Living in a BOX

Hoe zoet kunnen 2 meiden zijn met een grote kartonnen doos...

Dankbaarheid

Zoals vele ouders (meestal moeders denk ik) ben ik al maanden van tevoren bezig om te "hamsteren" voor 5 december. Afgezien van het voordeel van de kostenspreiding levert het ook vaak een kostenbesparing op! Zo dook ik voor 1 euro bij de WIBRA in de grabbelbak een geinig setje muziekinstrumentjes op. Kermis-kwaliteit, dat wel, maar voor een schoenkadootje goed genoeg. Ik ben écht een aanhanger van de kleine frutselkadootjes in schoenen! Ze krijgen op 5 december al genoeg duur spul; schoenkadootjes moeten gewoon echt in hun schoen/laarsje passen, en daarmee basta!
Zodra de Sint in ons land aankwam, begon uiteraard het schoenzetten.
Ik moest nog wel even wennen aan de routine, want ik was hun schoentjes bijna vergeten!
SJIPS, toen ik zelf al bijna in bed lag moest ik hun schoentjes nog vullen. Snel naar zolder en rap even iets inpakken. De instrumentjes voor Bo en een verrekijker (verderkijker noemt ze het zelf) voor Roos. Die was trouwens ook 1 eurootje bij de WIBRA!
De volgende ochtend werden de kadootjes gevonden en uitgepakt. Ray fluisterde me toe dat hij het kadootje voor Bo wel erg kinderachtig vond. Bij nader inzien (gisteravond een beetje moe en haastig ingepakt) vond ik het ook wel een lullig kadootje voor een dametje van 5 jaar...
Met een schuldgevoel zag ik Bo aan komen lopen met haar trompetfluitje en tamboerijntje, wachtend op de teleurstelling in haar ogen.
Maar daar was absoluut geen sprake van! Met twinkeltjes in haar ogen liet ze me haar nieuw verworven schatten zien. "Kijk mama, die had ik gevraagd!"
Nadat ik, met een schuin oog richting Ray, de prullaria had bewonderd, voegde ze eraan toe; "Dat was vast wel een heeeel duur kado, he?" Mijn hart smolt!
Wat een heerlijk ontwapenende denkbeelden! Ik hoopte vurig dat Bo dit niet zei om mij te pleasen, maar al snel bedacht ik me dat zij niet wist dat IK verantwoordelijk was voor dat "lullige" kadootje. Bo was oprecht blij en koesterde haar instrumentjes. Roos mocht er soms ook even mee spelen, en dat gold ook andersom voor het verderkijkertje van Roos. Schattig gewoon!
Gisteravond mochten ze hun schoentjes weer zetten. Roos sprak de hoop uit dat zij misschien ook wel zo'n mooi fluitje en rammelaartje zou krijgen...
ZUCHT, lieve mensen, wat ben ik dankbaar dat ik zulke dankbare kindjes heb mogen krijgen!

Vaarwel ZOMER!

Wat een heerlijke ZONdag was het vandaag. We waren lekker braaf in de tuin aan het werk, toen Bo ineens opperde om naar het strand te gaan. Dat vonden we zo'n spontane ingeving (en bovendien een briljant plan), dat we het meteen ingewilligd hebben!
De meiden doken eerst in het zand, op zoek naar schelpjes, en renden daarna op een holletje naar de vloedlijn. Ze hadden hun laarsjes aan, dus mochten ze een stukje het water in.
Aanvankelijk heel voorzichtig schuifelden ze de zee in. Maar stukje bij beetje werd de grens verlegd, en binnen enkele minuten waren ze kletsnat tot hun knieën! Heerlijk toch? Lekker rondrennen in de vloedlijn; dat is toch alles wat een kinderhart verlangt op zo'n mooie dag? Luid gillend werden de steeds verder opkomende golven ontweken. Tis ook best spannend als je op de hielen wordt gezeten door zo'n likkende schuimgolf! Toen we naar de auto terugliepen, konden we precies horen waar de dames liepen; SOPSOPSOP. We hebben ze in hun onderbroek in de auto gezet, want hun laarsjes, sokken en broeken waren verzadigd met zand een zee.
We hopen natuurlijk op een fijne nazomer, maar het kan helaas bijna niet anders dan dat dit een van de laatste zomerse dagen was... Kijk en geniet!

Voordat je het weet zijn ze GROOT!

