woensdag 20 augustus 2008

Plas-en-poep praatje!

Kinderen blijven je verbazen...
Terwijl Roos ons hele huis vrolijk tot "NOT monkey proof" heeft bestempeld (PFFFF wat heeft die onvermoeibare meid een vermoeiende ondernemersgeest), wordt Bo gewoon zindelijk! Al maaaaanden maakte ik me "zorgen" dat ze nog geen enkele intentie toonde om de luier af te schaffen.
Met Roos erbij werd ik eigenlijk wel een beetje moe van al die luiers... Soms had ik werkelijk het gevoel dat ik de hele dag alleen maar billen aan het verschonen was! Ik riep wel eens gekscherend "Als ze zestien is, rijdt Bo hopelijk zonder luier op de brommer!"
Ik vertelde haar uiteraard dagelijks dat er al veel grote kindjes waren (met namen erbij) die geen luier meer aan hadden en dat die op de grote WC plasten (poepen hebben we nog maar overgeslagen). Boekjes over plassen op de WC, stickertjes, kadootjes beloofd; niks maakte indruk! Hoewel; het verhaal over het jongetje dat elke dag ging "oefenen" op de WC vond ze prachtig, dat mocht ik elke avond voorlezen. De WC leek dus wel interessant voor Bo te worden, maar voorlopig we moesten we nog geduldig wachten tot het "echte werk" ten uitvoer zou worden gebracht.
We kochten een speciale WC-bril, waar een klein kinderbrilletje was ingebouwd. Het is overigens een ontzettend lastig ding om met je volwassen billen op te zitten, want hij schuift gevaarlijk heen en weer. Maar je bedenkt van alles om die kleine billetjes op de WC te krijgen, nietwaar?
Om niet teveel mentale druk op die meid te leggen mocht ze - net als het jongetje in haar favoriete boekje - elke dag 1 keer lekker "oefenen" op die kleine WC.
Maar dat nam ze erg letterlijk; geen druppel kwam eruit.
In de vakantie is het eindelijk begonnen. Vlak daarvoor waren we een dagje uit met de Mooijtjes. Fee "deed" het al op de grote WC, terwijl Bo nog gezellig met een dikke luierkont rondrende. Zodra Fee een plas ging doen rende Bo er achteraan om te kijken! Die plaskunsten van Fee moeten haar hoogstwaarschijnlijk toch hebben geïnspireerd om het zelf ook maar eens te gaan proberen.
En wanneer je tijdens de vakantie de hele dag in je bikinislipje rondhupst, is het toch een makkie om het ook te leren (en het scheelt mama en papa een hoop werk als het nog eens foutgaat)? Apetrots zat ze op de pot. Soms kreeg ze applaus van ons (Roos klapte natuurlijk vrolijk mee!) en dan straaaalde ze gewoon. Zo leuk om te zien!
Poepen was nog even spannend, maar levert nu meestal ook geen enkel probleem meer op. Zoooo knap vind ik het!
Enkele "ongelukjes" hebben we uiteraard gehad. De vervelendste (voor álle partijen) was een grote plas op de grond van de VOMAR. Vlak voor de verse vleeswaren nog wel! Ik had - als brave mama - wel een luier en verschoning meegenomen, maar was vergeten om een keukenrol in te pakken. Met het schaamrood op de kaken heb ik de boel met een doekje (met dank aan de slager) een beetje halfdroog gedept en vervolgens zijn we snel naar de groente-afdeling doorgeslopen.
We moeten de volgende keer maar eens vooraf gaan uitzoeken waar de WC in de VOMAR is...
Gisteren waren we naar de stad, even winkelen. In twee uur tijd heb ik drie(!) verschillende WC's van binnen gezien; allemaal nieuwe plekken waar ik nog noooooit eerder was geweest. Grappige bijkomstigheid van "zindelijke" kinderen; zo kóm je nog eens ergens!
Overigens is het kleine kinder-WC-brilletje helemaal niet meer "in". Omdat ik dat rotding toch niet voor niks heb aangeschaft vroeg ik gisteren of ze misschien nog eens lekker op de kleine WC wilde zitten.
"Die was om te oefenenen!" was haar simpele antwoord.
En klaar ben je ermee!
Morgen mag Ray de oude bril er weer opzetten; kunnen wij eindelijk ook weer eens wiebelvrij plassen en poepen...

vrijdag 15 augustus 2008

Heerlijke vakantie gehad!

Twee weken Frankrijk, dit jaar.
Wij zijn altijd gewend geweest om VEEEEL te doen in onze vakantie.
Met twee kleine spruitjes ben je echter al tevreden met niksdoen.
Beetje poedelen, boodschapjes doen, rotzooien, eten, drinken...
Zolang zij blij zijn, zijn wij dat ook; de foto's vertellen de rest.

zaterdag 19 juli 2008

Twee jaar geleden...

