K-K-KOUD!!!

Eindelijk kunnen we weer eens van een ouderwets koude winter genieten!
De meiden flink ingepakt. Muts en/of capuchon op het koppie, sjaal drie keer rond hun nekkies geslagen en NAAR BUITEN met het spul!

Oeps; vergeet hun wantjes niet, want die piepkleine vingertjes vriezen eraf voordat je "brrrr" kunt zeggen.
Zodra we er even tijd voor kunnen vinden, lopen we naar het eind van de straat om de eendjes brood te voeren. Gossie, die arme beessies; vannacht wordt het MIN 10 graden! Ze hebben nu nog een fijn wak bij de brug, maar dat zal steeds kleiner worden, ben ik bang. Het wordt ook steeds drukker in "ons" wak.

Vandaag zat er een verschrompelde krentenbol bij het oude brood. De eerste helft werd met smaak door onze "hongerige" meiden opgepeuzeld, waarna de tweede helft na aandringen met enige tegenzin in het water werd gegooid. "LEKKER mama, zo'n knappig broodje." Goed dat ik het weet, HAHA!
Dit weekend liep Ray ook even mee naar de eendjes. Handschoenen en dikke jas aan, maar GEEN muts en sjaal, want dát is voor mietjes! Na 5 minuten begon papa echter al te klagen over "pijne oren en een kouwe bek"... Genieten he???

Wie zoet is krijgt lekkers

Zoals de meeste kinderen is Bo GEK op zoet!
Een liedje zingen bij haar schoentje doet ze vol overtuiging, maar vooral omdat ze er SNOEP in krijgt. Géén kadootjes, want die passen er toch niet in - haar eigen woorden. Net als vorig jaar geeft ze nog steeds erg weinig om kadootjes. Ons kind is gewoon snel tevreden... heerlijk toch? Een handje strooigoed en een chocoladekikker in haar schoentje en ze is dolblij.
Zelf heb ik de neiging om er af en toe toch een klein kadootje in te stoppen, dus deze week vond ze een stickerboekje naast haar schoen. Naam erop, handje pepernootjes erbij, dat maakt het nog veel echter. Ze was oprecht blij met het kadootje, en heeft de halve dag lopen pielen met de stickertjes. Maar toen papa 's avonds thuiskwam van zijn werk en vroeg wat ze in haar schoen had gekregen, was het antwoord; "PEPERNOOTJES!"


Gisteren vond ik het tijd om eens te proberen om zelf pepernoten te bakken. Samen met mijn "PepernotenPietje" ging ik aan de slag. Gewapend met klei-gereedschap (goed gewassen natuurlijk) heeft Bo uit lange deegworsten prachtige deegplakjes gesneden.
Daarna werden in opperste concentratie prachtige balletjes gerold die uiterst zorgvuldig op de bakplaat werden gelegd. Bo vond het geweldig interessant!
Zodra ons baksel in de oven stond verspreidde zich een heerlijke speculaaslucht door de kamer. Springend van ongeduld stonden we in de keuken te wachten; twintig L A N G E minuten.
Toen de nootjes - zeg maar noten! - eindelijk klaar waren, brandden we bijna onze monden aan het lekkers! Eenmaal afgekoeld waren ze trouwens nog lekkerder. Ook Roos was wild-enthousiast. Wanneer de koektrommel in haar gezichtsveld verscheen, begon ze luid pruttelend te "roepen" dat we haar vooral niet mochten overslaan!
De krakend verse heerlijkheden verdwenen binnen 24 uur in onze buiken.
Onze gezin heeft er twee grote pepernotenfans bij; dat maakt dus vier...

Krullenkopje ontdekt haar eigen IK

Dat we een behoorlijk eigenwijsje in huis hebben, wisten we al een tijdje.
Maar dat onze jongste telg een super-opstandig spinnenkopje is, DAT beginnen we ons pas nu goed te realiseren.
Vaak denk je hoopvol: "Misschien is het mijn eigen perceptie, het valt best wel mee..." Maar vandaag bevestigde de consultatie-arts, met een meewarige blik in haar ogen, ons vermoeden. Twee prikjes zou onze kleinste spruit krijgen. Vorige keer (zo'n half jaar geleden) gedroeg ze zich als een echte bikkel. Dat ze toen nog nietsvermoedend en onschuldig door het leven fladderde was natuurlijk de belangrijkste reden voor dit schijnbaar onverschillige gedrag. Nog voordat ze zich realiseerde wat er gebeurde, was het kwaad immers al achter de rug. Deze keer verwachtte ik ook weinig drama. NIETS WAS MINDER WAAR!
Tijdens het gewone onderzoek gedroeg ze zich heel ondernemend. Het toetsenbord van de dokter werd bijna gesloopt; de - eerlijk verdeelde - blokjes werden van Bo afgepakt; het matrasje werd van het buro gegooid (terwijl ze er zelf eerst op zat - hoe FLIKT ze dat?) En natuurlijk had ons mevrouwtje praatjes voor tien!
Zodra ik kleine Roos echter stevig vastgreep (voor de zekerheid moet je ze toch even goed vasthouden) voor de prikken, begon ze onraad te ruiken en verzette zich hevig. Dit verzet leek totaal niet op de oprechte hysterie en - bijna ruikbare - angst die we van onze oudste Bo gewend zijn. Roos was gewoon heel PISSIG dat we dit haar zomaar flikten! Na de twee prikken (wel een beetje zielig natuurlijk) was ze binnen 1 minuut weer stil. Ze bleef ons echter namopperend en vol verwijt aankijken en toen ik haar weer aankleedde kreeg ik nog wat boze scheldwoorden ("Kika-kika baba tutu-tuuuu") naar mijn hoofd geslingerd. "Wie denk je wel dat je bent, maamaah!"