Gossie, wat is onze kleine "baby Roos" gegroeid...
Inmiddels is ze al bijna 1 meter groot en bijna DRIE jaar oud.
Je gooit er wat eten en drinken in en ze schieten vanzelf de lucht in!
Maar ik doelde vooral op de mentale groei van ons bijdehandje.
En dat gaat natuurlijk niet vanzelf, maar eigenlijk ook weer wel.
Ze pikken gewoon zelf de dingen op waar ze "klaar" voor zijn, en zo vindt ieder kind haar eigen tempo. Daar waar Bo vaak een duwtje nodig heeft (gaat steeds beter, hoor), moeten we Roos regelmatig afremmen!
Overigens schijnt dat heel nomaal te zijn qua verdeling van "oudste" en "jongste" kinderen, dus daarover zal ik verder niet uitwijden.
Over Roos wil ik nu wel even uitwijden (zeg maar opscheppen!).
Enkele weken geleden is ze overgestapt van ledikantje naar peuterbedje. Ze was er bijna letterlijk uitgegroeid, maar ook mentaal was ze helemaal klaar voor het schapenbedje van Bo. (Bo is rond haar 5e verjaardag overgestapt naar een superfijn volwassen bed van IKEA. Uiteraard wilde Roos meteen ook niet meer in haar trappelzak, en dat vond ik een prettig plan, want stel je voor dat ze haar bed zou uitkomen en van de trap afduikelde... brrrr....
We hadden namelijk verwacht dat onze jonge onderzoekster regelmatig uit haar bed zou komen om gezellig bij papa en mama te "buurten". Maar tot nu toe is ze er nog niet uitgekomen! Ongelooflijk! Waarschijnlijk goede invloed van Bo, die dit kunstje gelukkig ook nooit heeft ontdekt.
Afgelopen weekend was het zulk lekker weer dat we geheel spontaan opnieuw een poging hebben gedaan om Roos zonder luier te laten lopen. Ze deed het al regelmatig op de wc, dus ze was al een behoorlijk eind op weg qua zindelijkheid.
Zoals ik al zei; een NIEUWE poging, want in de meivakantie was ze er duidelijk nog niet klaar voor. Ze vond het weliswaar erg interessant om zonder luier te mogen lopen, maar na twee natte spijkerbroeken in twee uur, waarvan Roos ons nonchalant op de hoogte bracht door "Oh, ik lek." te zeggen, hielden we het voor gezien.
Maar dit weekend liep het gesmeerd! Op één mini-ongelukje na. Het is natuurlijk wel weer even aanpakken om op allerlei plekken binnen enkele minuten de dichtstbijzijnde wc te vinden. Maar zo kom je nog eens ergens! En Roos heeft het kunstje helemaal door: op de peuterspeelzaal, op de sportschool (kinderopvang), in de supermarkt, bioscoop, overal moet ze plassen.
Soms doet onze grote meid stiekem nog een klein middagdutje (niet verder vertellen hoor), en gisteren was ze ongepland in haar schapenbedje slaap gevallen terwijl ik aan het schoonmaken was.
Ze sliep dus ZONDER LUIER... oeps, als dat maar goed gaat!
Het ging dus heeeeel goed! Toen ze wakker werd moest ze meteen plassen.
En ze lag zoooo schattig te slapen, met haar kleine "luierloze" billetjes in de lucht! Dat plaatje wil ik graag met jullie delen. SMELT!

Make up!

Bo kreeg voor haar 5e verjaardag een mooi koffertje met... make up!
Natuurlijk moest dat wel even uitgeprobeerd worden.
Alles uit de kast, meid. En je bent al zo mooi zonder die verf...

ziekenboeg en stokjes

Het heeft eventjes geduurd voordat ik weer een verhaaltje kon bloggen. De reden is simpel; de 3huisjes zaten in een gezondheidsDIP!
Om een lang verhaal kort te maken zal ik hier slechts een chronologische opsomming geven van de ziekjes die ons de afgelopen weken ten deel vielen...
Roos buikgriep, San buikgriep, Bo hevig-jeukende-allergie-uitslag (overal opgezwollen pukkels; familie van waterpokken), Ray keelontsteking, Roos nog steeds buikgriep, San keelontsteking, Bo koortsig/hangerig, Roos koortsig/hangerig.
Op dit moment lijkt het weer goed te gaan met ons allemaal, alhoewel ik voor Roos nog wel op de waterpokken zit te wachten. Kortom; het was een gezellige ziekenboeg, waarbij we elkaar en onszelf af en toe behoorlijk in de weg zaten.

Zo, we hebben even lekker geklaagd, nu vrolijker dingen.
Tussen de bedrijven door hebben we intermezzo's gehad waarbij we ons best goed voelden, en op één van die dagen aten we mijn beroemde Chinese noedelsoep. Altijd een hit met die meiden van ons, en ook nog eens gezond (want die pitamientjes konden we wel gebruiken).
Ray en ik zijn altijd vervente stokjes-eters geweest. Van sushi tot Chinese fondue; met stokjes eet het gewoon veeeel lekkerder, en het is ook een leuke afwisseling.
Nu moet ik wel toegeven dat we met onze meiden wat "gewoner" zijn gaan eten - tis al een hele toer om ze netjes aan de mes-en-vork te krijgen - dus de stokjes bleven vaak in de kast liggen.
Maar voor mijn noedelsoep maak ik graag een uitzondering en Bo was natuurlijk mateloos geïnteresseerd in die dingen.
Ray wist gelukkig nog hoe je "kinder-stokjes" kunt maken (ook wel beginners-stokjes genoemd), dus Bo kon fanatiek aan de slag...
Het zag er heel erg authentiek uit, moet ik zeggen! Dit gaan we vaker doen.
Uiteraard kon Roos niet achterblijven ("ik ook" is her middle name), dus onze dametjes hebben heerlijk met hun soep zitten klooien.
Gisteren wilde Bo echter haar boterham met hagelslag ook met stokjes eten, en dat vonden wij een minder goed plan. Voorlopig beperken we het tot de noedelsoep (die we zeker één tot twee keer in de maand eten, dus er kan voldoende worden geoefend).