Vandaag is het precies twee jaar geleden dat mijn leven ingrijpend veranderde.
In ieders leven zijn vele gebeurtenissen die van grote invloed zijn op de rest van je leven. Voor mij waren dat bijvoorbeeld; slagen voor mijn examen, samenwonen en trouwen met Ray, overlijden van oma, ontslagen worden...
Deze - op zichzelf niet onbelangrijke - gebeurtenissen vallen echter in het niet bij DE GEBEURTENIS van 19 juli 2006.
Toen werd ik namelijk MOEDER! En wel op een hele speciale manier. Geen zwangerschapsgymnastiek, geen weeën, geen bevalling en (last but not least!) géén striae!!! Ik werd moeder door één telefoontje en herinner het me nog als de dag van gisteren...
Rond 10 uur belde Berendet van WereldKinderen.
Juist op dat moment was ik weer in een mopperige bui.
Ray wilde die dag namelijk samen verder aan ons huis gaan schilderen en vroeg hoe we het zouden indelen.
Ik riep opstandig dat ik echt GÉÉN zin had om te schilderen.
Ik wilde immers maar één ding; naar Den Haag om foto's van ons kindje in ontvangst te nemen! Op dat moment waren we zo'n 4(!) jaar bezig met de adoptie van ons eerste kindje. We wisten dat we elk moment gebeld konden worden met HET voorstel, dus de spanning liep behoorlijk op.
Dan eerst maar even wat China-dingetjes regelen (je moet toch wat?)... de vaccinaties!?
Zuchtend pakte ik pen en papier om het telefoonnummer van de GGGD op te schrijven, en juist op dat moment ging de telefoon.
Ray zette de radio zachter en ik nam op.
Berendet stelde zich voor en ik ZWEER je dat ik eerst niet geloofde dat DIT het voorstel zou worden!
Ik dacht echt: "Die wil zeker nog wat vragen". IDIOOT niet?
Toen ze vroeg of Raymond er ook was, schoot mijn bloeddruk naar tweehonderd!
Tsja en toen kregen we het hele verhaal te horen. Wanneer ze geboren was (9 mei 2005) en waar ze verbleef (SuiXi in de provincie Guangdong).
Dat haar Chinese naam "ijverig bloempje" betekende en dat het een hele mooie meid was...
Met trillende hand schreef ik het allemaal netjes op, maar ik wilde eigenlijk liefst meteen in de auto springen.
"Zullen we maar meteen naar je toekomen?" stelde ik voor.
Antwoord van B: "Ik heb de fotootjes hier op de mail; zal ik ze even doorsturen naar jullie?"
Dit was natuurlijk een zeer aangename verrassing!
Ik sloot het gesprek met B. snel af en natuurlijk wilden we de fotootjes meteen uitprinten! Dus Ray naar zolder om de printer aan te zetten.
Toen de fotootjes binnenkwamen ging ik meteen kijken! Daar was ze dan!!! Wat een plaatje, onze DOCHTER...
Een examenvrees-gevoel maakte zich onherroepelijk van mij meester. "Is deze mooie dame echt MIJN dochter? Die had ik zelf niet mooier kunnen maken! Nu mogen/moeten we echt voor haar gaan zorgen! Nu wordt het MENES!"
Toen Ray weer beneden kwam was hij uiteraard nogal boos; “Had je niet FF op me kunnen wachten met kijken?”
Ik was zoooo benieuwd (en in de war) dat ik daar helemaal niet aan had gedacht. SORRY SORRY SORRY Ray...
Elkaar omarmend hebben we, met waterige ogen, eerst vijf minuutjes naar de kiekjes van onze kersverse dochter zitten staren. "Wat is ze moooooi..."


Maar toen moesten we toch echt in aktie gaan komen! Eerst printerproblemen en daarna files, dus het was al 2,5 uur later voordat we in Den Haag arriveerden.
Maar onderweg konden we haar fotootjes al bewonderen… ZWIJMELZWIJMEL.
“Ik geloof dat ze niet lelijk is, he Ray?”
“Niet lelijk, MENS het is een BJOETIE!!! Mijn mooiste meid uit het Zuiden!!!” (je merkt dat Ray al iets eerder verliefd was dan ik)
"ONZE mooiste meid uit het Zuiden!" riep ik verontwaardigd.
Haar naam, die wij al maanden eerder bedacht hadden en die we nu eindelijk mochten gaan gebruiken, paste precies bij haar...
Bo betekent in het Chinees "kostbare schat".
Bij WK mochten we in de mooie “Haiti-kamer” het dossier in ontvangst nemenen kregen we nog meer fotootjes; Bo als baby en van een half jaar geleden. Er werd ons ook verteld dat we 6 weken later op het vliegtuig naar China zouden stappen om haar op te halen.
De dagen die volgden waren bizar, onwerkelijk, spannend en emotioneel.
Eigenlijk precies de achtbaan zoals verwacht, maar toch weer anders.
We waren zooooooooooooo gelukkig en door dolle heen!
Ik sliep alleen niet best. Maakte me veel zorgen hoe het met haar ging in dat verre China. Echt een bezorgde moeder...
Natuurlijk veranderde het dagelijkse leven pas echt toen we Bo thuis hadden, maar vanaf het moment dat ik haar fotootjes aanschouwde voelde ik me 100% MOEDER!
En tot op de dag van vandaag voel ik me onmetelijk trots en dankbaar dat deze lieve prachtmeid mij MAMA noemt.

vrijdag 11 juli 2008

Trots!


Wat hebben we toch een STOERE meiden.
Roos heeft eergisteren 2 prikjes van de dokter gekregen en... géén kik gegeven!
Wow, wat een dappere kleine meid; we zijn diep onder de indruk.
Zelf zijn we ook geen piepers met prikken, maar dit vonden we werkelijk heeeel erg stoer!
En Bo kan (eindelijk) helemaal zelf fietsen! Glunderend reed ze door de straten, met Beer in het mandje.
Mama&papa glunderden natuurlijk net zo hard mee!