar was ze dan!!! Wat een plaatje, onze DOCHTER...
Een examenvrees-gevoel maakte zich onherroepelijk van mij meester. "Is deze mooie dame echt MIJN dochter? Die had ik zelf niet mooier kunnen maken! Nu mogen/moeten we echt voor haar gaan zorgen! Nu wordt het MENES!"
Toen Ray weer beneden kwam was hij uiteraard nogal boos; “Had je niet FF op me kunnen wachten met kijken?”
Ik was zoooo benieuwd (en in de war) dat ik daar helemaal niet aan had gedacht. SORRY SORRY SORRY Ray...
Elkaar omarmend hebben we, met waterige ogen, eerst vijf minuutjes naar de kiekjes van onze kersverse dochter zitten staren. "Wat is ze moooooi..."

Maar toen moesten we toch echt in aktie gaan komen! Eerst printerproblemen en daarna files, dus het was al 2,5 uur later voordat we in Den Haag arriveerden.
Maar onderweg konden we haar fotootjes al bewonderen… ZWIJMELZWIJMEL.
“Ik geloof dat ze niet lelijk is, he Ray?”
“Niet lelijk, MENS het is een BJOETIE!!! Mijn mooiste meid uit het Zuiden!!!” (je merkt dat Ray al iets eerder verliefd was dan ik)
"ONZE mooiste meid uit het Zuiden!" riep ik verontwaardigd.
Haar naam, die wij al maanden eerder bedacht hadden en die we nu eindelijk mochten gaan gebruiken, paste precies bij haar...
Bo betekent in het Chinees "kostbare schat".
Bij WK mochten we in de mooie “Haiti-kamer” het dossier in ontvangst nemenen kregen we nog meer fotootjes; Bo als baby en van een half jaar geleden. Er werd ons ook verteld dat we 6 weken later op het vliegtuig naar China zouden stappen om haar op te halen.
De dagen die volgden waren bizar, onwerkelijk, spannend en emotioneel.
Eigenlijk precies de achtbaan zoals verwacht, maar toch weer anders.
We waren zooooooooooooo gelukkig en door dolle heen!
Ik sliep alleen niet best. Maakte me veel zorgen hoe het met haar ging in dat verre China. Echt een bezorgde moeder...
Natuurlijk veranderde het dagelijkse leven pas echt toen we Bo thuis hadden, maar vanaf het moment dat ik haar fotootjes aanschouwde voelde ik me 100% MOEDER!
En tot op de dag van vandaag voel ik me onmetelijk trots en dankbaar dat deze lieve prachtmeid mij MAMA noemt.

Trots!

2008-07-11T13:10:00.000-07:00

Wat hebben we toch een STOERE meiden.
Roos heeft eergisteren 2 prikjes van de dokter gekregen en... géén kik gegeven!
Wow, wat een dappere kleine meid; we zijn diep onder de indruk.
Zelf zijn we ook geen piepers met prikken, maar dit vonden we werkelijk heeeel erg stoer!
En Bo kan (eindelijk) helemaal zelf fietsen! Glunderend reed ze door de straten, met Beer in het mandje.
Mama&papa glunderden natuurlijk net zo hard mee!

Politie-agent?

2008-07-08T12:43:00.000-07:00

Oh, oooh wat is het leven toch heerlijk met mijn twee meissies.
Maar... AF EN TOE voel ik me net een politie-agent!
Sinds Roos kan kruipen (en dat doet ze met verve) is Bo's speelgoed niet meer veilig.
Naast het feit dat wij nu moeten opletten of er geen "gevaarlijke" dingen tussen zitten, heeft Bo het heel moeilijk met het delen van haar spulletjes.
"Neeeej Roos, is MIJNNNNNNNNN!" hoor ik de hele dag. En als je niet uitkijkt, wordt deze uitspraak bekrachtigd met een forse duw! Gelukkig kan Roos tegen een stootje, maar zulk duwgedrag vind ik absoluut onacceptabel tegen zo'n klein babietje. Goed, met Jerre en Qi-Yan wordt er ook regelmatig het nodige "trek- en duwwerk" verricht. Deze heren zijn echter van dezelfde leeftijd en kaliber als Bo. Laat het grut het lekker zelf uitzoeken en meestal lost het zich dan vanzelf op.
Maar met een leeftijdsverschil van twee jaar is de strijd nogal oneerlijk, vind je niet? Natuurlijk is het voor Bo nog niet goed te bevatten dat haar - best wel stoere - babiezusje veel eerder omvalt dan genoemde vriendjes! Maar ik wil het gewoon niet hebben, dus blijf ik de hele dag corrigeren! Voor Bo (als adoptiekindje) is het extra belangrijk dat ze haar eigen dingetjes heeft - ze heeft die bevestiging "ik heb speelgoed dus ik besta!" nog hard nodig. Dus alleen bestraffend toespreken werkt averechts. Nu probeer ik steeds te scheidsrechteren tussen wat Roos wél mag en wat ze niet mag, en dat spreek ik dan ook duidelijk tegen de dames uit. Het lijkt wel te werken, want ik heb "Neeeej Roos, is MIJNNNNNNNNN!" al veel minder gehoord dan voorheen. Maar herhaling blijft het magische woord, dus voorlopig blijf ik lekker politie-agentje spelen!
Overigens vinden ze elkaar nog steeds heel lief hoor. Bo geeft Roos regelmatig een stevige knuffel (dan moeten we trouwens ook vaak ingrijpen, omdat Roos bijna fijngedrukt wordt). En de knuffels worden natuurlijk beantwoord door babiezusje...
LIEF HE?

