woensdag 30 december 2009

Sneeuwpopjes

Gisteravond laat beloofden kleine witte dwarreltjes ons een witte wereld en vanmorgen bleek dat ze niets teveel hadden beloofd.
Toen we de gordijnen verwachtingsvol opentrokken, zagen we een prachtige witte sneeuwdeken over de wereld liggen.
Een sneeuwpop moest er gemaakt worden, en een beetje snel! Dat was althans wat Bo vanaf het ontbijt bleef roepen.
Helaas viel er eerst nog een klein REGENbuitje (gromgrom), waardoor de witte deken een tikje sappig werd. Maar gelukkig was de sneeuwlaag dik genoeg om weerstand te bieden tegen die narigheid. Rond een uur of 11 konden we eindelijk naar buiten om een poging te doen een mooie pop te bouwen.
Vol overgave gingen we met z'n viertjes aan de slag.
Zo stoer als Roos altijd is, wordt ze van koude toch wat minder bikkelig. Haar wantjes gingen steeds uit en om de haverklap stond ze te piepen dat ze "kouwe vingetjes" kreeg. We hebben in een halfuurtje tijd zeker tien keer opnieuw haar wantjes moeten aantrekken.
Bo, die dus meestal een stuk pieperiger is, had daarentegen weinig last van de koude. Vorig jaar op vakantie in Ovifat - 1 meter sneeuw in de achtertuin! - was Bo al degene die ons verbaasde door het langst van iedereen in de sneeuw te spelen.
Ze was werkelijk niet het huis in te slepen. Mijn "sneeuwtijger" noemde ik haar!
Roos stond toen tot haar liezen in de sneeuw en het enige dat ze deed was huilen; tranen met tuiten! Die houdt toch meer van een Mediterraan klimaat, ben ik bang.
Vandaag bleek dus dat onze dametjes hun persoonlijke mening over sneeuw het afgelopen jaar niet hebben bijgesteld... alhoewel...
Na een halfuurtje rollen, schuiven, schrapen, scheppen en piepen was onze allereerste op-Nederlandse-bodem-gemaakte-familie-sneeuwpop een feit!
En toen gebeurde er iets grappigs! Vanaf het moment dat onze sneeuwpop getooid was met een neus, ogen, muts en shawl, vond Bo hem zomaar "een beetje eng" geworden.
En Roos... die vond die ijskoude man ineens heeeeel erg lief!

dinsdag 22 december 2009

woensdag 16 december 2009

Men neme...

... een grote stompkaars, een nieuwsgierige peuter, een betweterige kleuter en een toefje nepsneeuw.

