Weer een mijlpaal

Gisteren mocht Bo naar haar allereerste échte kinderfeestje!
Niet zo eentje waarbij de mama's en papa's ook zijn uitgenodigd, want die hebben we al vaak genoeg meegemaakt. Neen, het was een echt partijtje waar alleen genodigde kinderen van harte welkom waren!
Toen Bo pas drie weken op school zat kreeg ze zomaar een schattige roze uitnodiging in haar handen gedrukt. Het meisje dat haar uitnodigde heette Jade. Ik kende het meisje amper en Bo leek niet meteen over te lopen van enthousiasme... Maar ik vond het natuurlijk heel lief van zo'n grietje, dat ze Bo - die volgens mij in de klas vooral met zichzelf bezig is en nog niet erg sociaal is - had uitverkoren voor haar verjaardagsfeest! Wel even schrikken, want Bo was nog nooit "uitbesteed" bij "vreemden". De overgang van peuter naar schoolgaande kleuter wordt steeds duidelijker; zoiets hadden we nog niet eerder meegemaakt.
"Neem je prinsessenjurk mee?" stond er op het kaartje. Hm, die had Bo eigenlijk nog helemaal niet. Hoewel; die blauwe "Shanghai dress" uit China kan er ook wel mee door. Opgelost!
Nu was het zaak om Bo te gaan voorbereiden op het fenomeen "kinderfeestje", voor het gemak omgedoopt tot "prinsessenfeestje". Want het was natuurlijk wel heel raar dat Qi-Yan niet mocht meekomen! "Nee het is alleen voor prinsesjes, en daarom mag mama ook niet blijven!" De bedenkelijke blik in Bo's ogen deed het ergste vermoeden.
Na een prettig telefoongesprekje met de moeder van Jade bleek dat het een heel rustig feestje zou worden. Met vijf meisjes van 4 en 5 jaar oud zou ze leuke prinsessenspelletjes gaan doen, gewoon thuis dus geen gekkigheid. Precies HET feestje voor Bo. En Jade's moeder nodigde me uit om er gewoon eerst even bij te blijven om te zien hoe het zou gaan met Bo. Opgelucht begon ik aan de grote uitdaging om Bo warm te krijgen voor het prinsessenfeest. Zo gedoseerd mogelijk trachtte ik elke dag een kleine zinspeling op het naderende feest te maken, waarbij uiteraard de nadruk lag op het feit dat alleen echte prinsessen op het feest mochten komen. Het leek erop dat Bo steeds meer gevoel kreeg bij het gebeuren, maar spannend bleef het natuurlijk wel.
Gisteren was het zover. Lichtelijk gespannen reden we naar Jade's huis. Roos had ik voor het gemak even bij Eef gestald. Jeweetmaarnooit hoe paniekerig Bo wordt in zo'n vreemde situatie... Bij het huis aangekomen rende ze echter naar de voordeur en begon enthousiast op de bel te rammen. Enigszins verbaasd liep ik achter haar aan het huis binnen. De vader van de jarige begroette ons hartelijk en begon Bo's jas los te knopen. Met een vriendelijke glimlach liet Bo het gebeuren. Ik stond perplex! Geen spoortje van haar angst voor obekenden te bekennen! Op haar gemak nam ze de smaakvol ingerichte kamer in zich op en wandelde ontspannen naar binnen. Mama hobbelde er een beetje bedremmeld achteraan. Toen de mama´s vertrokken zag ik wat traantjes bij de andere prinsessen. "Gelukkig mag ik nog even blijven om Bo op haar gemak te stellen" dacht ik tevreden. Mijn gedachte werd echter meedogenloos de kop ingedrukt toen Bo mij totaal negeerde en nieuwsgierig haar plekje aan tafel opzocht, om vervolgens luidruchtig haar limonade naar binnen te slurpen. Terwijl de andere prinsessen hun tranen droogden begon Bo alvast tevreden aan haar spekjes te knagen. Ik zat er inmiddels behoorlijk overbodig bij, en vroeg me af wanneer ik zou opstappen. Die vraag werd sneller beantwoord dan je "prinses" kan zeggen. Voor ik het wist sprong Bo van haar stoel en ging recht voor me staan. Terwijl ze me uitdagend aankeek riep ze "Ga jij nou WEEEHEG!"
WOW wat een daadkracht! Ik stond wederom perplex! Met gemengde gevoelens nam ik snel afscheid. Aan de ene kant was ik apetrots op zoveel onafhankelijkheid! Aan de andere kant moet ik nog wel erg wennen aan het feit dat ze mij niet meer elke keer nodig heeft bij nieuwe situaties.
Mijn kleine bange vogeltje is een mooie trotse kraanvogel geworden!
(PS het was een topfeestje; helemaal zoals Bo het zelf ook zou hebben willen vieren)

Het is begonnen...