Het voorjaar... wij zijn er KLAAR voor!

Vol bewondering hebben mijn kleine dametjes vandaag naar een zwerm dansende mugjes staan kijken. Nu ze ons nog niet steken zijn ze nog wel lief.
Bo was meteen geïnspireerd en tekende deze frisse en zonnige lentewei met bloemen en... vier dansende mugjes (paars).
Omdat ze van overzicht en regelmaat houdt, tekent Bo de beestjes uiteraard netjes op een rijtje.

Op bezoek bij de Brandweer!

Mijn grote kleine broer Hildo "zit" bij de brandweer.
Daar valt natuurlijk altijd wel wat spannends te beleven, dus vorig weekend mochten we een kijkje nemen op de kazerne in Hoofddorp. Omdat vriendinnetje FeeFee later ook brandweer wil worden (of SUPERHELD) ging familie Borg gezellig met ons mee.
Bij binnenkomst stonden we meteen in de hal waar alle groot materieel was geparkeerd. Blusauto, duikauto, technische auto, ladderwagen, allerlei voertuigen stonden op een rij. Bo vond het eerst wel een beetje eng, dus papa zeulde met een argwanende Bo op zijn arm rond. Maar toen Hildo haar zo'n tien keer had beloofd dat de auto's echt niet AAN zouden gaan, durfde Bo zelf een beetje rond te huppelen.
De kindjes mochten in een heuse brandweerboot zitten, en er werd zelfs een heeeeeel klein rondje gereden met een bluswagen; spannend!
Niet alleen de kids hadden het naar hun zin, ook de papa's en mama's vroegen de kleren van Hildo's brandweerlijf. En bij het rondje rijden glommen de oogjes van de volwassenen minstens net zo hard als die van de kleintjes!
Vooral FeeFee lette goed op wat Hildo allemaal vertelde, en de demonstratie langs de glijstang sloeg ze met een leergierige blik gade.
De tijd vloog; voordat we het wisten was het voor de brandweermannen tijd om te gaan lunchen. We sloegen snel een bakkie koffie/chocomel naar binnen en spoedden ons naar huis.
Maar eerst zijn we nog even een lekker boterhammetje gaan eten bij de Borgjes. Het was een heel leuk dagje!
Toen Bo 's avonds in haar bedje lag namen we deze enerverende dag nog eens door.
Dat werkt altijd het beste wanneer Bo aan haar konijn (handpop) mag vertellen wat ze die dag allemaal heeft gedaan.
"En wat vond je nou het allerleukste wat je bij de brandweer hebt gezien?" vroeg ik/konijn als afsluiter. Bo dacht even goed na en met een geheimzinnige blik in haar ogen zei ze: "Er was daar een apparaat en als je op een knopje drukte viel er een bekertje naar beneden. En in dat bekertje kwam zomaar CHOCOLADEMELK terecht!"
Altijd leuk, zo'n verrassende kijk op de zaken!
Ach, nu hebben we een mooi excuus om over een jaartje nog een keer te gaan kijken, en dan ben ik benieuwd of de koffie-automaat nog steeds favoriet is bij Bo.

Wildebrasje naar de EHBO

Gezien het onbesuiste karakter van Roos zat het er wel aan te komen; een gezellig bezoekje aan de EHBO!
En ik ben bang dat het helaas ook niet de laatste keer was...