Laat de kaars een uurtje branden zodat er een reservoirtje vloeibaar kaarsvet onststaat. Blaas de kaars vervolgens uit, zet hem op een laag tafeltje, en zorg ervoor dat de toef nepsneeuw binnen handbereik van de peuter ligt.
Loop meteen weg en laat de kleuter ook in de buurt komen.
Kijk 30 seconden de andere kant op (bijvoorbeeld tijdens het roeren in een pan).
Wacht tot de peuter "is heeeeet!" roept, en bekijk het resultaat:
- een mooie streep kaarsvet op de rug van de kleuter;
- kaarsvet op het voorhoofd en wang van de peuter;
- compositie van kaarsvet op shirt van peuter;
- kaarsvet in het haar van zowel kleuter (achterkant) als peuter (voorkant);
- grote ronde toeven kaarsvet op de bank;
- kaarsvetklodders op bijna alle losse kussens;
- kaarsvet op de loveseat;
- kaarsvet in het hoogpolige kleed;
- met kaarsvet doordrenkte toef nepsneeuw.
Tel eerst tot 10 om te voorkomen dat u een moord begaat.
Neem vervolgens alle schade nogmaals in u op en bedenk:
"Wat is hier gebeurd???"
Na enig speurwerk (waarbij bovenstaande constateringen stapsgewijs werden ontdekt) kan men tot de conclusie komen, dat:
- de peuter de toef nepsneeuw in de kaarsvet heeft gedoopt;
- de peuter vervolgens met de toef is gaan rondzwaaien, waarbij de kleuter het kaarsvet op haar rug kreeg;
- de bank, kussens, etc tegelijkertijd zijn ondergespetterd met kaarsvet;
- de kleuter een onhandige poging heeft gedaan om de toef nepsneeuw uit peuters handen te grissen;
- de bank, kussens, etc tegelijkertijd wederom zijn ondergespetterd met kaarsvet;
- tijdens de worsteling de toef tegen voorhoofd van peuter is geduwd;
- peuter de temperatuur van het kaarsvet op voorhoofd onaangenaam hoog vond.
Na het trekken van deze conclusies komt u tot het inzicht dat:
- het te laat is om nog vreselijk boos te worden op peuter en kleuter;
- u met veel pijn en moeite aan de slag moet om het kaarsvet te verwijderen;
- niet alle kaarsvet verwijderd kan worden;
- u geen uitgeblazen kaars op een laag tafeltje mag zetten;
- het bankstel waarschijnlijk eerder vervangen moet worden dan gepland;
- het hebben van kinderen ook minder leuke kanten heeft...

maandag 23 november 2009

Eindelijk FF CHILLEN

Voor veel (ik denk voor bijna alle) kindjes is het heel normaal; lekker lui op de bank liggen. Volledige overgave aan de elementen. Helemaal ontspannen als een "zak aardappelen" op je rug (voor zover een zak aardappelen een rug heeft) naar de TV kijken.
Dit is voor Bo helaas een zeldzaamheid. Als een soort prooidier dat elk moment besprongen kan worden, blijft ze altijd wat "restspanning" in haar lijfje houden. Gelukkig heeft ze daar in haar veilige bedje geen last van, maar op plekken waar normaal niet geslapen wordt wil ze altijd controle blijven houden en zal zichzelf bijna nooit toestaan om weg te zakken in ontspannenheid.
Dit was voor ons oa aanleiding om met Bo Sherborne-therapie te gaan doen.
Ik kan er een heel lang verhaal van maken, maar zal het in enkele zinnen proberen te omschrijven.
Kinderen die in hun eerste levensfase geen tot weinig liefdevolle aandacht hebben gekregen, hebben onvoldoende basisvertrouwen opgebouwd. Hierdoor kunnen zij slecht in hun vel zitten (niet "wonen" in hun lijf), waardoor ze moeite hebben om zich te verhouden tot de ruimte en de mensen om zich heen. Het alsnog aanbieden van gerichte lijf-spelletjes en oefeningen, waarbij sensitief gereageerd wordt op de lichaamstaal van het kind, kan helend en helpend werken.
Na veel positieve verhalen over deze therapie besloten we om het eens met Bo te proberen. In de veilige thuissituate, begeleid door iemand die ze al kende van de VIB. Het was best een beetje spannend, ook voor ons. Want al lees je er vooraf veel over, het blijft afwachten hoe je zoiets zelf ervaart, en vooral hoe Bo het zou vinden.
Het werd een hele leuke middag. We hebben veel gelachen en heel ontspannen gespeeld. Bo vond het natuurlijk prachtig, want: Bo was de baas in het spel! Na slechts één sessie zien we al kleine veranderingen; zoals het chillen op de bank!
Na afloop van de sessie gingen we lekker bij opa en oma eten. Bo rende stralend naar binnen en vloog oma enthousiast om haar nek! Ook zoiets wat voor veel kindjes gelukkig heel normaal is, maar voor Bo (en oma) ECHT een nieuw fenomeen. Wat moet dit een bevrijding zijn voor dat kleine lieve prooidiertje van ons.
Drie hoeraatjes voor Veronica Sherborne!