Bo zit koud ÉÉN week op de basisschool en er staan al jongens voor de deur om haar te roepen! Om precies te zijn VIER ochtendjes (school) en DRIE stuks (jongens).
Zelf vond ik het wel grappig (schattig) maar Ray keek heel erg bedenkelijk...
Één van de jochies was een hoogblond mannetje bij Bo uit de kleuterklas; Lars. Wij kennen zijn ouders via-via en hij zat ook bij Bo in de klas op de peuterspeelzaal.
Ze wonen bijna om de hoek en kennelijk had hij een paar vriendjes bereid gevonden om met hem mee te gaan naar Bo's huis. Ik stond nietsvermoedend in de keuken en keek toevallig naar buiten. En daar stonden ze; halsreikend gluurden ze over de haag en aan hun houding te zien "wilden ze wat van me". Ik keek ze vragend aan en ik zag aan hun mondjes dat ze "BOOOOO" riepen (ik kan niet liplezen, maar tis nogal een makkelijke mondbeweging). Roos stond naast me en ik liet haar op het aanrecht staan om naar de mannetjes te zwaaien. Altijd in voor wat vrolijkheid begon Roos enthousiast te wuiven.
Maar het was overduidelijk dat de mannen niet op deze kleine krullenkop stonden te wachten. Het boegeroep was niet van de lucht (of was het BO-geroep?). Gelukkig is Roos nog te klein om zich afgewezen te voelen, maar ik hoop vurig dat deze gebeurtenis niet "the story of her life" wordt...
Na enig aandringen kon ik Bo bij de televisie wegrukken. "Ach zwaai nou even naar Lars! Die wil je even zien! Of wil je soms ook lekker buiten spelen?" Uiteraard wist ik het antwoord al. Bo laat zich immers door geen tien paarden haar TV-uurtje afnemen (eigenlijk is het meestal anderhalf uurtje). Deze drie heren zouden met groter materieel moeten komen om Bo naar buiten te krijgen. Een mooie uitdaging voor hun toekomst, zou ik zeggen...
Enfin; na een paar haastige en ongeïnteresseerde handgebaartjes voor het raam spoedde Bo zich weer naar haar TV-poef. De jochies - duidelijk teleurgesteld - met lege blikken achterlatend. Ietwat beschaamd voor zulk "nuffig" gedrag van mijn oudste dochter haalde ik verontschuldigend mijn schouders op. Lars en kornuiten dropen af. Zulk een leed hebben die jonge kinderen soms al te incasseren. Welkom in de grote wereld, mannen! Ik vond jullie onvergetelijk (en Ray ook, dus wees gewaarschuwd)!