We schrijven dinsdagavond, rond half 7 's avonds. Tijd om de meiden naar bed te brengen, zodat ze er uiterlijk kwart over 7 in liggen.
Meestal werken ze lekker mee, maar je hebt van die avonden...
Roos was dubbeldwars, zeer druk en stuiterig.
Met geen mogelijkheid rustig te krijgen, dus dan maar even vijf minuten laten uitrazen, die meid.
Om aan het tandenpoetsen te ontsnappen, rende ze naar onze slaapkamer en begon wild op ons bed te springen. Als waakzame moeder roep je dan wel tien keer "Pas op dat je niet valt!", "Kijk uit voor de rand!", en meer van dat soort waarschuwingen.
Dat was deze avond (zoals meestal) tegen dovemansoren gezegd, want Roos stuiterde vrolijk verder. Op een gegeven moment vond ik het welletjes en wilde haar in de lurven grijpen.
Schaterend liet Roos zich achterover vallen op het bed... tenminste dat DACHT ze! Ik zag de bui al aankomen en probeerde haar val met een snoekduik op te vangen, maar het was te laat. Als in slow-motion zag ik haar met haar achterhoofd op de stenen vensterbank kletteren.
Ik moet er niet aan denken wat er was gebeurd als ze er met haar nek op geklapt was. BRRRR. Maar goed, deze aktie had ook een hoog BRRR-gehalte, want met een doffe klap smakte haar koppie precies op de rand van de vensterbank.
Alsof ik het zelf voelde greep ik haar beet, terwijl zij gillend van de pijn op het bed kronkelde. Ik reageerde geschrokken maar ook onmachtig; "Waarom doe je nou nooit eens voorzichtig?".
Toen ik mijn hand van haar achterhoofd haalde zat er bloed aan. SLIK!
Nadat Roos bedaard was (en dat ging verbazingwekkend snel) bekeken we onder een sterke lamp de schade; een diepe jaap.
Getverdegetver, dat wordt een retourtje EHBO!
Opa en oma werden gebeld, want die wonen om de hoek en dan is het toch wel wat soepeler te regelen.
Bo was zich ook behoorlijk rotgeschrokken en keek verschrikt hoe we aanstalten maakten om naar het ziekenhuis te vertrekken. Dat zag Roos ook en ze presteerde het nog om haar grote zus gerust te stellen; "Bo, ik kom zo weer terug!"
Wat een wijsneus!
Mama mocht met opa naar de EHBO en papa bleef met oma thuis om Bo gerust te stellen en in bed te stoppen.
Na het inchecken bij de eerste-hulp-balie moesten we even wachten. In eerste instantie bleef Roos rustig en schijnbaar zielig op mijn schoot zitten.
Maar na vijf minuutjes vond ze het wel weer genoeg zielig gedoe en sprong ze van mijn schoot. Terwijl ze rondjes door de wachtkamer danste, dacht ik: "Ik hoop dat ik hier niet voor niks naartoe ben gekomen, want dan schaam ik me dood met zo'n vrolijk kind." Tegen iedereen die langs kwam lopen riep Roos: "Ben jij de dokter?". Ze leek er zin in te hebben! Eenmaal in de behandelkamer begon ze echter onraad te ruiken en liet ons weten dat ze er geen zin in had. "Nee schatje, mama eigenlijk ook niet!", antwoordde ik lachend met een zucht.
Gelukkig waren we niet voor niks gekomen (;D), want de arts heeft drie mooie krammen in haar koppie gezet. Zonder verdoving!!! Ze had dus écht een gat in haar kop, want ik kon het schedeltje zien! Tjee wat is die meid een BIKKEL! Tijdens het zetten van de krammen brulde ze op volle kracht terwijl ze met drie personen in bedwang werd gehouden. Maar zodra het gedaan was, werd ze weer rustig en ging verder met kletsen alsof er niks gebeurd was!
Als'ie zou bestaan zou ik god op mijn blote knieën danken dat ons wildebrasje zo'n bikkel is, want ze zal nog wel vaker "aan de beurt" komen, ben ik bang.

GEEF aan Haïti!

Voor wie het nog steeds niet heeft gedaan, maar misschien nog twijfelt om via de grote organisaties (giro 555) te storten...
Stichting Wereldkinderen
Deze organisatie kennen wij heel goed (via hen is Bo bij ons gekomen!), en alle hulp gaat rechtstreeks naar de kinderen (weeshuizen) van Haïti.
Het is in 1 minuutje gepiept!

Roos is ook groot!

Na de balletles van Bo mocht Roos natuurlijk niet achterblijven.
Onze jongste spruit mocht dit weekend de eerste keer naar judo (Bo is daar een halfjaar geleden mee gestopt, dus het was voor ons bekend terrein). Ray mocht mee - ik doe ballet en hij doet judo - en hij kwam glunderend weer thuis. "Wat een verademing!" riep hij uit.
Nu hoop ik dat Bo het niet persoonlijk heeft opgevat, maar ik vermoedde waar hij op doelde. Zo lastig als het soms was om Bo aktief op de mat te krijgen, zo makkelijk ging het nu met Roos. Ze deed mee alsof ze er al jaaaaren kwam en ze vond alles prachtig! Zelfs een koprol over een zwaard vond ze gaan probleem; dat is de juiste judo-mentaliteit, meid.
We hoeven ons nu niet af te vragen of dit een blijvertje is; wat een kanjer, en pffff, wat wordt ze groot!

Eerste balletles

Hoewel Bo het laatste halfjaar mentaal behoorlijk is gegroeid, blijft ze toch terughoudend over nieuwe dingen. Er was echter één ding waar ze maar over bleef "zeuren". Ze wilde zooooo graag op ballet.
Tegen een vriendinnetje dat ook op ballet zit zei ze vorige maand "Ik zit BIJNA op ballet!". Helaas woont dat vriendinnetje te ver weg om gezellig mee te gaan, en enig navragen in de klas leverde ook geen ballet-meisjes op. Dus hebben we zelf een balletjuf uitgezocht en ging Bo deze week helemaal "alleen" naar haar eerste balletles. Nou ja, het heet nog "kinderdans", maar het lijkt wel erg op ballet.
Ze mocht natuurlijk haar paarse balletpakje aan en liep behoorlijk zelfverzekerd naar binnen. Met grote ogen bekeek ze zichzelf in de immense spiegelwand en maakte een paar mooie poses. Mama mocht deze eerste les gezellig blijven kijken, en dat vond ze natuurlijk helemaal niet erg! De juf begon met een liedje van K3, dus dat was meteen een FEEST der herkenning.
En toen ineens... werd het haar teveel. En juist op dat moment was ik nietsvermoedend aan het filmen.
Het is een vertederend filmpje geworden.
De rest van de les heeft Bo veilig op mama's schoot gezeten, maar de laatste 5 minuten werd K3 weer opgezet en daar had Bo dan wel weer zin in. Volgende week gaan we het gewoon nog een keer proberen! Wordt vervolgd...