Terugkijkend...

2008-06-27T06:12:00.000-07:00

... op het afgelopen halfjaar ben ik er des te meer van overtuigd dat er helemaal niks valt te plannen in het leven. Jahaah; een vakantie, een uitje of de aanschaf van een auto; DAT kun je plannen (hoewel zoiets ook wel eens anders uitpakt dan was bedoeld)! Waar ik nu op doel, is dat je de GROTE dingen in het leven gewoon niet kunt plannen of inschatten.
Je moet het gewoon nemen zoals het komt. In tijden van wanhoop probeer je er het beste van maken, in tijden van geluk mag je gewoon genieten van het moois dat jouw pad kruist.
Had je mij een half jaar geleden gezegd dat ik nu met twee "eigen" kinderen in de fietskar zou rondcrossen, had ik je voor gek verklaard.
Ten eerste had ik natuurlijk over die kar geschamperd: "IK met zo'n burgerlijke fietskar, daar zou ik niet dood mee gevonden willen worden!" En kijk mij nu eens; apetrots zwabber ik met dat ding door de buurt en maak de straten onveilig, vooral voor tegenliggers!
Ten tweede - en daar gaat het hier natuurlijk om - had ik natuurlijk nooit geloofd dat we nu al twee van die schattige dochters zouden hebben. Een half jaar geleden zag de wereld er namelijk nog heeeeel anders uit...
We telden onze zegeningen met elkaar en met onze lieve Bo. Maar we wilden er zo graag nog een tweede kleintje bij en dat zou nog wel heeeeel lang gaan duren. De vooruitzichten waren triest; er komen op dit moment nog maar mondjesmaat kindjes uit China. De wachttijden voor een gezond kindje zijn opgelopen tot 26(!!!) maanden en gaan zeker door naar 30 maanden (tot oneindig!). Er zit zo weinig beweging in, dat er in alle redelijkheid geen nieuwe aanmeldingen voor een gezond kindje kunnen worden gedaan.
Op de VIA-cursus wordt eigenlijk alleen nog maar "reclame" gemaakt voor Special-Needs-kindjes. Gelukkig voor hen - en voor hun aanstaande ouders - liggen daar nog wel mogelijkheden. Maar ook hiervoor lopen de wachttijden helaas behoorlijk op tot een onoverzichtelijk niveau. En dát was het pad wat wij, een half jaar geleden, nog aan het bewandelen waren voor het Brusje van Bo.
Samen met vrienden, die hetzelfde pad bewandelden, filosofeerden we regelmatig over "de Brusjes" die nog zouden komen.
"Misschien nog een voorstel vóór de Olympische Spelen en dan afreizen rond de jaarwisseling?" Kerst in Beijing; DAAR gingen we voor!
Maar... zouden ze nog wel echt komen? "Ja natuurlijk!" riepen we dan zelfverzekerd in koor. Ondertussen bleef de twijfel knagen.
Inmiddels is er gelukkig meer inzicht in de planning.
Nu zijn we er ECHT van overuigd dat hun Brusje er ook nog wel komt. Maar daar waren we (IK in ieder geval) destijds nog niet zo zeker van; in adoptieland blijft het motto; "Eerst zien dan geloven!".
Het is voor mij gewoon ondenkbaar om niet meer betrokken te zijn bij allen die nog wachten. Wij zijn elke dag heel dankbaar dat we het adoptietreintje vroegtijdig hebben mogen verlaten op de halte "Roos". Daarentegen voelen we ons nog steeds behoorlijk "geestelijk aanwezig" in dat boemeltje vol documenten, procedures, geruchten, verwachting, spanning en frustraties.
En wanneer bovengenoemde vrienden hun langverwachte voorstel krijgen, zal hier ook menig vreugdetraantje vloeien.
Daar durf ik mijn fietskar om te verwedden!