Turks fruit... OF hoe een mobieltje tot een verrassend inzicht leidde

Jawel, het mag in de krant; wij hebben de Zwarte Markt (het heet inmiddels al een eeuw "de Bazaar", maar wij zijn hardnekkig eigenwijs) weer herontdekt. Na jaren van verstoting, vond er vorig jaar weliswaar enige toenadering plaats na het openen van de Chinese supermarkt, maar dat beperkte zich dus wel tot Chinatown en geen stap verder. Verder hadden wij een pesthekel aan de ZM! Waarom? Omdat wij, als buurtbewoners inmiddels meer last dan lust van deze bezienswaardigheid hebben.
Toen het ooit begon als kleine vlooienmarkt kwam ik er vaak. Dat was in de prehistorie, want ik zat nog op school en volgens mij kende ik Ray toen nog niet eens. Met mijn vriendinnen - 12-16 jaar oud - struinde ik door de tweedehands rommeltjes op zoek naar leuke snuisterijtjes of kleding. Op dit moment nog moeilijk voor te stellen, maar ik zat een beetje in een "arto/punk/ska" periode, zodat bijvoorbeeld tweedehands skibroeken, overhemden (gestreept of geruit) en opa-bretels helemaal HIP waren. Ik ging zelfs in een witgestreepte pyamabroek naar school, met pannensponzen in mijn haar. Gaaaaaf niet?
Maar ik dwaal af...
De Zwarte Markt werd helaas steeds commerciëler en dat vond ik minder leuk. Toen Ray in beeld kwam, was de ZM snel uit zicht. Ray hield immers niet van "ouwe troep" en aan mijn "arto/punk/ska" periode kwam - geheel vrijwillig! - een eind.
Door het toenemen van de commercie nam ook de stroom belangstellenden toe. De ZM werd de Bazaar en de bezoekers overspoelden onze stad. Het begon echt een plaag te worden. Steeds meer overlast, vooral van files en vuil langs de aanvoerwegen; gekkenhuis!
Toen de gemeente in het weekend zelfs delen van de openbare weg afsloot ten gunste van de ZM, werd het ons echt te gortig. Deze openbare wegen waren immers de aanvoerwegen voor onze woonwijk! Als de ZM er niet zou zijn, zouden wij in het weekend in 5 minuten op de snelweg zitten. Dat is nu (met omrijden) zeker 10 minuten en als je in een vergeetachtige bui de gewone route pakt ben je zeker een kwartier of langer kwijt!!! Ook voor iedereen die bij ons in het weekend op bezoek komt is het lastig. De gewone routeplanners houden géén rekening met de ZM. Onze visite loopt dus regelmatig vast op de afgesloten wegen, met alle irritaties van dien. Maar ik dwaal weer af...
Vorige week kreeg ik een "afgedankt" mobieltje van Eef. Het is een prachtding, maar zij wil weer iets mooiers (gadget-verslaafd) en dat vind ik dus helemaal NIET erg!
Haar (sorry MIJN) mobieltje, met 5 magapixel camera, is nog luxer dan die van Ray.
En eigenlijk ben ik het niet eens waard, want ik ben bijna nooit bereikbaar. Ik heb dat ding zelden aan staan en als hem nodig heb is de batterij leeg. Het zit gewoon nog niet in mijn systeem! Verder ga ik best met mijn tijd mee, al zeg ik het zelf, maar met mobieltjes loop ik hopeloos achter. Ray hoopt dat er, met dit benijdenswaardige exemplaar in mijn tas, een nieuw tijdperk wordt ingeluid. Ik hoop het ook van harte, maar ik beloof niks.
Enfin; ik was dus heel blij met mijn nieuwe krijgertje, maar dat ding moest nog wel even SIMLOCK-vrij worden gemaakt. De provider was niet erg meewerkend (allerlei paperassen nodig en dan duurde het weeeeken) en alle "bijna gratis" downloadable software werkte NIET voor deze luxe Samsung.
Rays inspanningen ten spijt, lukte het ons niet om het ding aan de praat te krijgen.
Er was echter een hele simpele oplossing; de Bazaar! SJIPS! Nou moesten we er toch aan geloven! Aangezien ik zelf weinig "verstand" van mobieltjes heb ("Mevrouwtje heeft u ook een PUK-code?" "Een WAAAAT!?") wilde ik dat Ray mee zou gaan om het even voor mij te "regelen". Na enig gestrubbel stapten we op de fiets. Met de twee meiden en de buggy probeerden we er wel wat van te maken.
Eenmaal binnen (in het gratis gedeelte natuurlijk!) hadden we in enkele minuten een "GSM-boertje" gevonden. Via internet tikte hij een code in en VOILA; mobieltje is SIMLOCK-vrij! Belachelijk gewoon! Ik ben er nu nog verontwaardigd over dat zoiets zo makkelijk "in het openbaar" kan worden gedaan, terwijl het eigenlijk illegaal is ivm gestolen telefoontjes. En ik ben eigenlijk ook verontwaardigd dat de "officiële" weg zo ingewikkeld is, waardoor je als "rechtgeaarde" wereldburger naar de zwarte handel grijpt!
Desalniettemin... ik mag niet klagen, want mijn luxe mobieltje draait als een zonnetje voor 7 eurootjes! Écht een aanrader, die Bazaar, HAHAHA!
Maar waar wilde ik met dit - veel te lange - verhaal eigenlijk naartoe?
We liepen dus nog even een rondje op de Bazaar. We waren er nu immers toch, en we werden met de minuut enthousiaster. Het is niet te geloven, maar we kregen er zelfs een warm vakantiegevoel van!
Prachtige exotische groenten en fruit, heerlijke delicatessen en lekkernijen voor een PRIKKIE! "We komen hier eigenlijk veel te weinig!" riepen we tegen elkaar. Met de buggy volgeladen met tasjes fruit, olijven, tomaten en TURKS FRUIT (en niet te vergeten ons eigen kleine Turks Fruitje) togen we weer naar de fietsen.
Onderweg liet ik de meiden (en mezelf) al even proeven van het Turkse fruit. Roos (hoekanhetookanders!) is er DOL op! Haar lippen wit van de poedersuiker, de roze, groene of gele gelei nog tussen haar tanden, riep ze steeds om nog een "tukkie tukfuit"! Man, wat kan die lekker zoet snaaien zeg! Heeft ze natuurlijk van haar moeder. Bo was trouwens meer "into" de knoflook-olijven... heeft ze van haar vader...
De zak met de zoete lekkernij heb ik thuis heel braaf in een potje gestopt, maar ik kan er helaas NIET van af blijven. Zo lekkerrrrrrrr! De bodem van de pot is helaas alweer in zicht; dan gaan we gewoon weer halen op de Bazaar!
En dát terwijl ik net 2 weken geleden begonnen ben met LIJNEN!
We mogen dus pas weer naar de Bazaar als er 5 kilo AF is (bij mama dan).
Roosje kan niet wachten, en ik ook niet...

Roos alweer TWEE jaar!

Tis zoooo'n lekker ding!
Een echte wildebras, maar ze kan ook zomaar ineens een écht dametje zijn.
Op haar verjaardag was het tropisch heet, dus ze mocht bijna de hele dag in haar blootje lopen. Een ware traktatie voor onze grobbebol!