Sneeuwpopjes

Gisteravond laat beloofden kleine witte dwarreltjes ons een witte wereld en vanmorgen bleek dat ze niets teveel hadden beloofd.
Toen we de gordijnen verwachtingsvol opentrokken, zagen we een prachtige witte sneeuwdeken over de wereld liggen.
Een sneeuwpop moest er gemaakt worden, en een beetje snel! Dat was althans wat Bo vanaf het ontbijt bleef roepen.
Helaas viel er eerst nog een klein REGENbuitje (gromgrom), waardoor de witte deken een tikje sappig werd. Maar gelukkig was de sneeuwlaag dik genoeg om weerstand te bieden tegen die narigheid. Rond een uur of 11 konden we eindelijk naar buiten om een poging te doen een mooie pop te bouwen.
Vol overgave gingen we met z'n viertjes aan de slag.
Zo stoer als Roos altijd is, wordt ze van koude toch wat minder bikkelig. Haar wantjes gingen steeds uit en om de haverklap stond ze te piepen dat ze "kouwe vingetjes" kreeg. We hebben in een halfuurtje tijd zeker tien keer opnieuw haar wantjes moeten aantrekken.
Bo, die dus meestal een stuk pieperiger is, had daarentegen weinig last van de koude. Vorig jaar op vakantie in Ovifat - 1 meter sneeuw in de achtertuin! - was Bo al degene die ons verbaasde door het langst van iedereen in de sneeuw te spelen.
Ze was werkelijk niet het huis in te slepen. Mijn "sneeuwtijger" noemde ik haar!
Roos stond toen tot haar liezen in de sneeuw en het enige dat ze deed was huilen; tranen met tuiten! Die houdt toch meer van een Mediterraan klimaat, ben ik bang.
Vandaag bleek dus dat onze dametjes hun persoonlijke mening over sneeuw het afgelopen jaar niet hebben bijgesteld... alhoewel...
Na een halfuurtje rollen, schuiven, schrapen, scheppen en piepen was onze allereerste op-Nederlandse-bodem-gemaakte-familie-sneeuwpop een feit!
En toen gebeurde er iets grappigs! Vanaf het moment dat onze sneeuwpop getooid was met een neus, ogen, muts en shawl, vond Bo hem zomaar "een beetje eng" geworden.
En Roos... die vond die ijskoude man ineens heeeeel erg lief!

sneeuwpret???

Men neme...

... een grote stompkaars, een nieuwsgierige peuter, een betweterige kleuter en een toefje nepsneeuw.

Laat de kaars een uurtje branden zodat er een reservoirtje vloeibaar kaarsvet onststaat. Blaas de kaars vervolgens uit, zet hem op een laag tafeltje, en zorg ervoor dat de toef nepsneeuw binnen handbereik van de peuter ligt.
Loop meteen weg en laat de kleuter ook in de buurt komen.
Kijk 30 seconden de andere kant op (bijvoorbeeld tijdens het roeren in een pan).
Wacht tot de peuter "is heeeeet!" roept, en bekijk het resultaat:
- een mooie streep kaarsvet op de rug van de kleuter;
- kaarsvet op het voorhoofd en wang van de peuter;
- compositie van kaarsvet op shirt van peuter;
- kaarsvet in het haar van zowel kleuter (achterkant) als peuter (voorkant);
- grote ronde toeven kaarsvet op de bank;
- kaarsvetklodders op bijna alle losse kussens;
- kaarsvet op de loveseat;
- kaarsvet in het hoogpolige kleed;
- met kaarsvet doordrenkte toef nepsneeuw.
Tel eerst tot 10 om te voorkomen dat u een moord begaat.
Neem vervolgens alle schade nogmaals in u op en bedenk:
"Wat is hier gebeurd???"
Na enig speurwerk (waarbij bovenstaande constateringen stapsgewijs werden ontdekt) kan men tot de conclusie komen, dat:
- de peuter de toef nepsneeuw in de kaarsvet heeft gedoopt;
- de peuter vervolgens met de toef is gaan rondzwaaien, waarbij de kleuter het kaarsvet op haar rug kreeg;
- de bank, kussens, etc tegelijkertijd zijn ondergespetterd met kaarsvet;
- de kleuter een onhandige poging heeft gedaan om de toef nepsneeuw uit peuters handen te grissen;
- de bank, kussens, etc tegelijkertijd wederom zijn ondergespetterd met kaarsvet;
- tijdens de worsteling de toef tegen voorhoofd van peuter is geduwd;
- peuter de temperatuur van het kaarsvet op voorhoofd onaangenaam hoog vond.
Na het trekken van deze conclusies komt u tot het inzicht dat:
- het te laat is om nog vreselijk boos te worden op peuter en kleuter;
- u met veel pijn en moeite aan de slag moet om het kaarsvet te verwijderen;
- niet alle kaarsvet verwijderd kan worden;
- u geen uitgeblazen kaars op een laag tafeltje mag zetten;
- het bankstel waarschijnlijk eerder vervangen moet worden dan gepland;
- het hebben van kinderen ook minder leuke kanten heeft...