PAS OP: ik kruip!!!

2008-06-11T10:40:00.000-07:00

Wat een feest om naar te kijken; Roos kruipt.
Enkele dagen geleden begon het met een paar weifelende "tijgerbewegingen", maar nu heeft ze de smaak te pakken! Kraaiend van plezier hobbelt ze door de kamer. In het begin nog een beetje haperend. Ze leek wel zo'n baby-robotje waarvan de batterijen bijna op zijn. Maar in een mum van tijd had ze de slag te pakken en legt vele meters per minuut af.
En dan komt meteen HET probleem om de hoek kijken... ons huis is niet meer veilig genoeg voor deze jonge onderzoeker.
Waar Bo alle kastjes, lampjes, stekkers, etc. links liet liggen, slaat Roos juist linksaf!
Vandaag was eigenlijk de eerste dag dat ze ECHT goed kruipt, en dit is de inventaris van deze ene dag:
- Vingers in stopcontact (gelukkig al met kinderbeveiliging);
- Keukenlade opentrekken (loopt lekker soepel);
- Handje in de videorecorder;
- Hap van aardklont (uit de tuin) genomen;
- Kattenbrokjes geproefd.

Het is zo'n prachtig gezicht om dat dikke kontje te zien rondhobbelen.
En vooral die pretbek erbij; ze gilt het werkelijk uit.
Bo kruipt af en toe gezellig een stukkie mee.
"Kijk, zoooo moettah, Roos!"
TSJAAAA dat wordt dus vanaf nu opletten geblazen.
De rust is nu helemaal verdwenen.
Ik denk dat Roos helaas even weer wat vaker in de box moet vertoeven. Gelukkig vond ze dat geen straf, maar nu ze de wereld heeft ontdekt ben ik bang dat ze gaat protesteren - en geef het kind eens ongelijk!?
Voorlopig moeten we eerst maar eens wat serieuze aanpassingen in huis gaan aanbrengen.

Kusjesdag

2008-06-05T07:07:00.000-07:00

K3 is hier gelukkig nog lang niet geïnfiltreerd, maar Kusjesdag lenen we natuurlijk graag van ze.
Je hebt van die dagen dat alles meezit. Mooi weer (niet te warm, niet te koud), je haar zit goed (niet te netjes, niet te rommelig) en iedereen is VROLIJK!
Mijn dochters zijn natuurlijk allebei zonnetjes in huis, maar zoals ieder mens hebben ze hun goede en slechte dagen. De één wat meer dan de ander, maar vandaag waren zij allebei SUPER-BLIJ en mama dus ook.
Bo overlaadde me bij het opstaan al met een lading vlinderkusjes. Dat zijn van die hele lichte fladderaartjes die zo lekker kriebelen. Mijn dag was al TOP!
Maar het kon niet op vandaag: na het aankleden pakte ze mijn wangen tussen haar handjes en drukte haar lipjes stevig tegen de mijne! ECHT zo'n intense pakkerd die je niet zomaar elke dag weggeeft (of krijgt!). "Wow wat een lekkere KUS!" bedankte ik haar, met kippenvel op mijn rug.
In een overmoedige - soort van verliefde - bui besloot ik dat ik het bij Roos ook wel weer eens kon proberen.
Nog geen jaar oud, begrijpt ze nog lang niet alles, maar soms dringen er dingen door die me verbazen! "Geef mama een KUS!" zeg ik regelmatig tegen haar.
Vaak heeft ze ECHT geen tijd/interesse, en worden mijn tuitende lippen genegeerd of weggeduwd. Maar vandaag was Kusjesdag, dus met een half geopend mondje duwde ze haar bekkie gretig tegen de mijne. Nog even een lekkere natte lik er achteraan: MMMM heerlijk!
Het blijft genieten met mijn twee Oosterse prinsessen.

Burgerlijk, maar oooh zo handig!