Ons - overigens heel schattig en ontwapenende - Roosje is en zeer doelgericht persoontje. Ze weet precies wat ze wilt, en gebruikt daarbij alle mogelijke middelen die binnen haar bereik liggen! En als je denkt "Wat kan zo'n kleine dreumes van nog geen 15 maanden nou voor middelen aanboren?", dan zal ik er een paar voor je opnoemen.
- De trap opklimmen (al vanaf een maand of 13 - helemaal naar boven).
- Op tafel klimmen (vanaf vanmorgen - met stoel als opstapje!!!)
- Loopauto opklimmen, rijden, wheelie maken (die gaaaat een X achterover!), afklimmen
- Tekenen met potloden, precies zoals grote zus Bo dat doet (juiste greep, alleen nog geen kracht dus weinig op papier)
- Alle (keuken)kastjes en lades opentrekken
Deze lijst is onvolledig, maar het gaat vooral om de manier waarop ze dit kattenkwaad uitvreet. Allereerst met een ondeugende smile op haar smoeltje. Ze weet drommels goed wanneer iets niet mag en zodra ze ziet dat je eraan komt lopen, kruipt ze heel snel weg en daagt je gewoon uit.
Het open kastdeurtje wordt snel door haar dichtgedaan en vervolgens kijkt mevrouw je met een schijnheilig gezicht vrolijk aan.
Haarspeldjes, bijvoorbeeld, kan ik voorlopig niet meer in haar haar doen. Ze trekt ze eruit en stopt ze vervolgens - DWARS! - in haar mond. Ze weet dat we ze afpakken, dus als ze haar speldje uittrekt en ziet dat je eraan komt, dan stopt ze het razendsnel in haar mond en gaat ervandoor! Vaak best wel heel grappig, maar dit soort akties vinden we minder leuk...
Zoals de arts vanmorgen al zei; dit dametje heeft een heel ander karaktertje dan Bo; sterkte ermee (;D).
Neefje Jerre is ook zo'n belhamel en Kamikaze-piloot. Inmiddels is hij drieënhalf jaar oud en ik vroeg onlangs aan zijn moeder of Roos ongeveer net "net zo erg" is als Jerre destijds... Moeder was even stil en zei toen triomfantelijk doch met een spoortje van meeleven: "Ik ben bang dat Roos erger is dan Jerre!" Oh neeeee!
Maar voordat je denkt dat dit een grote klaagblog wordt; het is meestal heeeeel erg leuk om zo'n "stout" kind te hebben. Vooral wanneer je er ook nog eentje hebt die bijna altijd heel braaf en rustig is (TWEE van die druktemakers wens ik niemand toe).
NEVER A DULL DAY met Roos. Het leven is een feestje. Af en toe ga je eens op je bek, maar na een korte huil- of scheldbui is het alweer over, en gaan we fijn op zoek naar nieuw avontuur/kattenkwaad. Eigenlijk is het gewoon een heel stoer, eerlijk, onbevangen en heerlijk (B)engeltje!

Mooooie bessies

Samen met mama, oma en opa mooie bessies plukken; dat is toch wel het fijnste dat je je als kind kunt wensen. Bo is in ieder geval dolgelukkig als ze met haar regenlaarsjes mag ronddarren op de cranberrievelden van Terschelling.
Vorig jaar ontpopte ze zich al als virtuoos bessenplukster. Er werd in de familie zelfs al van kinderarbeid gesproken... Maar als ik dan (ietwat schuldbewust) vroeg of ze naar huis wilde, kreeg ik steevast "Neehee!" te horen.
Nu, een jaar later, is ons dametje een stuk mondiger geworden. Dus als ik vraag of ze al naar huis wil, hoor ik iets als: "Hier is nog een mooi plekkie met mooooie bessies!"
Door de zware regenval van de afgelopen weken staan de velden onder water. Gemiddeld zo'n 10 cm diep, maar op sommige plekken wel 30 cm!
Het is eigenlijk een soort sawa geworden, waar onze ChinaGirl fantastisch tot haar recht komt. Ze vind het echt heerlijk! En wij ook (alleen papa vindt het - in tegenstelling tot de rest van de familie - maar een rare hobby)!
Terwijl wij fanatiek door de rode bessenmassa lopen te graaien, komt Bo met haar knuistjes vol steeds even langs om te laten ziet wat een mooie bessies ze nu weer heeft gevonden. Tussendoor met oma nog even een Liga happen, en dan snel weer aan de slag.
Na een uurtje "hard werken" gaan we huiswaarts met een grote emmer vol prachtige cranberries. Bo zit vrolijk zingend voorop mijn fiets, met rode blossen en een spijkerbroek die nat is tot aan haar kruis. Thuisgekomen rent ze met soppende laarsjes naar de voordeur om de glimmende rode buit aan papa te laten zien.
Wat is het soms toch heerlijk simpel om gelukkig te zijn.