Eindelijk FF CHILLEN

Voor veel (ik denk voor bijna alle) kindjes is het heel normaal; lekker lui op de bank liggen. Volledige overgave aan de elementen. Helemaal ontspannen als een "zak aardappelen" op je rug (voor zover een zak aardappelen een rug heeft) naar de TV kijken.
Dit is voor Bo helaas een zeldzaamheid. Als een soort prooidier dat elk moment besprongen kan worden, blijft ze altijd wat "restspanning" in haar lijfje houden. Gelukkig heeft ze daar in haar veilige bedje geen last van, maar op plekken waar normaal niet geslapen wordt wil ze altijd controle blijven houden en zal zichzelf bijna nooit toestaan om weg te zakken in ontspannenheid.
Dit was voor ons oa aanleiding om met Bo Sherborne-therapie te gaan doen.
Ik kan er een heel lang verhaal van maken, maar zal het in enkele zinnen proberen te omschrijven.
Kinderen die in hun eerste levensfase geen tot weinig liefdevolle aandacht hebben gekregen, hebben onvoldoende basisvertrouwen opgebouwd. Hierdoor kunnen zij slecht in hun vel zitten (niet "wonen" in hun lijf), waardoor ze moeite hebben om zich te verhouden tot de ruimte en de mensen om zich heen. Het alsnog aanbieden van gerichte lijf-spelletjes en oefeningen, waarbij sensitief gereageerd wordt op de lichaamstaal van het kind, kan helend en helpend werken.
Na veel positieve verhalen over deze therapie besloten we om het eens met Bo te proberen. In de veilige thuissituate, begeleid door iemand die ze al kende van de VIB. Het was best een beetje spannend, ook voor ons. Want al lees je er vooraf veel over, het blijft afwachten hoe je zoiets zelf ervaart, en vooral hoe Bo het zou vinden.
Het werd een hele leuke middag. We hebben veel gelachen en heel ontspannen gespeeld. Bo vond het natuurlijk prachtig, want: Bo was de baas in het spel! Na slechts één sessie zien we al kleine veranderingen; zoals het chillen op de bank!
Na afloop van de sessie gingen we lekker bij opa en oma eten. Bo rende stralend naar binnen en vloog oma enthousiast om haar nek! Ook zoiets wat voor veel kindjes gelukkig heel normaal is, maar voor Bo (en oma) ECHT een nieuw fenomeen. Wat moet dit een bevrijding zijn voor dat kleine lieve prooidiertje van ons.
Drie hoeraatjes voor Veronica Sherborne!

FEEST

Ik val meteen met de deur in huis met het prachtige nieuws dat "onze" Roos nu eindelijk ook echt "van ons" is. Sinds enkele dagen mag ze ook officieel onze achternaam dragen. Met andere woorden; de adoptie is ROND! Dat heeft, aangezien het een Nederlandse adoptie betreft, behoorlijk wat voeten in de aarde gehad. En dan mogen wij nog van geluk spreken, want er zijn géén omstandigheden geweest waardoor er extra oponthoud is ontstaan. Het was, zoals onze raadsmedewerkster zei, juridisch gezien een "model-adoptie".
Op 8 februari 2008 hebben we Roos in onze armen en harten gesloten en nu, twee jaar en 9 maanden later, is dat wettelijk bezegeld. Het voelt als een soort huwelijk.
Hoewel we natuurlijk gaandeweg steeds zekerder van onze zaak werden, is het best een opluchting. Kortom; het is FEEST bij ons. We zijn dankbaar dat wij ook deze lekkere schat onze dochter mogen noemen.

Lekker TIETSEN!