2008-05-23T12:35:00.000-07:00

Ik heb de afgelopen jaren regelmatig meewarig omgekeken naar die moedertjes die met een fietskarretje rondreden. Ik vond het een vreselijk truttig gezicht!
Overigens zat daar uiteraard ook een vleugje "kift" bij, want IK zat voorlopig nog lang niet met twee kids op de fiets...
Nu Roos zich ineens - overigens zeer prettig! - heeft geïnstalleerd in ons gezinnetje, moet ik mij plotsklaps óók met twee koterjes op twee wielen door het verkeer gaan begeven.
Aangezien ik nogal een brokkenpiloot ben (beetje slingeren, tegen stoeprandjes schuren, rijdend mijn jas dichtmaken) is het nog een wonder dat ik met Bo nooit een rotsmak gemaakt heb. Regelmatig heb ik gedacht: "Oeps, dat ging maar net goed!"
Ik zag dus eigenlijk heeeel erg op tegen fietsen met Bo (12 kg) PLUS Roos (9 kg).
Op de peuterspeelzaal sprak ik een moeder die het wél kan. Ze vertelde dat het echter best wel een lastig klusje was.
Vanmorgen zag ik haar vol bewondering weer wegrijden. Ik bleef even staan om het "lastige klusje" nader te aanschouwen. Even de kunst afkijken...
Maar wat ik zag deed mijn bloed stollen! Halsbrekende toeren moesten worden uitgehaald om beide kids op die fiets te hijsen! "Dit gaat mij écht nooit lukken zonder botbreuken!" was mijn eerste gedachte.
Vanmiddag stonden we bij de HEMA; fietskar in de aanbieding! Meteen aangeschaft en daarna uiteraard een proefritje gemaakt. Tja, je bent een praktische mama of je bent het niet...
De eerste tien minuten hebben de dames allebei met hun handjes hun hoedje (dus hoofd) vastgehouden.
Lichtelijk verschrikte snoetjes maakten het beeld werkelijk hilarisch; alsof ze in de achtbaan zaten! Het was een prachtig lachwekkend gezicht. Ik hield het bijna niet droog.
Na een half uurtje zaten de meisjes gelukkig al een stuk minder gespannen in hun zeteltjes. Roos lekker brabbelend en Bo had weer oog voor alles wat voorbijkwam; "KIJK, een trein!"
Wij zijn alledrie helemaal klaar voor een veilige zomer!

9 mei: Bo DRIE jaar!

2008-05-12T14:09:00.000-07:00

Een bijzondere dag... de derde verjaardag van Bo en pas de tweede verjaadag die wij samen mogen vieren. Voor onwetenden onder jullie een korte uitleg.
Bo is geboren in China. Daar heeft ze de eerste 16 maanden van haar leven doorgebracht in een kindertehuis. Wil je meer hierover lezen, bijvoorbeeld ons reisverslag; kijk op www.3huis.tk.
Bo's eerste verjaardag was dus in China. En wij wisten nog niks van haar bestaan; raar idee blijft het toch.

Nu Bo oud genoeg is om het fenomeen JARIG een beetje te gaan begrijpen hebben we er een "echt" kinderfeestje van gemaakt. Nog geen spelletjes ofzo, gewoon een pannenkoekenfeest voor 12 kindjes. Ray had 's morgens een stuk of 60 pannenkoeken gebakken (later bleek dat eigenlijk nog te weinig ivm hongerige mee-etende ouders). Kleurplaten en knutselspullen erbij en KLAAR! Dankzij het prachtige weer werd het nog mooier dan verwacht. De kotertjes konden heerlijk in de tuin ravotten en de papas en mamas zaten heerlijk te genieten in de zon of schaduw.
Roos heeft zich voorbeeldig gedragen. Die vond het werkelijk beregezellig! Zelfs in de box hadden we geen kind aan haar. Natuurlijk liepen wij zelf heen en weer te rennen om iedereen van natjes en droogjes te voorzien en op een gegeven moment dacht ik: "Oh ja Roos is er ook nog..." Eén snelle - beschaamde - blik in de box toonde mij een breed lachende Roos, die vrolijk met haar speeltjes lag te meppen.
Wat een KADOOTJE is het toch!
Ze is pas drie maanden bij ons maar ze is al helemaal "ingeburgerd" als ons eigen kind! Over Roos later misschien meer... want dit was DE dag van Bo!!!
Na eventjes wennen (Bo houdt niet zo van drukte) vond ze het toch wel heel erg gezellig met al haar vriendjes en vriendinnetjes. Maar van de kadootjes moest ze nog steeds weinig hebben... voorlopig hoeven we ons niet te schamen voor een kind dat ongegeneerd kadootjes uit handen rukt. Maar het was soms toch wel een beetje genant als ze een pakje niet wilde aanpakken en wegdook achter mama.
Aan het eind van de dag liep ze met rode blossen uitgelaten door de kamer. Ze heeft écht veel plezier gehad op haar feestje, maar toen iedereen was vertrokken, was Bo toch ook wel weer erg blij! Een echt "feestbeest" zal het vast nooit worden.
Elk jaar willen we niet alleen de Nederlandse maar ook de Chinese vlag uithangen, uit respect voor haar biologische moeder.
Vorig jaar prima gelukt, maar dit jaar door alle drukte VERGETEN!
Sorry lieve mevrouw uit China! Je hebt een prachtig lief kind gebaard, en wij zijn je oneindig dankbaar dat we het mogen zien opgroeien als onze dochter.
Lofjoe lieve Bo!

