GEDICHT voor mijn 2 schatten

Before I Knew Your Name

I watch you dreaming now.
Wondering if you know.
Before I knew your name,
before I saw your eyes,
your chin and your nose,
before I counted your fingers and toes,
I was yearning for someone as wonderful as you,
And every dream and wish came true.
I dreamed of you before I knew your name.

Inspired by: Joel Lindsey

SNEEUW in de Ardennen!

Gisteren zijn we weer in onze eigen polder gearriveerd. Terug van een heerlijk weekje voorjaarsvakantie. Met de familie (opa, oma, kinderen en 4 kleinkinderen) verbleven we in een fantastisch mooi huis in de Ardennen. Wintersport zat er helaas niet in dit jaar, dus kozen we voor een weekje in de natuur. In een gebied waar de kans op sneeuw in de Ardennen bovendien het hoogste was. Maar ach... daar reken je natuurlijk totaal niet op! Een dag voor vertrek zagen we dat er op de pistes (jawel ze hebben er VIER daar!) 15 cm sneeuw lag. Da's in ieder geval meer dan hier! Op de avond voor vertrek keken we nog een keer en ineens bleek er 30 cm te liggen!
WOW; verse sneeuw! Kicken toch?
Ik propte dus nog even snel een extra fleecetrui en muts voor iedereen in de tassen.
Het prachtige huis was precies zoals het aan ons "verkocht" was - neeee, helaas zoiets moois kunnen we slechts voor een weekje huren! Maar ALS we nog eens een grote prijs winnen, dan staat deze plek zeer hoog in de wensenlijst!!!
In de eerste nacht viel er nog een lekker pakje sneeuw bij, tot bijna een halve meter!
Het was werkelijk een sprookje. Ons huis had een prachtige tuin waar de kotertjes (ook de 30-plussers!) heerlijk veilig konden ravotten. Bo ontpopte zich tot een stoere sneeuwtijger! Ze was niet meer naar binnen te slepen, terwijl ons dametje voorheen niet echt als een buitenspeelkind bestempeld kon worden.
Met rode blossen, haren in pieken langs haar koppie, sneeuwklonten in haar sjaal en schoenen, schuifelde ze tot haar knieën door de witte massa.
Onze rauwdouwer Roos, altijd te porren voor een spannend avontuur, bleek daarentegen niet erg vrolijk te worden van dat kouwe witte spul. Maar als de sneeuw tot aan je liezen staat kan ik me er wel iets bij voorstellen.
We hebben een super-goede keuze gemaakt toen we deze stek kozen als alternatief voor een "echte" wintersportvakantie, want 2 jaar geleden in Oostenrijk hadden we bijna geen sneeuw! Onze batterijen zijn allemaal weer lekker opgeladen en mijn spaarpot staat klaar, want volgend jaar wil ik weeeer!!!

K-K-KOUD!!!

Eindelijk kunnen we weer eens van een ouderwets koude winter genieten!
De meiden flink ingepakt. Muts en/of capuchon op het koppie, sjaal drie keer rond hun nekkies geslagen en NAAR BUITEN met het spul!

Oeps; vergeet hun wantjes niet, want die piepkleine vingertjes vriezen eraf voordat je "brrrr" kunt zeggen.
Zodra we er even tijd voor kunnen vinden, lopen we naar het eind van de straat om de eendjes brood te voeren. Gossie, die arme beessies; vannacht wordt het MIN 10 graden! Ze hebben nu nog een fijn wak bij de brug, maar dat zal steeds kleiner worden, ben ik bang. Het wordt ook steeds drukker in "ons" wak.

Vandaag zat er een verschrompelde krentenbol bij het oude brood. De eerste helft werd met smaak door onze "hongerige" meiden opgepeuzeld, waarna de tweede helft na aandringen met enige tegenzin in het water werd gegooid. "LEKKER mama, zo'n knappig broodje." Goed dat ik het weet, HAHA!
Dit weekend liep Ray ook even mee naar de eendjes. Handschoenen en dikke jas aan, maar GEEN muts en sjaal, want dát is voor mietjes! Na 5 minuten begon papa echter al te klagen over "pijne oren en een kouwe bek"... Genieten he???

Wie zoet is krijgt lekkers

Zoals de meeste kinderen is Bo GEK op zoet!
Een liedje zingen bij haar schoentje doet ze vol overtuiging, maar vooral omdat ze er SNOEP in krijgt. Géén kadootjes, want die passen er toch niet in - haar eigen woorden. Net als vorig jaar geeft ze nog steeds erg weinig om kadootjes. Ons kind is gewoon snel tevreden... heerlijk toch? Een handje strooigoed en een chocoladekikker in haar schoentje en ze is dolblij.
Zelf heb ik de neiging om er af en toe toch een klein kadootje in te stoppen, dus deze week vond ze een stickerboekje naast haar schoen. Naam erop, handje pepernootjes erbij, dat maakt het nog veel echter. Ze was oprecht blij met het kadootje, en heeft de halve dag lopen pielen met de stickertjes. Maar toen papa 's avonds thuiskwam van zijn werk en vroeg wat ze in haar schoen had gekregen, was het antwoord; "PEPERNOOTJES!"


Gisteren vond ik het tijd om eens te proberen om zelf pepernoten te bakken. Samen met mijn "PepernotenPietje" ging ik aan de slag. Gewapend met klei-gereedschap (goed gewassen natuurlijk) heeft Bo uit lange deegworsten prachtige deegplakjes gesneden.
Daarna werden in opperste concentratie prachtige balletjes gerold die uiterst zorgvuldig op de bakplaat werden gelegd. Bo vond het geweldig interessant!
Zodra ons baksel in de oven stond verspreidde zich een heerlijke speculaaslucht door de kamer. Springend van ongeduld stonden we in de keuken te wachten; twintig L A N G E minuten.
Toen de nootjes - zeg maar noten! - eindelijk klaar waren, brandden we bijna onze monden aan het lekkers! Eenmaal afgekoeld waren ze trouwens nog lekkerder. Ook Roos was wild-enthousiast. Wanneer de koektrommel in haar gezichtsveld verscheen, begon ze luid pruttelend te "roepen" dat we haar vooral niet mochten overslaan!
De krakend verse heerlijkheden verdwenen binnen 24 uur in onze buiken.
Onze gezin heeft er twee grote pepernotenfans bij; dat maakt dus vier...