Zoals het "echte Hollandse meiden" past, houden mijn grietjes van fietsen!
Heel normaal toch? Neen hoor; het is wel eens anders geweest!
Na een simpele valpartij (niks ernstigs; kleine zus zou weer lachend opgestaan zijn) werd Bo behoorlijk onzeker, en besloot het fietsen te beperken tot veilige rondjes door de tuin. Dat leverde echter problemen op toen Roos steeds meer geïnteresseerd raakte in Bo's fiets en fanatieke pogingen deed om zelf ook een stukje rond te karren.
Uiteraard pikte grote zus dat niet, waardoor er lachwekkende doch gevaarlijke taferelen ontstonden. Mijn twee dames probeerden tegelijk (bijvoorbeeld bij elkaar op schoot) op de kleine fiets te zitten. Enig duw- en trekwerk was hierbij onvermijdelijk, en dat resulteerde regelmatig in blauwe plekken en andersoortige mishandelingen.
Wanneer Bo naar school was, werd haar fiets vliegensvlug door Roos in beslag genomen, die dagelijks minstens honderd rondjes door de tuin crosste. Temeer omdat zij totaal niet bang is om te vallen, kon Roos dus al snel beter fietsen dan Bo. Het werd tijd voor een tweede karretje, maar aangezien Bo waarschijnlijk over een jaar uit haar fietsje is gegroeid vonden we het een beetje te gortig om nog een nieuwe te kopen.
Via Marktplaats kochten we dus voor 15 eurootjes een mierzoet roze barreltje voor Roos. Het tweewielertje was al aardig "afgereden", maar wat wil je voor dat geld? Het fietsje is er niet minder schattig om, want Roos is er helemaal wild van! Ze noemt het liefkozend haar "BAABIETIETS" (Barbiefiets).
Toen Bo de prachtige "nieuwe" fiets van Roos zag, was haar eigen exemplaar (voor 90 euro splinternieuw aangeschaft!) natuurlijk uit de gratie, en heeft ze hem uit wroeging een tijdje lekker aan de wilgen gehangen.
Al mijn aansporingen om weer op de fiets te stappen ten spijt, bleef ze standvastig; haar fietsje bleef ruim een maand eenzaam in de garage staan.
Gelukkig kwam daar vorige week, tijdens onze vakantie op Terschelling, een einde aan.
Het is elke keer weer een feest om op dit "tweede thuislandje" te vertoeven. Ooit hadden we de illusie dat we er nog wel eens zouden gaan wonen, maar helaas lag het tot nu toe niet in ons vermogen om de overstap te kunnen maken.
Het afgelopen jaar is het economische klimaat er niet beter op geworden, dus we blijven hopen op een (hoofd)prijsje in de loterij. Wie weet?
Maar ik dwaal af; het ging over die fietsende meiden van me!
Op Terschelling rijden dus heel veel huurfietsen rond, en daar zitten hele leuke exemplaren tussen. Zo bestaat er een soort ouder-en-kind-tandem, waarbij de voorste plek voor het kind is. Het stuur wordt vanuit de achterste plek bediend en ze zijn meestal uitgevoerd in vrolijke kleurtjes; een echte eyecatcher!
Toen Bo deze bijzondere tandems in het vizier kreeg, was ze verkocht! Dát wilde zij ook wel, samen met papa om precies te zijn!
We zagen echter meteen dat Bo nog iets te klein was voor deze fiets. Maar volgend jaar zou het toch wel moeten passen? We hopen het van harte, want uiteraard hebben we aan Bo beloofd dat ze de volgende keer op Terschelling op zo'n stoere fiets mag rijden.
"Maar dan moet je thuis wel weer gaan fietsen, want je moet goed oefenen om op deze fiets te kunnen rijden!", hebben we daar heel tactisch aan toegevoegd. Eenmaal thuis stortte Bo zich vol overgave op haar eigen fiets. De meiden rijden nu weer gezellig samen door de buurt; het ziet er heel pittig uit.
Terwijl Bo fietst alsof haar leven ervan afhangt, heeft Roos zoals altijd dikke pret.
En nu maar hopen dat Bo voldoende gegroeid is, als we weer naar Terschelling gaan...

Naar het theater

Vorig weekend hadden Bo en Qi-Yan zomaar een échte DATE; ze mochten samen naar de theatervoorstelling van Kikker en zijn vriendjes!
Er gingen weliswaar ook een mama en een papa mee, maar dat was bijzaak.
Ze vonden het best wel spannend, die twee kanjers. Bo wilde natuurlijk haar mooiste rok aan en liep vervolgens de hele dag al met rode blossen rondjes te draaien. Eenmaal in de, ietwat donkere, theaterzaal nam de spanning met de minuut toe. Ik heb zelden twee Chineesjes zo zien draaikonten als de laatste minuten voor de voorstelling. Op de stoel of toch eraf? Op je billen, op je knieën of gewoon achterstevoren zitten? Kunnen we misschien ook van plaats ruilen? Lui achterover of op het puntje van je stoel? Alle mogelijkheden werden uitgeprobeerd.

En toen begon het! WOW wat waren ze onder de indruk. Het was een vrolijke voorstelling, met ook best spannende stukjes erin.

Bijna aan het eind - de aandacht begon sowieso al iets te verslappen - kwam kikker in een storm met onweer terecht. Toen werd het wel erg spannend, dus Bo kondigde met een piepstemmetje aan dat Kikker nu wel "UIT "mocht...
Tien minuten later kreeg ze haar zin; einde voorstelling.
Onze kleine spruitjes applaudiseerden fanatiek mee. Wat worden ze toch groot!
Eenmaal thuis werden meneertje en mevrouwtje verwend met patatjes met vissticks! En zoals dat bij een echte DATE hoort, mochten ze samen heel romatisch aan een tafeltje zitten.
Dolle pret en apetrots natuurlijk (zowel zij als wij)!