Het mooiste moederdag-boeketje

2008-05-07T10:58:00.000-07:00

Wat een heerlijk weertje, zeg! Vanmiddag met de meisjes even een blokje om.
Bo lekker lopend (is eigenlijk nog steeds belangrijk voor ontwikkeling van haar groffe motoriek) en Roos in de wagen. Ik hoopte dat ze zou insoezen, maar ze vond het ommetje wederom veeeeeel te leuk en prachtig om haar oogjes dicht te doen.
Lekker doorzettertje, hoor! En zooooo vrolijk; haar humeur is gewoon niet stuk te krijgen. Alleen als ze echt moe, hongerig of ziek is gaat ze huilen. Voor de rest zien we de hele dag een olijke glimlach op haar snoet! ECHT een kadootje, zo'n pretletter. Bo lijkt er zelfs ook vrolijker van te worden. Niet dat het een sjagrijn is/was, maar Bo neemt het leven gewoon wat serieuzer. Beetje gereserveerd tiepje en vooral niet denken dat ik iedereen zomaar leuk vind... (ofzo)
De laatste weken horen we haar vrolijke schaterlach en giecheltje echter steeds vaker. En als Roos dan gezellig meeschatert kan mijn dag helemaal niet meer stuk!
Wat een heerlijk gevoel krijg je daar als moeder van. Kriebels in mijn buik.

Vandaag weer zo'n moment, tijdens ons wandelingetje. Bo vind bloemetjes ineens erg interessant. Madeliefjes, paardebloemen, boterbloemen, etc. Als ze maar klein en kleurig zijn vind ze ze prachtig. Met haar oog voor detail ziet ze trouwens ook écht hoe verschillend die fragiele bloemetjes zijn.
Toen enkele weken geleden de eerste boven de grond kwamen, kwam ze regelmatig met een los madeliefje thuis. Zonder steeltje helaas, dus veel meer dan tussen een boek prakken kon je er niet mee...
Ik heb haar vandaag maar eens uitgelegd hoe ze het steeltje erbij moet plukken, zodat we ze thuis in een vaasje kunnen zetten. Dat was natuurlijk hoogst interessant; "Goed idee mama!" riep ze.
"Ga maar mooie bloemetjes plukken voor papa." zei ik.
"Neehee voor mama!" antwoordde ze stellig. (SMELT!!!)
Met een schattig (inmiddels halfslap) bosje bloemen in het handje, huppelde Bo vrolijk babbelend door het park. Links en rechts lentebloemen en op het paadje in het midden mijn kleine (grote) meisje met ravenzwart haar, dat een bosje bloemen voor haar mama heeft geplukt. Mijn "moedergeluk" was compleet.
Helaas had ik geen fototoestel bij me, want dit tafereeltje had ik graag vastgelegd. Maar het staat stevig in mijn geheugen gegrift, dus het is voor de eeuwigheid bewaard (zolang mijn hersens het blijven doen).
Van het prachtige trosje bloemen kon ik thuis nog wel een fotootje maken...
Mijn allereerste door mijn dochter zelfgeplukte bosje bloemen! Wat wil een moeder (zo vlak voor moederdag) nog meer?
Ik heb verder géén wensen voor mijn eerste moederdag met twee dochters (maar dat weet Ray natuurlijk lekker nog niet, HAHA).

Vandaag start ik een nieuwe blog

2008-04-20T11:09:00.000-07:00

Deze prachtige zonnige zondag in april heb ik uitgekozen om met een nieuwe blog te beginnen.
Op mijn website www.3huis.tk houd ik al jaren een dagboek bij, maar met twee schattige kleine kindjes in huis (waarover later vast veeeeel meer) kost het me iets teveel tijd om alles steeds netjes op de juiste pagina te zetten, te uploaden, etcetera.
Ik heb de overstap naar blog lang uitgesteld, omdat het voor mij als grafisch vormgever toch wel heel "ranzig" is om in zo'n voorgebakken format te werken.
Eigenlijk voel ik me een beetje als Jamie Oliver die met kant-en-klare maaltijden gaat werken...
Maar zo'n blog is supermakkelijk dus dat kan altijd FF tussendoor.
Dus vandaag is mijn digidagboek een feit! Gefeliciteerd dat je het hebt gevonden.
Later veel meer over mij en mijn gezin.