Weer een mijlpaal

Gisteren mocht Bo naar haar allereerste échte kinderfeestje!
Niet zo eentje waarbij de mama's en papa's ook zijn uitgenodigd, want die hebben we al vaak genoeg meegemaakt. Neen, het was een echt partijtje waar alleen genodigde kinderen van harte welkom waren!
Toen Bo pas drie weken op school zat kreeg ze zomaar een schattige roze uitnodiging in haar handen gedrukt. Het meisje dat haar uitnodigde heette Jade. Ik kende het meisje amper en Bo leek niet meteen over te lopen van enthousiasme... Maar ik vond het natuurlijk heel lief van zo'n grietje, dat ze Bo - die volgens mij in de klas vooral met zichzelf bezig is en nog niet erg sociaal is - had uitverkoren voor haar verjaardagsfeest! Wel even schrikken, want Bo was nog nooit "uitbesteed" bij "vreemden". De overgang van peuter naar schoolgaande kleuter wordt steeds duidelijker; zoiets hadden we nog niet eerder meegemaakt.
"Neem je prinsessenjurk mee?" stond er op het kaartje. Hm, die had Bo eigenlijk nog helemaal niet. Hoewel; die blauwe "Shanghai dress" uit China kan er ook wel mee door. Opgelost!
Nu was het zaak om Bo te gaan voorbereiden op het fenomeen "kinderfeestje", voor het gemak omgedoopt tot "prinsessenfeestje". Want het was natuurlijk wel heel raar dat Qi-Yan niet mocht meekomen! "Nee het is alleen voor prinsesjes, en daarom mag mama ook niet blijven!" De bedenkelijke blik in Bo's ogen deed het ergste vermoeden.
Na een prettig telefoongesprekje met de moeder van Jade bleek dat het een heel rustig feestje zou worden. Met vijf meisjes van 4 en 5 jaar oud zou ze leuke prinsessenspelletjes gaan doen, gewoon thuis dus geen gekkigheid. Precies HET feestje voor Bo. En Jade's moeder nodigde me uit om er gewoon eerst even bij te blijven om te zien hoe het zou gaan met Bo. Opgelucht begon ik aan de grote uitdaging om Bo warm te krijgen voor het prinsessenfeest. Zo gedoseerd mogelijk trachtte ik elke dag een kleine zinspeling op het naderende feest te maken, waarbij uiteraard de nadruk lag op het feit dat alleen echte prinsessen op het feest mochten komen. Het leek erop dat Bo steeds meer gevoel kreeg bij het gebeuren, maar spannend bleef het natuurlijk wel.
Gisteren was het zover. Lichtelijk gespannen reden we naar Jade's huis. Roos had ik voor het gemak even bij Eef gestald. Jeweetmaarnooit hoe paniekerig Bo wordt in zo'n vreemde situatie... Bij het huis aangekomen rende ze echter naar de voordeur en begon enthousiast op de bel te rammen. Enigszins verbaasd liep ik achter haar aan het huis binnen. De vader van de jarige begroette ons hartelijk en begon Bo's jas los te knopen. Met een vriendelijke glimlach liet Bo het gebeuren. Ik stond perplex! Geen spoortje van haar angst voor obekenden te bekennen! Op haar gemak nam ze de smaakvol ingerichte kamer in zich op en wandelde ontspannen naar binnen. Mama hobbelde er een beetje bedremmeld achteraan. Toen de mama´s vertrokken zag ik wat traantjes bij de andere prinsessen. "Gelukkig mag ik nog even blijven om Bo op haar gemak te stellen" dacht ik tevreden. Mijn gedachte werd echter meedogenloos de kop ingedrukt toen Bo mij totaal negeerde en nieuwsgierig haar plekje aan tafel opzocht, om vervolgens luidruchtig haar limonade naar binnen te slurpen. Terwijl de andere prinsessen hun tranen droogden begon Bo alvast tevreden aan haar spekjes te knagen. Ik zat er inmiddels behoorlijk overbodig bij, en vroeg me af wanneer ik zou opstappen. Die vraag werd sneller beantwoord dan je "prinses" kan zeggen. Voor ik het wist sprong Bo van haar stoel en ging recht voor me staan. Terwijl ze me uitdagend aankeek riep ze "Ga jij nou WEEEHEG!"
WOW wat een daadkracht! Ik stond wederom perplex! Met gemengde gevoelens nam ik snel afscheid. Aan de ene kant was ik apetrots op zoveel onafhankelijkheid! Aan de andere kant moet ik nog wel erg wennen aan het feit dat ze mij niet meer elke keer nodig heeft bij nieuwe situaties.
Mijn kleine bange vogeltje is een mooie trotse kraanvogel geworden!
(PS het was een topfeestje; helemaal zoals Bo het zelf ook zou hebben willen vieren)